Σάββατο, 31 Μαρτίου 2012

Ομαδική εικαστική έκθεση «ΣΠΙΤΙ» από το ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ

100 καλλιτέχνες εκθέτουν έργα τους με θέμα το «ΣΠΙΤΙ»


Μετά την επιτυχημένη παρουσίαση της ομαδικής εικαστικής έκθεσης «ΣΠΙΤΙ» που διοργάνωσε το πρόγραμμα απεξάρτησης ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων το 2011, η έκθεση παρουσιάζεται στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη σε συνεργασία με το ΚΕΘΕΑ ΙΘΑΚΗ από τις 30 Μαρτίου έως τις 27 Μαΐου 2012.

Ακαδημαϊκοί, καταξιωμένοι καλλιτέχνες ανταποκρίθηκαν θετικά στο κάλεσμα του ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ και προσέφεραν στην έκθεση το δικό τους εικαστικό έργο με θέμα το «ΣΠΙΤΙ». Το θέμα της έκθεσης περικλείει ένα βαθύτερο συμβολισμό και παραπέμπει στη φιλοσοφία της Κοινότητας του ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ. Η θεραπευτική Κοινότητα– χώρος ασφάλειας, εμπιστοσύνης, φροντίδας, αγάπης, ελπίδας και δύναμης- αποτελεί το «ΣΠΙΤΙ» που σηματοδοτεί την αλλαγή και το πέρασμα από τα ναρκωτικά στη ζωή.

Ο Pierpaolo Calzolari, καλλιτέχνης της Άρτε Πόβερα έγραφε, το 1968[1]:

“(…) Ένα σπίτι όπου θα βρω την πραγματικότητα στην είσοδο σαν ένα ψάθινο χαλάκι και σαν ένα σκουλαρίκι από πάχνη, από παγωμένη πρωινή δροσιά, που γράφει "να τρελαθείς άγγελε καλλιτέχνη". Θα έχω τρία σκαλάκια από πεπιεσμένο χιόνι με τρία ή πέντε ροζ φτερά από το καλωσόρισμά μου στον άγγελο και θα έχω ακουμπισμένο πάνω στη γραφή από ασημένια τρισδιάστατα γράμματα "καλωσόρισες άγγελε", μια κουρτίνα από δυο πανιά ραμμένα με μπορντούρες κι ανάμεσα κενά και που ίσως να τη διαπερνά διαγώνια μια γραφή από πάγο ή από φως "αυτή η λόγχη που βγαίνει από το μέτωπό σου". Σ' αυτό το σπίτι θα μπορέσω να ράψω ένα ένδυμα για την είσοδό μου στον παράδεισο (…)".

O Καλτσολάρι γράφει αυτό το κείμενο σε ηλικία 25 ετών. Έχοντας σαφώς περάσει μέσα από τη γνώση των παραισθησιογόνων και γνωρίζοντας την ψυχρή διαχειριστική λογική των θεσμών, σ' αυτό το προγραμματικό κείμενο βρίσκει μέσα από την προσωπική σχέση που τον κάνει να συναντηθεί με τα πράγματα, τη δύναμη να τα αποδεχτεί σαν πραγματικότητες και να τα μετατρέψει σε έργο. Αυτό του χρησιμεύει σαν εργαλείο αυτογνωσίας και του επιτρέπει να εμβαθύνει στο έργο του ώστε να κατοικήσει πλέον όχι τις εικόνες αλλά τις πράξεις του. Το κείμενο αυτό μιλά για το ιδανικό σπίτι που είναι μέσα στο μυαλό του ανθρώπου και για την κάθε είδους απεξάρτηση που του επιτρέπει "να ζήσει ευτυχισμένος" όπως λέει.

Tο κείμενο μεταφράστηκε ειδικά για το σκοπό της έκθεσης αυτής και δημοσιεύεται με την έγκριση, τη συμμετοχή του καλλιτέχνη και ο επιμελητής και μεταφραστής του, Ντένης Ζαχαρόπουλος, το προτείνει για την υποδειγματική σχέση που παρουσιάζει ένας πολύ νέος άνθρωπος, το 1969, έτσι όπως τη διαισθάνεται μέσα από την προσωπική του εμπειρία του κόσμου και της ζωής, προτείνοντας την ιδέα του σπιτιού σαν ζωτικό χώρο για διεύρυνση της αντίληψης της πραγματικότητας σε μια σειρά από συναντήσεις και σχέσεις μεταξύ των πραγμάτων που γίνονται πράξεις και δημιουργικές χειρονομίες, και μέσα από την καλλιτεχνική πράξη που αναλαμβάνει ο ίδιος σαν συστηματική πρακτική της απεξάρτησης από κάθε ωραιοποίηση, ψευδαίσθηση ή χειραγώγηση τις οποίες επιβάλλει η κυριαρχία του κόσμου των εικόνων και του θεάματος. Το κείμενο γράφτηκε στην εποχή όπου δομήθηκε η κουλτούρα μάλλον της απεξάρτησης από τη έννοια του σπιτιού και αντίθετα της εξάρτησης από τις πρακτικές του δρόμου, της παραίσθησης, της εικόνας, του θεάματος. Ο Καλτσολάρι βρίσκει στα απλά καθημερινά πράγματα και στην ποιότητα της ανθρώπινης σχέσης με αυτά τα στοιχεία ενός νέου αλφάβητου τόσο της τέχνης όσο και της σημασίας της ζωής. Γι' αυτό το λόγο, το κείμενο αυτό προτείνεται εδώ σαν φιλική συμμετοχή και κριτική συμπαράσταση στην πρόθεση που υπηρετεί η έκθεση και στους ανθρώπους που τη ζουν και αναμετρώνται καθημερινά με αυτή.

