Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

Βαρθολομαίος Παπαδαντωνάκης: “Τα Λουλούδια του Κήπου μου”

Εγκαινιάζεται στις 4 Φεβρουαρίου 2011 στην αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος, στην Ακρόπολη, η έκθεση του Βαρθολομαίου Παπαδαντωνάκη με τίτλο "Τα λουλούδια του κήπου μου".

Ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο καλλιτέχνης στην πορεία της δημιουργικής του δουλειάς είναι η ανανέωση. Πρέπει κάθε τόσο να λέει κάτι καινούργιο, μια νέα ιδέα, ένα διαφορετικό θέμα, μια νέα τεχνική. Ο χαράκτης-ζωγράφος Βαρθολομαίος Παπαδαντωνάκης στη μακρά του πορεία προσπάθησε να είναι συνεπής σε αυτή την αναγκαιότητα. Κατόρθωσε να δώσει κινητικότητα στη δουλειά του παρουσιάζοντας στις εκθέσεις του κάτι διαφορετικό κάθε φορά, μια νέα ιδέα, ένα νέο χώρο. Έτσι οι επισκέπτες είχαν πάντα κάτι νέο να ιδούν, ήταν συχνά έκπληξη να βλέπουν τόσο διαφορετικά ευρήματα στις εξερευνήσεις του.

Στην τωρινή έκθεση πάλι θα ξαφνιάσει, αλλά αυτή τη φορά όχι με βήματα προς τα εμπρός αλλά με βήματα μπορεί να πει κάποιος, προς προηγούμενη εποχή. Δίνει άδεια στις σύγχρονες αναζητήσεις και τους πνευματικούς ακροβατικούς πειραματισμούς και γυρίζει στο απλοϊκό αισθητικό ένστικτο.

Το θέμα μοιάζει λίγο απλό και πρωτόγονο, τα λουλούδια, τα ταπεινά λουλούδια του κήπου του και μάλιστα ζωγραφισμένα με την απλή μα τόσο δύσκολη τεχνική της ακουαρέλας.

Η απουσία της αγωνίας της αναζήτησης "λόγου" είναι καταφανής. Δοκιμή αποδέσμευσης και καμιά ανάγκη απολογίας γι’ αυτό. Μπορεί να μοιάζει με παλιό ξεχασμένο παιγνίδι. Μα γιατί όχι; Ο Βαρθολομαίος Παπαδαντωνάκης γίνεται για μια φορά παιδί και γυρίζει στα παλιά.

Για όσους δεν τον γνωρίζουν θα εκτίθενται και αντιπροσωπευτικά έργα όλων των περιόδων της "δουλειάς του". Η γνωριμία με τις διαδρομές που πέρασε στην πορεία της δημιουργίας βοηθούν όχι μόνο για μια ολοκληρωμένη εικόνα αλλά και για την κατανόηση του σημερινού θέματος της έκθεσης.

Υπάρχει και μια πρωτοτυπία.
Η απόκτηση αυτών των έργων είναι μέσα στα περιθώρια της σημερινής οικονομικής κρίσης. Συμμόρφωση λοιπόν στις ανάγκες της εποχής.

"Μικρά σχήματα σε ακουαρέλλας διαφάνεια, αξιοθαύμαστα στην απόδοση, στην πλαισίωση τους την άψογη του χαράκτη, παρέχουν και στο θεώμενο, τον καθαρό ανασασμό τους... Σε μία εποχή μολυσμένης απόπνοιας του περιττού... για λίγο, για όσο!...

Τα έργα του χαράκτη, του ζωγράφου, του γλύπτη, του οραματιστή της αισθητικής μετάλλαξης αρχιτεκτονικών χώρων, τα έργα του πολύχρονου μόχθου του Παπαδαντωνάκη, βεβαιώνουν την άξια θέση του συμμετοχής στο στίβο του παρόντος χρόνου και πέραν αυτού..."

Ντιάνα Αντωνακάτου


Εγκαίνια έκθεσης: Παρασκευή 4 Φεβρουαρίου 2011 19:30

Διάρκεια: 4 έως 26 Φεβρουαρίου 2011
Ημέρες και ώρες λειτουργίας :
Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 11:00 - 14:30 & 17:30 - 20:30
Τετάρτη, Σάββατο 11:00 - 16:00

Αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος
Λεμπέση 4 & Μακρυγιάννη, Αθήνα 117 42  Μετρό Ακρόπολη  Τηλέφωνο 211 182 38 18  info@technohoros.org

Χορηγία Οίνου Εγκαινίων

Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

MADELEINE DIETZ & ANNETTE SAUERMANN : Από τη Γερμανία στη Θεσσαλονίκη

Το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Θεσσαλονίκη) φιλοξενεί την έκθεση “Elements II”, που παρουσιάζει έργα δύο γυναικών καλλιτεχνών από τη Γερμανία, των Madeleine Dietz και Annette Sauermann.

Οι δύο καλλιτέχνιδες έχουν εκθέσει σε μουσεία και γκαλερί στην Ευρώπη και την Αμερική, έχουν λάβει βραβεία για τη δουλειά τους, και έργα τους ανήκουν σε σημαντικές ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές. Πρόσφατα, η Annette Sauermann παρουσίασε τη δουλειά της σε ατομική έκθεση στο Rheinisches Landesmuseum της Βόννης. H Madeleine Dietz συμμετείχε το 2007 στην έκθεση “Side by Side”, στο πλαίσιο της Documenta 12 του Κάσελ.

Το περιοδικό Sculpture έγραψε για την πρόσφατη κοινή τους έκθεση στην Grimaldis Gallery στη Βαλτιμόρη των Η.Π.Α.: «Οι δύο καλλιτέχνιδες ενσωματώνουν στη δουλειά τους αντιθετικά στοιχεία… Το αποτέλεσμα στα έργα της Dietz είναι πιο σκοτεινό, ενώ στη δουλειά της Sauermann πιο ανάλαφρο. Όπως και να έχει, η κοινή παρουσίαση των έργων τους σε ένα χώρο παράγει μια εξαιρετική έκθεση.» (Glenn Harper, περιοδικό Sculpture, Νοέμβριος 2010)

Το Μάιο του 2004, όταν η δουλειά της Annette Sauermann παρουσιάστηκε στην Art Athina από την C. Grimaldis Gallery, η κριτικός τέχνης Μαρία Μαραγκού (Πρόεδρος πλέον του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Ένωσης Τεχνοκριτών - AICA) έγραψε σχετικά: «Γλυπτά στα οποία μετέχει το μπετόν και το ανάλαφρο διαφανές χαρτί, που κάνουν ένα εξαιρετικό διάλογο με το φως και ανοίγουν δρόμο σε μια γλυπτική ποιητική που δεν μιμείται, δεν εντάσσεται και λειτουργεί στο χώρο με όρους δημόσιας θέασης και ιδιωτικής ματιάς. … Το έργο της Sauermann είναι η νέα γνωριμία που αποκτήσαμε στη φετινή Art Athina.» (Ελευθεροτυπία, 10/05/2004)

Τα έργα των Madeleine Dietz και Annette Sauermann διαχειρίζονται βασικά υλικά της μοντέρνας και σύγχρονης γλυπτικής (χώμα, φως, ατσάλι, μπετόν, πλεξιγκλάς) με τρόπο αντίστοιχο της αρχιτεκτονικής, για να «χτίσουν» εικόνες. Οι δύο καλλιτέχνιδες χειρίζονται με καθαρά εικαστικό τρόπο το λεξιλόγιο της αρχιτεκτονικής, για να δημιουργήσουν έργα επίτοιχα, που θυμίζουν άλλοτε διακοσμητικά αρχιτεκτονικά στοιχεία (ανάγλυφα) και άλλοτε τρισδιάστατα έργα, ζωγραφικά ή ελεύθερα στο χώρο, που παραπέμπουν σε φέροντα αρχιτεκτονικά στοιχεία (τοίχους, στύλους), η χρηστικότητα των οποίων έχει καταργηθεί, ή ακόμη, σε ιδιότυπα κτίσματα/μνημεία.

Ο επισκέπτης της έκθεσης στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης έχει την ευκαιρία μέσα από την αντιπαράθεση των έργων στο χώρο, την εναλλαγή των υλικών και των σωματικών εναυσμάτων που αυτά προκαλούν, να αντιληφθεί την περιδιάβασή του ανάμεσα στα έργα ως μια εμπειρία εξερεύνησης των προσωπικών και συλλογικών ορίων.


Η έκθεση οργανώνεται σε συνεργασία με την C. Grimaldis Gallery (Βαλτιμόρη, ΗΠΑ) και το Projektbuero Maria Riga (Άαχεν, Γερμανία).

Υποστηρίζεται από το Ξενοδοχείο The MET

Κείμενο – επιμέλεια στησίματος: Λυδία Χατζηιακώβου

Διάρκεια: 29 Ιανουαρίου-27 Μαρτίου 2011

Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Εγνατία 154 (ΔΕΘ-Helexpo) 546 36 Θεσσαλονίκη

Xορηγοί Μουσείου: Γ’ Κ.Π.Σ. / Ε.Π. «Πολιτισμός 2000-2006», Γ’ Κ.Π.Σ. / Ε.Π. «ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΣ», HELEXPO-ΔΕΘ, ΑΧΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ, Ασφαλιστικός Οργανισμός Νταλιάνη ΕΠΕ / karavias associates art/Lloyd’s Coverholder, ΖΑΡΙΦΟΠΟΥΛΟΣ Α.Ε.

Χορηγός επικοινωνίας : ΕΡΤ 3

Ώρες λειτουργίας: Τρίτη-Πέμπτη-Σάββατο, 10.00-18.00
Τετάρτη, 10.00-22.00, Παρασκευή, 10.00-19.00
Κυριακή, 11.00-15.00, Δευτέρα κλειστά

Πληροφορίες: Τ. 2310 240 002, Φ. 2310 281 567
Email: mmcart1@mmca.org.gr www.mmca.org.gr
www.mmcart.blogspot.com

Enhanced by Zemanta

Κυριακή, 23 Ιανουαρίου 2011

Επεστράφη στη Γαλλία κλεμμένος πίνακας του Ντεγκά


Ο πίνακας, με τον τίτλο «Πλύστρες με πονόδοντο», δημιουργήθηκε περίπου το 1870

Ένας κλεμμένος πίνακας του Γάλλου ιμπρεσιονιστή ζωγράφου, Εντγκάρ Ντεγκά, επιστράφηκε επίσημα την Παρασκευή στη Γαλλία, αφού εντοπίστηκε σε δημοπρασία του Σόθμπις στη Νέα Υόρκη.