Αντίστοιχα, τα 110 «σπίτια» που παρουσιάζονται στην έκθεση στο ΜΜΣΤ συνιστούν επίσης «ιδανικούς» τόπους ζωής και τρόπους να κατοικήσει κανείς τον κόσμο, να βρει τη θέση του και τον εαυτό του μέσα σε αυτόν και να τη μοιραστεί μαζί με άλλους. Οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν μετατρέπουν σε έργο την εμπειρία που μοιράζονται μέσω του ΚΕΘΕΑ και παρουσιάζουν ο καθένας το δικό του «σπίτι», αλλά και την ιδέα του σπιτιού ως ζωτικού χώρου για διεύρυνση της αντίληψης της πραγματικότητας.

Το ΜΜΣΤ συμπαραστεκόμενο εξίσου κριτικά στη συνολική πρόθεση εμπλουτίζει την έκθεση με έργα της συλλογής του, που σχετίζονται θεματικά με το «Σπίτι». Περισσότερα από είκοσι έργα της μόνιμης συλλογής του συνδιαλέγονται με τις αναπαραστάσεις των 110 σπιτιών και διευρύνουν το νοητικό και συναισθηματικό πεδίο της έννοιας του σπιτιού.

Στη δύσκολη εποχή που περνά ο τόπος κι η κοινωνία μας, ο αγώνας που κάνουν τα παιδιά αυτά και η συμπαράσταση που τους προσφέρει το ΚΕΘΕΑ πρέπει να μας κάνουν όλους να σκεφτούμε με αισιοδοξία πως η αγάπη της ζωής κι η αλληλεγγύη έχει πολύ βαθύτερες κοινωνικές, ψυχολογικές, πολιτιστικές ρίζες από την αριθμητική του συν και του πλην που επικρατεί στο σημερινό κόσμο. Η έκθεση αυτή είναι συμβολική για όλους μας γιατί δίνει Σπίτι στον άνθρωπο, στις αξίες της ζωής και του πολιτισμού και δύναμη για να μαχηθεί ο καθένας μας ήδη με το ίδιο του το εαυτό.

Το μουσείο μας είναι περήφανο να στεγάζει μια τέτοια έκθεση και μοιράζεται το όνειρο και την αισιοδοξία όλων όσων πιστεύουν σε αυτές τις αξίες που είναι και οι αξίες της αληθινής τέχνης.

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ
ΕΓΝΑΤΙΑ 154 (ΔΕΘ-HELEXPO)
546 36 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Τ.: 2310 240002 , 2310 281212
Τ + F: 2310 281567
E: mmcart@mmca.org.gr
Site: http://www.mmca.org.gr

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2012

Μία διπλή έκθεση χαρακτικής στην αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος

" Τα “αντι-καρτποστάλ” της Ελλάδας" | Francesco Moretti-χαρακτική

"Η γραμμή της χαρακτικής ενώνει Αθήνα - Φλωρεντία" | Il Bisonte, σχολή χαρακτικής στη Φλωρεντία


Η έκθεση είναι υπό την αιγίδα της Ιταλικής Πρεσβείας καθώς και του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου Αθηνών.

Την Τετάρτη 4 Απριλίου 2012 εγκαινιάζεται στην αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος μία διπλή έκθεση χαρακτικής.

Στον ισόγειο εκθεσιακό χώρο θα εκθέσει ο ιταλός χαράκτης Francesco Moretti, που τα τελευταία 20 χρόνια ζει και εργάζεται στην Ελλάδα, τα καινούργια του χαρακτικά. Ανάμεσα στα επιλεγμένα θέματα που μετουσιώνονται σε τέχνη από τον Ιταλό καλλιτέχνη Francesco Moretti απαντούν εικόνες σκληρές, λιτές, με ντοκουμενταρίστικο χαρακτήρα, που αποθανατίζουν μια ιστορική στιγμή της Ελλάδας, τραγική και επώδυνη. Όπως στα όνειρα, βλέπουμε να διαπλέκονται ρεαλιστικά με σουρεαλιστικά στοιχεία, πράγματα βιωμένα και πράγματα φαντασιακά. Αυτές οι εικόνες – που προέρχονται από πρόσφατα γεγονότα της πραγματικότητας – πλαισιώνονται από άλλες οι οποίες μας αφηγούνται μια παγιωμένη καθημερινότητα και λειτουργούν ως πολιτισμική πρόκληση, ενώ υπάρχουν και θέματα που υπερβαίνουν ηθελημένα τα σύνορα της σοβαροφάνειας και κινούνται προς τα όρια της ειρωνείας και της κοινοτοπίας. Σ’ αυτή την έκθεση ετερογενείς, ετερόκλητες εικόνες συγκροτούν πρωτότυπες συζεύξεις, τις οποίες η καλλιτεχνική δημιουργία καθιστά ακόμη περισσότερο ασυνήθιστες και ανοίκειες. 