Ο πίνακας, με τον τίτλο «Πλύστρες με πονόδοντο», δημιουργήθηκε περίπου το 1870 και κλάπηκε πριν από 37 χρόνια από το Μουσείο Μαλρώ, στη Χάβρη της Νορμανδίας.Διατέθηκε προς πώληση από γνωστό χειρουργό της Νέας Υόρκης, που υποστηρίζει ότι τον παρέλαβε από τον πατέρα του.

enimerwsi.com

Τετάρτη, 19 Ιανουαρίου 2011

Έκθεση ζωγραφικής του Στέφανου Μαυρομάτη

Έκθεση ζωγραφικής του Στέφανου Μαυρομάτη στην art gallery café, ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ 1 & ΓΑΛΗΝΟΥ, ΒΟΥΛΑ, 16673 τηλ. 210 8958866

Εγκαίνια την Πέμπτη 20 Ιανουαρίου 2011 στις 8.00μμ

Η Έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 31 Ιαν 2011.

Στις 10μμ θα ακολουθήσει Μουσική Βραδυά με τους

Les Black Jack

Γαλλικά jazz standards και όχι μόνο.

Μ. Αναστασόπουλος μπάσο, Α.Τσουρελής πιάνο, M.Zacharias τρομπόνι-ακκορντεόν, Γιώργος τραγούδι, Ε.Καραγιάννη τραγούδι

Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2011

Ξενάγηση στην έκθεση Intake

Με την  ευκαιρία της έκθεσης του εικαστικού Θεόδωρου Ζαφειρόπουλου “Intake”, ο επιμελητής της έκθεσης και ιστορικός τέχνης Σωτήριος Μπαχτσετζής θα ξεναγήσει το κοινό το Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011, στις 12:00, στις γκαλερί της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης

Με αφετηρία τις δύο εικαστικές δράσεις  Please Me και Fall in Love with the Log που πραγματοποιήθηκαν στις ΗΠΑ το διάστημα 2007-2009, η έκθεση “Intake” παρουσιάζει δύο εγκαταστάσεις από τα τελικά υλικά των δράσεων αυτών. H πρώτη εγκατάσταση προσφέρει στον επισκέπτη την μοναδική εμπειρία ενός ανεμοστρόβιλου: σε ένα αεροστεγές δωμάτιο το φυσικό φαινόμενο δημιουργείται τεχνητά από ενσωματωμένες αεροτουρμπίνες. Μέσα από την δίνη του διανέμεται το υλικό που παράχθηκε στο έργο Please Me. Η δεύτερη εγκατάσταση μας επιτρέπει να «αναμετρηθούμε» με έναν κινητήρα φυσικών διαστάσεων αεροσκάφους τύπου Jumbo (Boeing 747-200). Πρόκειται για εκμαγείο κατασκευασμένο με την μέθοδο χύτευσης αδρανούς άνθρακα που παράχθηκε από την δράση Fall in Love with the Log.

Παράλληλα, παρουσιάζεται  πλήρης καταγραφή (video, still images, ηχητικά ντοκουμέντα) των σταδίων μεταμόρφωσης του συνολικού έργου, μεταφέροντας στον θεατή την μεθοδευμένη πορεία μετάπλασης και τελικής μορφοποίησης της ύλης.

O Θεόδωρος Ζαφειρόπουλος γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1978. Αποφοίτησε με άριστα από το τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (εργαστήριο ζωγραφικής Γ. Γκολφίνου) (1998-2003) και από το Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών (2004-2006). Στη συνέχεια, αποφοίτησε με άριστα και τιμήθηκε με το Paula Rhodes Μemorial Award από το MFA του School of Visual Arts, Nέα Υόρκη-ΗΠΑ, με υποτροφίες από τα Ιδρύματα Fulbright, Gerondelis  και Αλ. Ωνάση (2007-2009). Συμμετείχε με υποτροφία στο Skowhegan School of Painting and Sculpture στο Maine-ΗΠΑ (καλοκαίρι 2009). Είναι Υποψήφιος Διδάκτορας του Τμήματος Αρχιτεκτόνων στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις, ενώ η έκθεση Intake είναι η τρίτη ατομική του. Zει και εργάζεται στην Aθήνα και τη Νέα Υόρκη.

Με  την υποστήριξη: ΙΔΡΥΜΑ ΙΩΑΝΝΟΥ Φ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ, THE J. F. COSTOPOULOS FOUNDATION
Enhanced by Zemanta

Τετάρτη, 12 Ιανουαρίου 2011

Ποιήματα της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ εικονογράφησε ο Αλ. Φασιανός

Fasianos004aImage via Wikipedia
Ένας ζωγράφος εμπνέεται από την ποίηση, δεν την εικονογραφεί κατά λέξη, αυτονομείται προσθέτοντας το δικό του εικαστικό ιδίωμα. Και ο ζωγράφος Αλέκος Φασιανός, συγκινείται από την ποίηση της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ και την εικονογραφεί, με τέσσερα χαρακτικά του, στα αντίστοιχα τέσσερα -από τα οκτώ- ανέκδοτα ποιήματα της κ.Ρουκ, στο συλλεκτικό λεύκωμα «Καταναγκαστική ελπίδα» (εκδ. Μίμνερμος).