Παράλληλα στον άνω εκθεσιακό χώρο της αίθουσας τέχνης θα φιλοξενηθεί η σχολή χαρακτικής "Il Bisonte" της Φλωρεντίας με 40 και πλέον χαρακτικά παλαιότερων αλλά και νεότερων αποφοίτων τους, μία σχολή που λειτουργεί πάνω από 50 χρόνια στην Ιταλία και έχει "βγάλει" πολλούς και σημαντικούς χαράκτες σε όλο τον κόσμο. Το καλλιτεχνικό τυπογραφείο γραφιστικών τεχνών Il Bisonte ιδρύθηκε το 1959 στην οδό Ricasoli στην Φλωρεντία. Η ιδρύτρια, Maria Luigia Guaita, που προέρχεται από το χώρο των εκδόσεων και της δημοσιογραφίας, έμαθε να χρησιμοποιεί και να εκτιμά τις τεχνικές της χαρακτικής στη Σκωτία, στο εργαστήριο μιας φίλης ζωγράφου. Σε αυτήν την πρωτοβουλία της στηρίχθηκε από μια ομάδα διανοουμένων μεταξύ των οποίων ο Giorgio Luti (ιστορικός της ιταλικής λογοτεχνίας), ο Carlo Ludovico Ragghianti (ιστορικός τέχνης), ο Enrico Vallecchi (εκδότης). Η Maria Luigia Guaita επιθυμεί να διαδώσει τη γνώση για τα αυθεντικά έργα της γραφιστικής τέχνης σε αντίθεση με την επικράτηση των αναπαραγωγών που δεν διαθέτουν καμία αξία. Η πρόθεσή της είναι να συμβάλει στην αναβίωση των παραδοσιακών τεχνικών χαρακτικής, από τη λιθογραφία μέχρι το ακουαφόρτε. Οι πρώτοι καλλιτέχνες που προσκλήθηκαν στο Il Bisonte ήταν οι «Άτυποι» - Carmassi, Moreni, Scanavino, Giò Pomodoro - για να ακολουθήσουν οι πιο επιφανείς εκπρόσωποι της λεγόμενης "γενιάς των Δέκα": Carrà, Severini, Magnelli, Soffici. Το τυπογραφείο για πολλά χρόνια θα αποτελέσει χώρο συναντήσεων, ανταλλαγής διαφορετικών εμπειριών και προτάσεων, και πάντοτε υψηλού επιπέδου. 

Στην έκθεση συμμετέχουν οι:
Διακεκριμένοι χαράκτες: Carlo Carrà, Leonardo Cremonini, Emilio Greco, Renato Guttuso, Sebastian Matta, Mattia Moreni, Henry Moore, Gino Severini, Ardengo Soffici, Renzo Vespignani, Giuseppe Zigaina, Bruno Saetti

Καθηγητές της σχολής χαρακτικής Il Bisonte: Rodolfo Ceccotti, Manuel Ortega, Vincenzo Burlizzi

Απόφοιτοι της σχολής χαρακτικής Il Bisonte: Cordoba Patricia, Sisetta Zappone, Sandro Brachitta, Giovanni Turria, Andrea Serafini, Toni Pecoraro, Monica Martinico, Yasmine Dainelli, Valentina Restivo, Kito Eriko, Giacomo Miracola, Giancarlo Aiosa, Eva Aulmann, Zeynep Baransel, Alessandro De Bei, Monica Franchini, Carla Fusi, Serena Conti, Simona Lombardi, Bonizza Modolo, Silvia Montanelli, Maurizio Olivotto, Silvia Papucci, Fabiola Ungredda, Lucy Jochamowitz

Εγκαίνια Έκθεσης: Τετάρτη 4 Απριλίου 2012, 20:00

Διάρκεια Έκθεσης: 4 Απριλίου έως 5 Μαΐου 2012

Ημέρες και ώρες λειτουργίας:
Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή: 11.00 - 14.30 & 17.30 - 20.30
Τετάρτη, Σάββατο: 11.00 - 16.00
Κυριακή, Δευτέρα: κλειστά

Αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος
Λεμπέση 4 & Μακρυγιάννη, Αθήνα | metro Ακρόπολη
Τηλέφωνο 211 182 38 18
info@technohoros.org


"Η γραμμή της χαρακτικής ενώνει Αθήνα - Φλωρεντία" | Ελληνική χαρακτική στην Ιταλία

Παράλληλα την Μ. Τετάρτη 11 Απριλίου 2012 η αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος εγκαινιάζει στη Φλωρεντία στον εκθεσιακό χώρο της σχολής "Il Bisonte" έκθεση ελληνικής χαρακτικής στην οποία θα παρουσιαστούν Έλληνες εν ζωή χαράκτες από τη γενιά του 50 μέχρι και σήμερα.

Στην έκθεση που θα παρουσιαστεί στην Ιταλία συμμετέχουν οι:

Ρένα Ανούση-Ηλία, Άρια Κομιανού, Βαρθολομαίος Παπαδαντωνάκης, Μάγδα Βαμβατήρα, Νίκος Δεσεκόπουλος, Μένης Κατσούλας, Γιώργος Κόρδης, Ράνια Κορομηλά, Γιώργος Κυπρής, Μαριάννα Ξενάκη, Χρήστος Σανταμούρης, Μιχάλης Αρφαράς , Μανώλης Γιανναδάκης, Χριστόδουλος Γκαλντέμης, Γιάννης Γουρζής, Ντίνα Κώτσιου, Άκης Πιρουνίδης, Ξενής Σαχίνης, Δήμητρα Σιατερλή, Μαίρη Σχοινά, Βίκυ Τσαλαματά, Νίκος Σταυρακαντωνάκης, Μανταλένα Αγγελέτου, Μανώλης Αναστασάκος, Εύα Βασδέκη, Λεωνίδας Γιαννακόπουλος, Αννή Ζαβιτσάνου, Παναγιώτης Καλογιάννης, Ελένη Κάπρου, Δημήτρης Καρλαφτόπουλος, Γιάννης Κολιός, Γρηγόρης Κότσαρης, Μιχάλης Κότσαρης, Αναστασία Κωνσταντάκου, Δημήτρης Μηλιώτης, Βιβή Παπαδημητρίου, Κωνσταντίνος Παπαμιχαλόπουλος, Μίλτος Πεταλάς, Μαρίνα Προβατίδου, Ορέστης Συμβουλίδης, Παναγιώτης Φερεντίνος, Κλέβες Χρύσικο, Kanuto Callan, Florence Christakis, Stanislaus Koene, Francesco Moretti, Pino Pandolfini

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

Έκθεση ζωγραφικής ΣΠΥΡΟΥ ΒΡΕΤΤΟΥ στην art gallery café

Ο Βρεττός Σπυρίδων γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Από πολύ μικρή ηλικία φάνηκε να τον γοητεύει η ζωγραφική καθώς από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού προσπαθούσε και κατάφερνε να αποτυπώσει τις δικές του εικόνες σε τρισδιάστατη μορφή. Η έλξη του να αποτυπώνει εικόνες από μικρή ηλικία και στις τρεις διαστάσεις, τον δικαίωσε καθώς τελείωσε τη σχολή Πολιτικού Μηχανικού στο Λονδίνο με μεταπτυχιακές σπουδές κυρίως στον τομέα των μεταλλικών κατασκευών. Παράλληλα με τις σπουδές τον ελεύθερο χρόνο τον περνούσε με την ερασιτεχνική αστρονομία - αστροφυσική, ζωγραφική και με έντονο ενδιαφέρον για τα πατερικά κείμενα Χριστιανικής Ορθοδοξίας.

Όταν επέστρεψε από το Λονδίνο μετά τις σπουδές και ενώ έχει βάλει σε τάξη τις σκέψεις του ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως πολιτικός μηχανικός.

Παράλληλα άρχισε να ζωγραφίζει και να αποτυπώνει εικόνες οι οποίες είχαν κυρίως συμβολικό χαρακτήρα.

Έτσι πεπεισμένος μέσα από την παρατήρηση αλλά και από την έντονη πίστη του στο Θεό αποφάσισε να στείλει το δικό του μήνυμα μέσω των ζωγραφικών έργων του. Ολοκλήρωσε τη θεματολογία σε βάθος χρόνου μιας επταετίας, πραγματοποιώντας την πρώτη του ατομική έκθεση ζωγραφικής, ανοίγοντας διάλογο με τον περίφημο Επιστήμονα του 20ου αιώνα Albert Einstein καθώς σε κάποιο από τους συλλογισμούς του αποτύπωσε τη φράση «Ο Θεός δεν παίζει ζάρια με το σύμπαν».

Η έκθεση πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, στο Σπυροπούλειο πνευματικό κέντρο Ν. Ψυχικού, από την οποία εισέπραξε αρκετά θετικές εντυπώσεις - προβληματισμούς και θετικές κριτικές για τα έργα στα οποία παρατηρείται ένα εντελώς ξεχωριστό ύφος από τα προβλεπόμενα, καθώς συνδυάζει το συμβολικό - αναγεννησιακό ρεύμα.