Στο εξώφυλλο, ένα μικρό πουλάκι κατεβαίνει προς την ξαπλωμένη γυναίκα. Μοιάζει σαν ο Φασιανός να εικονογραφεί «αυτό που υποψιάζεσαι ότι έχει ο αναγνώστης στο μυαλό του όταν σε διαβάζει», σχολιάζει η ποιήτρια. «Από την μια με ξαφνιάζει κι από την άλλη ανακαλύπτω περισσότερα όταν το κοιτάζω όλο και πιο βαθιά», ομολογεί η Κατερίνα Αγγελάκη- Ρουκ, μια από τις μεγαλύτερες, εν ζωή, ποιήτριες και φίλη του ζωγράφου από πολύ παλιά, από την Αίγινα.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ

Η εικαστικός Διοχάντη εκπρόσωπος της Ελλάδας στην 54η Μπιενάλε της Βενετίας

Η εικαστικός Διοχάντη, επελέγη ομόφωνα από την αρμόδια γνωμοδοτική επιτροπή του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού, να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στην 54η Μπιενάλε Βενετίας (4 Ιουνίου- 27 Νοεμβρίου 2011).

Η θεματική της φετεινήςΜπιενάλε είναι κατά την διευθύντρια Μπίτσε Κούριγκερ, η ΙllUΜΙnazioni -IllUMInations, συνδέοντας μεταφορικά την έννοια του φωτός και των εθνών.

Το έργο της Ελληνίδας εικαστικού θα φιλοτεχνηθεί in situ (επί τόπου), και θα ενοποιεί το εξωτερικό με το εσωτερικό περιβάλλον του ελληνικού περιπτέρου, αναφέρει η ανακοίνωση του ΥΠΠΟΤ, «δημιουργώντας με απόλυτα λιτό τρόπο μια διαδρομή στο χώρο μέσα από φωτεινές και σκοτεινές «στιγμές» που θα σκιαγραφούν την ιστορία της Βενετίας και των Εθνών που πέρασαν από αυτήν. Πρωταρχικό ρόλο στο έργο της Διοχάντη παίζουν τα υλικά τα οποία φέρουν ψήγματα της μνήμης, ο ήχος και το φως».

Η επιβλητική εικαστική παρέμβαση της 66χρονης ζωγράφου και γλύπτριας Διοχάντη, στο παλιό ελαιουργείο της Ελευσίνας, στα «Αισχύλεια 2010» ήταν ενδεικτική της έρευνας στην δουλειά της, για την οποία όπως λέει η ίδια, «βασίζεται στην αναδημιουργία του περιβάλλοντος, μέσα από τις σχέσεις χώρου- χρόνου, με έργα που δημιουργεί ειδικά για τον δεδομένο χώρο και τη συγκεκριμένη στιγμή».

Η καλλιτεχνική πρόταση της ελληνικής συμμετοχής στη φετεινή Μπιενάλε, έγινε από την τεχνοκριτικό Μαρία Μαραγκού και επελέγη, ομόφωνα, ανάμεσα σε 18 ατομικές και ομαδικές συνολικά υποψηφιότητες από αρμόδια ad hoc γνωμοδοτική επιτροπή του ΥΠ.ΠΟ.Τ., την οποία αποτελούσαν οι κ.κ. Άννα Καφέτση, Διευθύντρια του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, Μαρία Τσαντσάνογλου, Διευθύντρια του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, Ντένης Ζαχαρόπουλος, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, Νίκος Ξυδάκης, τεχνοκριτικός και αρχισυντάκτης της εφημ. Καθημερινή και Γιώργος Χατζημιχάλης, εικαστικός.
www.kathimerini.gr

Δευτέρα, 10 Ιανουαρίου 2011

«Έφυγε» ο ζωγράφος Γιάννης Στεφανίδης

Πέθανε, σε ηλικία 91 ετών, ο ζωγράφος - χαράκτης και συγγραφέας, Γιάννης Στεφανίδης. Η σορός του ζωγράφου, που άφησε την τελευταία του πνοή στις 29 Δεκεμβρίου του 2010, αποτεφρώθηκε και η τέφρα διασκορπίστηκε στις 7 Ιανουαρίου 2011 στο λιμάνι της Ραφήνας. 

Ο Γιάννης Στεφανίδης γεννήθηκε το 1919 στην ΕΣΣΔ και ήρθε στην Ελλάδα με τη Μικρασιατική καταστροφή. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου μαθήτευσε κοντά στον Παρθένη.
Άφησε πλούσιο εικαστικό έργο (πίνακες, χαρακτικά, σχέδια, σκίτσα, εικονογραφήσεις), ενώ πέρασε αρκετές ταλαιπωρίες σε τόπους εξορίας λόγω των αριστερών του φρονημάτων.

Εργάστηκε στην «Ελεύθερη Ελλάδα» και άλλες εφημερίδες ως σκιτσογράφος και το '74 δημιούργησε με τον αδελφό του Μενέλαο τις εκδόσεις Στεφανίδη βγάζοντας τον πρώτο τόμο της Ελληνικής Μυθολογίας «Τιτανομαχία».

Για την καλλιτεχνική του εργασία τιμήθηκε και βραβεύθηκε πολλές φορές από διεθνείς οργανισμούς.