Κριτική

Βλέποντας τα έργα του ζωγράφου Σπύρου Βρεττού, θέλω να τονίσω την ιδιαιτερότητα που χαρακτηρίζει τη θεματογραφία των έργων μιας μοναδικής παρουσίασης.

Ο Βρεττός Σπυρίδων αποκαλύπτει μέσα από τα έργα του την ανάγκη της εσωτερικής έκφρασης να εξωτερικεύει τον ψυχισμό του. Συλλογισμοί, βιώματα, ανάγνωση γραφών και παρατηρήσεις αποτυπώνονται στον καμβά.

Το έργο του από μόνο του δείχνει την πάλη του δημιουργού με την ανόργανη φύση στην πλαστικότητα της φόρμας που ξεπηδά από ένα βάθος που παίζει το ρόλο γενεσιουργού. Το χρώμα είναι παντού, όχι με την προκλητική, κραυγάζουσα, υπόσταση της εποχής μας, αλλά με την ήμερη δύναμη των κλασσικών αποχρώσεων, των μεταβατικών σταδίων που ανεβάζουν τους ρυθμούς σ’ ένα απαλό κρετσέντο στους χώρους επιλογής ενδιαφέροντος του πίνακα, σαν μια χρωστική μουσική σκάλα κρατώντας σε αρμονία σχήματα, φόρμες και όγκους πάντοτε σε μια διαλεκτική σχέση με το βάθος και την προοπτική του.

Αυτή η «γραφή» παραμένει αθάνατη στην επανάληψη και τις μεταλλαγές της. Κανονικές σπουδαίες αναζητήσεις νέων εκφραστικών τόνων, κυριευμένων από την ιερή μανία της ευαισθησίας του καλλιτέχνη, παραμένουν σαν εμμονές σ’ όλο το έργο.

Ο Σπυρίδων Βρεττός αποδείχνει με το έργο του, στην πιο τρισεύγενη απόδοσή του, ότι δεν υπάρχουν συνταγές στην τέχνη. Το ίδιο φαίνεται επίκαιρος ένας παραδοσιακός εικονικός πίνακας όσο και ένας σύγχρονος αφηρημένος. Αναζήτηση διαπνέει τους πίνακές του. Μαντεύει κανείς την εναγώνια ανησυχία του, σε χαμηλούς πάντα τόνους, για την ανεύρεση συνδυασμών χρωμάτων κατάλληλων να αποδώσουν όγκους και ρυθμούς.

Γιάννης Ζωγραφάκης, ιστορικός τέχνης

Στα ζωγραφικά έργα του Σπυρίδων Βρεττού παρατηρούμε πως ο δημιουργός εκφράζεται με δικό του ιδιαίτερο τρόπο, σχετίζεται με τη φύση, το διάστημα, τη θρησκεία και τα φαινόμενα. Τους δίνει τη δική του σημασία και τα μεταποιεί σε σύμβολα. Δεν αντιγράφει, αλλά φιλτράρει και μορφοποιεί με προσωπικό ύφος ύστερα από επίμονη ερευνητική διεργασία.

Πειραματίζεται πάνω στις ανθρώπινες αξίες - το σεβασμό στη φύση, την έννοια της θρησκείας της ελπίδας και της δύναμης του ίδιου του ανθρώπου – τις μορφοποιεί και τις προβάλλει με έναν ξεχωριστό τρόπο.

Η τέχνη του προσφέρεται για πολυεπίπεδη ανάγνωση. Εκείνο που έχει ν ‘αδράξει ο καλλιτέχνης δεν είναι το πράγμα, αλλά το πνεύμα και η ψυχή. Αν κάποια μηνύματα επιμένουν να μας είναι ακατανόητα πρέπει να θυμόμαστε πως «το έργο δεν τα «λέει» όλα στην ώρα του», αλλά περιέχει και νοήματα που τα αντιλαμβανόμαστε μέσα από τις δικές μας εμπειρίες και τα δικά μας προβλήματα ο καθένας.

Ιδιαίτερη συμβολική έχει το σκούρο στο φόντο του. Αυτό το χρώμα του φόβου για το άγνωστο μας καλεί να συμφιλιωθούμε με τους προβληματισμούς της ζωής χωρίς να χάνουμε την αισιοδοξία, και τη χαρά μας για αυτή.

Πέρα από κάθε ρομαντική παγίδα, ο καλλιτέχνης εκφράζει όλες τις τάσεις της χαράς ή της λύπης με μια εσωτερική έκφραση που πάντα καταλήγει στο άγνωστο που μας περιβάλλει.

Οι σκέψεις του καλλιτέχνη κατά τη δημιουργία κάποιων έργων του δηλώνουν τις ανησυχίες του.