Το  βιογραφικό

Ζωγράφος, εικονογράφος και συγγραφέας, ο Γιάννης Στεφανίδης γεννήθηκε το 1921 στην ΕΣΣΔ. Σπούδασε στην Α.Σ.Κ.Τ. με δασκάλους τους Μπισκίνη, Αργυρό, Παρθένη και θεωρητικά τους Παπαντωνίου και Πρεβελάκη. Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και στην Κατοχή και χάραξε πολλά σχέδια που κυκλοφόρησαν παράνομα. Αργότερα έκανε σκίτσα πολιτικά σε εφημερίδες και κατόπι, εξόριστος, ζωγράφισε στους τόπους εξορίας. Μετά, και για 15 χρόνια, εργάστηκε για βιοπορισμό σε δουλειές άσχετες, χωρίς να χάσει όμως και την επαφή με την τέχνη. Παράλληλα με τη ζωγραφική ασχολήθηκε με τις γραφικές τέχνες καθώς και με εικονογραφήσεις βιβλίων, κυρίως παιδικών, όπως η 18τομη σειρά της Ελληνικής Μυθολογίας (εκδόσεις "Σίγμα"), τα βιβλία της Πηνελόπης Δέλτα, κ.ά. Ακόμα, αναζητώντας κι άλλους τόπους έκφρασης, έκανε μουσική με τον Δ. Φάμπα -κλασική κιθάρα- και τελευταία γράφει. Συμμετείχε σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις, καθώς και στις Μπιενάλε χαρακτικής Qingdao (Κίνα, 2000), Acqui Terme (Ιταλία, 2003) και Beizing (Κίνα, 2003), στην Α' Βαλκανική Μπιενάλε Ex Libris του Βελιγραδίου (2002), και στις Διεθνείς Εκθέσεις Ex Libris Chamaliers (Γαλλία, 2003), Saint Niklaas (Βέλγιο, 2003) και Αθήνας (εκδόσεις "Άγκυρα", έκθεση-διαγωνισμός, 2003). Έγραψε τα βιβλία: "Ζωγραφική στην εξορία" (Σύγχρονη Εποχή, 1988), "Η αγάπη πάει σχολείο" (αφήγημα, Σίγμα, 1995), "Πέτρα κυλισάμενη" (μυθιστόρημα, Σίγμα, 1998), "Το ελιξήριο του έρωτα" (διηγήματα, Σίγμα, 1999). Τιμήθηκε με διάκριση εικονογράφησης (Mencione) από την πανευρωπαϊκή οργάνωση Pier Paolo Vergerio για το βιβλίο του "Αργοναύτες" της σειράς "Ελληνική Μυθολογία", στην Πάδοβα της Ιταλίας, το 1989, με Α' βραβείο Εικονογράφησης του Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου (IBBY) για τα χαρακτικά του μυθιστορήματός του "Πέτρα κυλισάμενη", το 1999, με διάκριση στη Μπιενάλε χαρακτικής Qingdao, Κίνα, το 2000, και με Α' Βραβείο διηγήματος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, το 2003. Είναι μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος και της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.
Enhanced by Zemanta

Σάββατο, 8 Ιανουαρίου 2011

u-hoo T-shirt Stories @ Black Duck Κάθε ...σκουτί κι ένα μηνυμα

T-shirt ευκολοφόρετο, φτηνό, άλλοτε φτηνιάρικο, άλλοτε πανάκριβο λόγω ετικέτας , logo, trendy ιδέας ... άλλα στις μέρες μας το ρούχο που μπορεί να φορεθεί παντού .

Ο δημοσιογράφος Γιάννης Καφάτος εδώ και τρία χρόνια χρησιμοποιεί τα T-shirt ως το δικό του καμβά που πάνω του σκαρώνει κάποιες ιδιότυπες γελοιογραφίες μέσα στο blog του u-hoo («γιου-χου»), βασικό όνομα του blog (www.u-hoo.gr/gianniskafatos) και μέσα από τα T-shirt Stories, «παρακολουθεί» την επικαιρότητα, σχολιάζει δηλώσεις, εικονογραφεί καταστάσεις ή απλώς κάνει πλάκα με μόνο περιορισμό το περίγραμμα ενός «ταυ».
Τα «σκουτιά» όπως συχνά τα αποκαλεί ξεκίνησαν με αφορμή την ίδια του την καθημερινότητα. Όταν σταμάτησε να είναι αναγκασμένος να φοράει γραβάτες ξεκίνησε να κυκλοφορεί με T-shirt. Αρχισε να τα «μαζεύει» ως αναμνηστικά ταξιδιών.

Από χρόνια προσπαθούσε να πείσει διάφορους παρουσιαστές εκπομπών ότι το T-shirt μπορεί να είναι μήνυμα και τελικά κατέληξε , αφού γέμισε βαλίτσες, σακ- βουαγιάζ, συρτάρια με μηνύματα άλλων να φτιάξει τα δικά του T-shirt που είναι ψηφιακά και –μιλάνε στον κόσμο που κυκλοφορεί στο internet .

Τώρα ήρθε η ώρα – γεγονός που συναποφασίστηκε με το Black Duck - τα Τ-shirt να βγουν από την οθόνη του υπολογιστή και να απλωθούν σαν ναπολιτάνικη μπουγάδα στο χώρο της γκαλερί και όχι μόνο, να φορεθούν, για να τα δούμε και να τα σχολιάσουμε (όπως ακριβώς «κάνουν» κι αυτά...).

Αυτή είναι η βασική ιδέα αυτής της ...u-hoo έκθεσης.
Τα εγκαίνια θα γίνουν τη Δευτέρα 17 Ιανουρίου το βράδυ και ειδικά εκείνη την ημέρα ο επισκέπτης θα μπορεί να παραγγείλει το δικό του T-shirt για να τυπωθεί μπροστά του και να το φορέσει όποια στιγμή θέλει να στείλει το δικό του μήνυμα.
Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 27 Ιανουαρίου.
Την Παρασκευή 21 του μηνός, ο Γιάννης Καφάτος (όπως κάνει συχνά άλλωστε) θα πάρει τη θέση του dj και θα παίξει τις μουσικές που αγαπάει για τους φίλους του και τους φίλους του Black Duck

Ο Γιάννης Καφάτος είναι 42 (πλέον) ετών, μπαμπάς ενός Αντώνη και μιας Μαρίνας, δημοσιογράφος. Σπουδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και παραμένει αιώνιος έφηβος και φοιτητής.
Είναι παιδί του Αντώνη και της Γεωργίας, αλλά επαγγελματικά είναι «παιδί» ιδιωτικής τηλεόρασης. Ξεκίνησε ως ρεπόρτερ στον ΑΝΤ1 το 1989, και μέχρι σήμερα έχει δουλέψει σε όλα τα κανάλια, πλην Σταρ.
Για ένα διάστημα δούλεψε στην παραγωγή εκπομπών και στη διεύθυνση προγράμματος των τηλεοπτικών σταθμών ALPHA & ALTER
Το 2004 πήγε στο Μega όπου εργάστηκε μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2010 ως αρχισυντάκτης στις ειδήσεις και στην πρωινή ενημερωτική εκπομπή του σταθμού. Το Σεπτέμβριο με μια εσωτερική «μεταγραφή» ανέλαβε αρχισυντάκτης στην ψυχαγωγική εκπομπή «Πρωινό mou».
Παράλληλα έχει κάνει πολλά χρόνια ραδιόφωνο ως παραγωγός δημοσιογραφικών αλλά και (ευτυχώς) μουσικών εκπομπών.
Τα μαθήματα αγιογραφίας δεν βοήθησαν τον επαγγελματικό του προσανατολισμό και τελικώς μέσα από ίντερνετ και τα blogs βρήκε έναν άλλον τρόπο έκφρασης, πάντα με ... όνομα και επώνυμο!
Το πρώτο του blog www.u-hoo.gr/gianniskafatos έγινε η αφορμή για τα t-shirt-μηνύματα. Πριν από λίγους μήνες έφτιαξε κι ένα video – blog

Τρίτη, 4 Ιανουαρίου 2011

Γιατί δεν οργανώνονται πια εκθέσεις σε μια αίθουσα που όμοιά της δεν έχει η Ευρώπη

Gallery-CImage via Wikipedia
Της Σελανας Bροντη

Το 1994 ο Νίκος Κεσσανλής, πρύτανης τότε της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών, είδε να εκπληρώνεται το όραμά του: η δημιουργία μιας Kunsthalle που, κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα, θα φιλοξενούσε περιοδικές εκθέσεις σύγχρονης τέχνης. Ενα όνειρο ζωής που υλοποιήθηκε με τη συμπαράσταση φίλων και μαθητών, αγκαλιάστηκε θερμά από ανθρώπους της τέχνης και σφραγίστηκε με τα εγκαίνια της έκθεσης του Τάκη. Ομως, ο εκθεσιακός αυτός χώρος –γνωστός και ως «Εργοστάσιο» – τα τελευταία χρόνια μοιάζει με μια τεράστια αρκούδα που βρίσκεται σε χειμερία νάρκη. Εντυπωσιακή, μεγαλόσωμη, κείτεται στην Πειραιώς περιμένοντας την άνοιξη. Αν δεν ξέραμε ότι αναπνέει, θα παίρναμε όρκο, έτσι όπως την κοιτάζουμε από απόσταση, ότι είναι μια άψυχη γούνα που χρησιμεύει για χαλί μπροστά από το τζάκι.

Τι έχει συμβεί λοιπόν σε αυτή τη μοναδική αίθουσα τέχνης, που όμοιά της δεν συναντάται στην Ευρώπη, τουλάχιστον στον περίβολο ενός εκπαιδευτικού ιδρύματος; Γιατί δεν οργανώνονται πια εκεί μεγάλες εκθέσεις όπως κάποτε στη δεκαετία του ’90; Οι λόγοι είναι μόνο οικονομικοί ή συντρέχουν κι άλλοι παράγοντες;

Ο χώρος –που παλιότερα έφερε το όνομα «Εργοστάσιο» αλλά σήμερα ονομάζεται «Νίκος Κεσσανλής» προς τιμήν του δημιουργού του– έχει αναμφισβήτητα χάσει τον αρχικό του χαρακτήρα και βασικότερα τη θέση του στα εικαστικά δρώμενα της πόλης.

Η νέα πρυτανική αρχή, που ανέλαβε τα καθήκοντά της πριν από ένα χρόνο σχεδόν, αναγνωρίζει το γεγονός ότι η αίθουσα παραμένει αναξιοποίητη εδώ και αρκετό καιρό. «Η δυσλειτουργία της έχει σχέση, εκτός από τη οικονομική δυσπραγία, ίσως με μια αδιαφορία εσωτερική για την υλοποίηση εικαστικών γεγονότων, αλλά και με την απουσία διάθεσης, από την πλευρά της σχολής, να ανοιχτεί προς την κοινωνία», σχολιάζει ο αντιπρύτανης Πάνος Χαραλάμπους, που μαζί με τον πρύτανη Γιώργο Χαρβαλιά συνεχίζουν να είναι ένθερμοι υποστηρικτές της ιδέας του δασκάλου τους. Ο Νίκος Κεσσανλής διετέλεσε πρύτανης από το 1991 έως το 1995 και συνέχισε στη θέση του αντιπρύτανη μέχρι το 1997 (πέθανε το 2005). Ενόσω ζούσε διοργάνωσε μερικές σημαντικές εκθέσεις: του Τάκη, του Παύλου, του γερμανικού κινήματος Fluxus, του Γιόζεφ Μπόις, την έκθεση «Everything that’s interesting is new» του ιδρύματος ΔΕΣΤΕ.