Παράδειγμα στο έργο «Ισορροπία δυνάμεων»: «Ο Θεός δεν παίζει ζάρια με το σύμπαν» Albert Einstein «Συμφωνώ απόλυτα φίλε μου Αλβέρτο για αυτό και αποτύπωσα καλλιτεχνικά τις ίδιες πεποιθήσεις σε έναν καμβά με μεταφορικό τρόπο (όπως ένας άνδρας ελέγχει τις χάντρες ενός κομπολογιού 100%, έτσι και για εμένα ελέγχει ο Θεός τους πλανήτες). Ένα άλλο συμπέρασμα στο οποίο κατέληξα είναι ότι ο πλανήτης Γη έχει τα πιο όμορφα χρώματα στο κοντινό μας γαλαξιακό σύστημα.. Επίσης στην αποκάλυψη του Ιωάννη δεν αναφέρεται κάπου πως θα πάψει να υπάρχει ζωή στη γη από την πτώση κάποιου μετεωρίτη, χωρίς αυτό να αποκλείει την πρόκληση υλικών ζημιών από θραύσματα. Αλλά και από την άλλη μεριά και να κατευθυνόταν ένας κομήτης προς τη γη με πολύ μεγάλη ταχύτητα, είναι ανθρωπίνως αδύνατον να αντιμετωπιστεί ολικώς ένα τέτοιο γεγονός. Απευθυνόμενος στους επιστήμονες της NASA».

Δήμητρα Σαρρή, ιστορικός τέχνης



Η Έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 30 Απριλίου 2012.

Δευτέρα – Παρασκευή πρωινές: 1000 - 1300
Δευτέρα – Κυριακή απογευματινές: 1900-2200
Τρίτη κλειστά


Art Gallery Café, Ιπποκράτους 1 & Γαληνού, Βούλα : 210 89 58 866
www.artgallerycafe.gr, info@artgallerycafe.gr, www.mytheatro.net www.tragoydia.net
Enhanced by Zemanta

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2012

"Καθημερινές Φιγούρες" της Λίζας Πενθερουδάκη στον Μελάνυθρο

Εγκαινιάζεται στον χώρο τέχνης Μελάνυθρος η ατομική έκθεση ζωγραφικής της Λίζας Πενθερουδάκη την Παρασκευή 30 Μαρτίου 2012, στις 19:00 με τίτλο "Καθημερινές Φιγούρες".
Στιγμές της καθημερινότητας με ανθρώπινες φιγούρες ζωγραφισμένες σε ένα ύφος κινουμένων σχεδίων με έντονα χρώματα και σαφείς μορφές δίνουν συναισθήματα χαράς, απορίας, ανεμελιάς αλλά και λύπης.
 
Η πρώτη μου επαφή με την ζωγραφική ήρθε όταν οι πελάτες που τους διακοσμούσα το σπίτι ήθελαν μετά μανίας να ξεφορτωθούν τα παλιά τους έπιπλα. Κάποια είχαν ένα στυλ που θεωρούσα ότι έπρεπε να βρω τρόπο να τα διατηρήσω. Έτσι έκανα το πρώτο μου τόλμημα βάφοντας και ζωγραφίζοντας ένα κομοδίνο. Το αποτέλεσμα άρεσε. Έτσι συνέχισα να ζωγραφίζω καρέκλες, τραπέζια, κονσόλες μέχρι που μου ήρθε η όρεξη να πειραματιστώ και στο τελάρο, στο πλεξιγκλάς και σε άλλα υλικά.
Έφτιαξα ξύλινα καρτουνίστικα ζωγραφισμένα ανθρωπάκια. Κάποια τα μετέφερα και στο τελάρο, αστεία, ανέμελα η κάνοντας την βόλτα τους με το ποδήλατο. Τα υπόλοιπα θα τα κρίνετε εσείς!...
 
Η Λίζα Πενθερουδάκη γεννήθηκε στην Αθήνα. Αποφοίτησε από το "ΛΥΚΕΙΟΝ Η ΑΘΗΝΑ" του Γ. ΖΗΡΙΔΗ. Απασχολήθηκε 15 χρόνια στην οικογενειακή επιχείρηση (κοσμηματοπωλείο ΠΕΝΘΕΡΟΥΔΑΚΗΣ). Η επιθυμία της ν' ασχοληθεί με την τέχνη την ώθησε στο Λονδίνο να παρακολουθήσει σπουδές διακόσμησης εσωτερικών χώρων στο KLC College. Στη συνέχεια εργάστηκε ως υπεύθυνη της Wigmore Fine Arts Gallery. Γυρίζοντας στην Αθήνα ασχολήθηκε επαγγελματικά με την διακόσμηση εσωτερικών χώρων. Δραστηριοποιείτε σε πολλούς τομείς γύρω από την τέχνη. Στο Εργαστήρι Εικαστικών Τεχνών ειδικεύτηκε στην επεξεργασία του ξύλου. Δείγματα της δουλειάς της εκτέθηκαν στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων τον Μάρτιο του 2009. 
 