Η τελευταία φορά που επισκεφτήκαμε τον χώρο αυτό ήταν στην έκθεση της Αθηνάς Τάχα, η οποία τελείωσε μια μέρα πριν αρχίσει η κατάληψη της ΑΣΚΤ. Η έκθεση απέπνεε μιαν ατμόσφαιρα εγκατάλειψης και μιζέριας, ο φωτισμός ήταν κακός. Ο τέως αντιπρύτανης Γιώργος Χουλιαράς συμφωνεί. «Η Αθηνά Τάχα πέρασε απαρατήρητη. Η προβολή από τα μίντια ήταν σχεδόν μηδαμινή. Και ήταν η ίδια εδώ – δεν ήξερα πώς να δικαιολογηθώ στη γυναίκα αυτή». Γιατί λοιπόν ο χώρος αυτός είναι σαν να μην υπάρχει; «Γιατί σήμερα έχουν ανοίξει ένα σωρό άλλοι χώροι με καλύτερες υποδομές», απαντά ο κ. Χουλιαράς. «Και τώρα προστίθεται σε αυτούς η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Η αίθουσά μας έχει το πλεονέκτημα ότι είναι τεράστια, αλλά δεν γίνονται πια τόσο μεγάλες εκθέσεις που να μην μπορεί να τις καλύψει το Μουσείο Μπενάκη. Εξάλλου, αν δεν γίνονται προτάσεις, πώς να διοργανώσει από μόνη της η ΑΣΚΤ ένα εικαστικό γεγονός; Ξέρετε πόσο κοστίζει να φέρεις μια έκθεση από το εξωτερικό; Και οι χορηγίες όσο πάνε και λιγοστεύουν στις μέρες μας. Επίσης από το 2005 μέχρι το 2007 στην ΑΣΚΤ γίνονταν συνεχώς καταλήψεις. Η μόνη πολιτική που θα μπορούσε να εφαρμοστεί είναι να γίνονται οι εκθέσεις φοιτητών και ανταλλαγές εκθέσεων από άλλες Σχολές Καλών Τεχνών της Ευρώπης. Η ΑΣΚΤ είναι εκπαιδευτικό ίδρυμα, δεν φιλοδοξούμε να παίξουμε τον ρόλο μιας γκαλερί».
Ομως παρατηρήσαμε ότι ακόμη και στις διπλωματικές εργασίες ή στις συλλογικές εκθέσεις αποφοίτων δεν γίνεται σωστή διαχείριση του χώρου. «Οι διπλωματικές των σπουδαστών πάνε να υποκαταστήσουν τις μεγάλες εκθέσεις», εξηγεί ο καθηγητής Πάνος Χαραλάμπους. «Βλέπουμε κάτι γιγαντιαίες πτυχιακές νέων... Στα όρια της φοιτητικής σπουδής γεννιέται η ανάγκη για μια μεγάλη παρουσία μέσα στον χώρο. Πρόκειται για μια φαραωνική αντίληψη: ψυχολογικά είναι μια υπόθεση υπεραναπλήρωσης της ανυπαρξίας μιας πραγματικής εικαστικής σκηνής στην Ελλάδα, όπου οι νέοι θα έχουν τύχη. Μιλάμε για μια παταγώδη αποτυχία όταν ο νεαρός φοιτητής δεν νοεί τον χώρο πολιτικά κι όχι γεωμετρικά, δηλαδή έχω ένα χώρο και τον γεμίζω. Αυτό όμως δεν είναι μόνο υπόθεση των φοιτητών, είναι και των δασκάλων».

Aίθουσα 3.000 τ. μ.
Η αίθουσα της ΑΣΚΤ είναι ένας βιομηχανικός χώρος 3.000 τ. μ., δεν έχει κολόνες, έχει τεράστιο ύψος, περιβάλλεται από νεαρόκοσμο, είναι δηλαδή τόπος ιδανικός για εκθέσεις σύγχρονης τέχνης. Συγκρίνοντάς την όμως με την Kunsthalle της Βιέννης, διακρίνουμε ουσιαστικές διαφορές στην τρόπο οργάνωσης. Από το 1992, που εγκαινιάστηκε ο βιεννέζικος εκθεσιακός χώρος, έχει καταφέρει να αλλάξει το εικαστικό τοπίο της πόλης, προσελκύοντας περισσότερους από 2 εκατομμύρια επισκέπτες και φιλοξενώντας περισσότερες από 160 εκθέσεις με 10 χιλιάδες έργα από 2.000 διαφορετικούς καλλιτέχνες.

Αντίλογος από φοιτητές της Σχολής
Ομως, υπάρχουν φοιτητές που αντιτίθενται στην ιδέα εικαστικών θεσμών. «Ενώ παρουσιάζεται ως ριζοσπαστική έκθεση η Μπιενάλε, εντούτοις ο χαρακτήρας της είναι τρομερά καθεστωτικός. Διαλέγουν τα έργα τέχνης λες και αγοράζουν ντομάτες στη λαϊκή. Προάγουν τη θεσμοθέτηση της τέχνης: τέχνη δεν είναι αυτό που θα ορίσει ο καλλιτέχνης, αλλά αυτό που θα επιλέξει ο επιμελητής, αυτό που θα ορίσει το καθεστώς της τέχνης. Κάτι τέτοιο, όμως, αναιρεί την καλλιτεχνική ελευθερία. Το πιο μεγάλο έργο τέχνης πέρυσι στην Μπιενάλε ήταν η γιγαντοαφίσα της Cosmote», λέει η Ιωάννα, 24 ετών, από το 6ο έτος του εικαστικού τμήματος. «Αναγνωρίζουμε ότι τέτοιες εκθέσεις χρειάζονται πολλά χρήματα, αλλά δεν θέλουμε να βλέπουμε πανό χορηγών σε ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα. Λέμε επίσης όχι στα εισιτήρια και στις εταιρείες φύλαξης», σχολιάζει η Σπυριδούλα, 22 ετών, από το 5ο έτος του θεωρητικού τμήματος. Ποια είναι η θέση της ομάδας ΧΥΖ πάνω σε αυτό το ζήτημα; «Πρέπει η Σχολή να υποδεχθεί την Μπιενάλε ως ένα φορέα διαλόγου. Αυτό σημαίνει ότι, αν υπάρχουν αντιδράσεις, που είναι εποικοδομητικές και δημιουργικές, όχι μόνο δεν έχουμε αντίρρηση αλλά τις ενθαρρύνουμε κιόλας. Μια Μπιενάλε δεν είναι μόνο μια έκθεση, είναι ένας τόπος συζήτησης», απαντάει ο Αυγουστίνος Ζενάκος.

Το θέμα των χορηγιών και οι αντιδράσεις
Η ΑΣΚΤ δυστυχώς δεν μπορεί να αναλάβει τη διοργάνωση εκθέσεων γιατί δεν διαθέτει κονδύλια. Ο Νίκος Κεσσανλής είχε δημιουργήσει την ομάδα «Φίλων της Σχολής» για τη ανεύρεση πόρων, αλλά στην πορεία διαλύθηκε. Οταν τίθεται το θέμα χορηγιών προκαλούνται αντιρρήσεις σε ένα στενό κύκλο. «Μια ομάδα καθηγητών και φοιτητών διατυπώνουν την ιδέα ότι δεν πρέπει να μπαίνουν εταιρείες μέσα στη σχολή αλλά εμείς μιλάμε για συγκεκριμένους τύπους χορηγίας σε μια ηθική βάση. Σε αυτήν τη φάση μπορούμε να οργανώνουμε εκθέσεις σε συνεργασία με άλλους. Εμείς παρέχουμε τον χώρο και τη φύλαξη», λέει ο αντιπρύτανης κ. Χαραλάμπους.
Τέθηκε επί τάπητος το ενδεχόμενο ενοικίου και ενός καλλιτεχνικού διευθυντή. Η μόνη φορά που μπήκε ένα αντίτιμο ήταν στην Πολιτιστική Ολυμπιάδα, τότε με την Outlook. «Κρίνουμε κατά περίπτωση κάθε φορά. Η ιδέα ενός ανθρώπου εκτός σχολής που θα ήταν υπεύθυνος για την πολιτιστική διαχείριση είναι κάτι που το συζητάμε αλλά κάποιοι φοβούνται μήπως υπεραυτονομηθεί σε σχέση με τη σχολή. Φυσικά, όποιος αναλάμβανε μια τέτοια θέση, δεν θα αποφάσιζε αυτόβουλα, θα υπήρχε μια μεικτή επιτροπή που θα συζητούσε τις προτάσεις και θα έλεγχε τις δράσεις του», λέει ο αντιπρύτανης. «Θέλουμε ο χώρος να αρχίζει να συμπλέει ξανά με την κοινωνία και με τα επιτεύγματα του εξωτερικού. Εμείς πάντως ως νέα αρχή ετοιμάζουμε μια επιστολή που θα την απευθύνουμε στα υπουργεία, σε πρεσβείες, σε φορείς πολιτισμού και σ’ όλους τους Ελληνες συλλέκτες που έχουν τη δυνατότητα παραγωγής μεγάλων γεγονότων».

Ενδιαφέρουσες προτάσεις
Ηδη, πάντως, η Πρυτανεία έχει δεχθεί αρκετές προτάσεις. Μια από αυτές είναι το «Berlin Now» του επιμελητή Χρήστου Ιωακειμίδη και η 3η Μπιενάλε της Αθήνας της ομάδας XYZ η οποία θα γίνει του χρόνου τον Οκτώβριο. «Διαλέξαμε την ΑΣΚΤ για δύο λόγους», λέει ο Αυγουστίνος Ζενάκος, ένας από τους τρεις διοργανωτές της Μπιενάλε. «Πρώτον, μας ενδιέφερε πάντα η σχέση εκπαίδευσης και τέχνης – είναι μια σχέση που μπορεί να είναι πολύ παραγωγική. Σκοπός είναι όσοι καλλιτέχνες συμμετέχουν στην Μπιενάλε να δίνουν ομιλίες, να μπαίνουν στα εργαστήρια, να συζητούν με τους φοιτητές. Δεύτερον, το θέμα της 3ης Μπιενάλε είναι η οικονομική κρίση και η ελληνική περιπέτεια. Το να αναπτύξουμε αυτά τα θέματα σε ένα χώρο που είναι κατεξοχήν χώρος διακίνησης ιδεών από την αρχή μας φάνηκε ότι έχει ιδιαίτερο νόημα. Και επιπλέον η ΑΣΚΤ είναι χώρος πολιτικοποιημένος κι αυτό έχει τεράστια σημασία».
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Enhanced by Zemanta

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...