Σημαντικό γι' αυτήν γεγονός ήταν η έμπνευσή της να διοργανώσει πανελλήνια έκθεση καλλιτεχνών με ειδικές ανάγκες. Πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με τον οργανισμό VERY SPECIAL ARTS HELLAS, του οποίου πλέον είναι μέλος του Δ.Σ. (Αίθουσα Τέχνης ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ, Σεπτέμβριος 1998). Συνδυάζοντας την τέχνη με την αγάπη της για τα παιδιά, πρώτα στο Χατζηκυριάκειο Ίδρυμα και στη συνέχει στο Νοσοκομείο Παίδων "ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ" απασχολεί τα παιδιά με δημιουργική ζωγραφική σε συνδυασμό με παραμύθι και μουσική.
 
Εγκαίνια: Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2012 @ 19:00
Διάρκεια: 30/3/2012 - 28/4/2012
Ώρες Λειτουργίας: Τρι - Παρ 17:30 - 21:00 | Σαβ 11:00 - 15:30 
 
Γιάννης Κακλαμάνης
Αρχιτέκτων, MsAAD

Μελάνυθρος | Χώρος Τέχνης 
Ζάππα 4, 11635 Καλλιμάρμαρο
F +30 2106236976

www.melanithros.gr

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2012

“Rue de l’Ouest 100. Mec Art Graphic 1972”

Η πρώτη εκδοτική απόπειρα της Μάγδας Κοτζιά στο εργαστήρι του Νίκου Κεσσανλή και της Χρύσας Ρωμανού στο Παρίσι  και η δωρεά της στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.

Το Μουσείο Άλεξ Μυλωνά–Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης παρουσιάζει την έκθεση “Rue de l’Ouest 100. Mec Art Graphic 1972” Η πρώτη εκδοτική απόπειρα της Μάγδας Κοτζιά στο εργαστήρι του Νίκου Κεσσανλή και της Χρύσας Ρωμανού στο Παρίσι και η δωρεά της στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης σε επιμέλεια Ντένη Ζαχαρόπουλου. Η έκθεση είναι μια παραγωγή του Μουσείου Άλεξ Μυλωνά-Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, θα διαρκέσει από τις 23 Μαρτίου έως και τις 27 Μαΐου 2012 και εγκαινιάζεται την Παρασκευή 23 Μαρτίου, στις 20:00.

Η Μάγδα Κοτζιά, κυρίως γνωστή σαν σημαντική εκδότρια βιβλίων και ιδρύτρια των εκδόσεων Εξάντας, θα πει σε μια σημαντική συνέντευξη στην Κατερίνα Αγγελιδάκη (Ελευθεροτυπία, 23/10/2009): "Ο Εξάντας δημιουργήθηκε το 1974, αμέσως μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, με φαντασία, ρίσκο και πολλές καινοτομίες" δηλαδή μετά τα χρόνια της εξορίας στο Παρίσι, όπου ζει από το 1968 και έχει και την πρώτη της εκδοτική εμπειρία και με την επιστροφή στη γενέτειρά της Θεσσαλονίκη με την μεταπολίτευση. (...) Όλα τα άλλα ήρθαν μόνα τους. Επί χούντας βρέθηκα εξόριστη στο Παρίσι για έξι χρόνια. Θυμάμαι ότι πήγαινα στους Γάλλους εκδότες με πολλή άνεση και τους έλεγα ότι όταν γυρίσω στην Ελλάδα θα κάνω εκδοτικό οίκο, χωρίς να ξέρω ούτε πότε ούτε αν θα μπορούσα να επιστρέψω. Με εμπιστεύτηκαν. Έκλεινα τίτλους και πλήρωνα μεταφράσεις με τα χρήματα που μου έστελνε ο πατέρας μου. (...) Μερικοί δυστύχησαν πολύ στην εξορία. Εγώ, όχι. Άρχισα να φτιάχνω τη ζωή μου για να μη νιώθω ξεκρέμαστη. Και συνειδητοποίησα ότι ήμουν πολύ Ελληνίδα, που για μένα σημαίνει πολίτις του κόσμου. Έκανα ότι μπορούσα για να βοηθήσω τη χώρα μου, αλλά προχωρούσα και ως άνθρωπος, μέσα από σπουδές, γνωριμίες με σημαντικές προσωπικότητες και ταξίδια. Ευρώπη, Λατινική Αμερική, Αφρική και αλλού. Ξέρω απ' έξω τον μισό κόσμο, όχι ως τουρίστρια, αλλά εις βάθος."

Μέσα σ' αυτό το κλίμα, μαζί με τον Καστοριάδη, τον Αξελό, τον Πουλαντζά, θα γνωρίσει τον Νίκο Κεσσανλή και τη Χρύσα Ρωμανού, και σε συνέχεια τον σημαντικό τεχνοκριτικό Pierre Restany, που συγκεντρώνει γύρω του όλες τις πρωτοποριακές τάσεις του Παρισιού και της Ευρώπης κι έχει βέβαια ιδιαίτερη σχέση με κάποιους σημαντικούς έλληνες καλλιτέχνες όπως ο Νίκος, ο Κανιάρης κι ο Δανιήλ, τους όποιους παρουσιάζει στη Μπιενάλε της Βενετίας το 1964 σαν απάντηση στην αμερικάνικη ποπ. Στη συνέχεια φτιάχνει με τον Κεσσανλή την ομάδα του Mec Art, συγκεντρώνοντας καλλιτέχνες που κάνουν πολύ διαφορετικά πράγματα μεταξύ τους αλλά με κοινό τόπο το ότι δουλεύουν με μηχανικά μέσα και όχι με τα χέρια.

Από εκείνη την περίοδο και μετά ο Κεσσανλής, μέσα στους πολλούς πειραματισμούς, μαζί με τη Χρύσα και την Μάγδα Κοτζιά αγοράζουν ένα τεράστιο επαγγελματικό μηχάνημα παραγωγής μεταξοτυπιών. Η χούντα που βρίσκει τον Νίκο και τη Χρύσα στο Παρίσι ωθεί μια σειρά από καλλιτέχνες να έρθουν σε επαφή μαζί τους για πολιτικούς λόγους. Το μηχάνημα και το ατελιέ λειτουργεί από το 1968 και μετά στο 100, rue de l’Ouest, όπου δημιουργούνται έργα μέσα από την συνεύρεση ενός πολύ μεγάλου μέρους των αντιστασιακών διανοουμένων, ελλήνων και ξένων. Τα γεγονότα της Τσεχοσλοβακίας, ο Μάης του ’68, η αντίσταση δίνουν στην αφίσα ένα σημαντικό ρόλο. Η αφίσα μπαίνει στη ζωή των ανθρώπων ξανά για πολιτικούς λόγους και σε αντίθεση με την αμερικάνικη ποπ, όπου η αφίσα παίζει τον ρόλο της εικόνας, στην ευρωπαϊκή τέχνη η αφίσα αποτελεί πολιτικό γεγονός. Η ποιητική της πολιτικής συγκεντρώνει όλο και περισσότερο τους καλλιτέχνες γύρω και για πολύ διαφορετικούς λόγους από τη Mec Art και το μηχάνημα στο ατελιέ του Νίκου.

Η Μάγδα Κοτζιά φτάνει στο Παρίσι σαν μέλος της Δημοκρατικής Άμυνας και έτσι πρώτα για πολιτικούς λόγους, και μετά συναντώντας τους καλλιτέχνες θα ξεκινήσει και την πρώτη της εκδοτική απόπειρα. Μέσα σε αυτό το κλίμα, μέσα από αυτούς τους πειραματισμούς, αυτούς τους προβληματισμούς διανοούμενων και καλλιτεχνών από διαφορετικές τάσεις προκύπτει σιγά σιγά η ιδέα, πέρα από την προσωπική δουλειά του καθενός και πέρα από τις αμιγώς πολιτικές χρήσεις της μεταξοτυπίας και της αφίσας που τυπώνονται κατά κόρον στο ατελιέ του Νίκου, να δημιουργηθεί μια σειρά από έργα ιδίου μεγέθους (51 Χ 67 εκ.) που θα στηρίξουν οικονομικά τη λειτουργία του εργαστηρίου αλλά και τον αγώνα των ελλήνων αντιστασιακών. Έχουν περάσει χρόνια από την έναρξη της δικτατορίας στην Ελλάδα και οι συνθήκες γίνονται όλο και δυσκολότερες. Τα έργα δημιουργούνται τόσο για να συντηρηθούν τα μέσα που επιτρέπουν τη δημοσίευση αφισών για την αντίσταση, όσο και για να συντηρηθούν και οι ίδιοι και ένα μεγάλος μέρος εκπατρισμένων στο Παρίσι. Η Μάγδα Κοτζιά αναλαμβάνει την οργάνωση και διακίνηση της έκδοσης Mec Art Graphic το 1972. Η σειρά αυτή συγκεντρώνει κατ’ αρχήν τους στενούς φίλους του Νίκου και της Χρύσας (Δανιήλ, Κωνσταντίνος Ξενάκης, Κώστας Καραχάλιος, Ναυσικά Πάστρα) και μέσα από τη σχέση τους με τον Pierre Restany, σημαντικούς ξένους καλλιτέχνες που ζουν στο Παρίσι επίσης (Erik Dietman, Alex Mlynarsik, Antoni Miralda, Gil Joseph Wolman, Seund Ja Rhee, Davos Hanich, Wright Royston Adzak, Herve Ficher), καλλιτέχνες από την ομάδα των decollagistes (Jacques Mahe de la Villegle, Raymond Hains και Francois Dufrene) και βέβαια κάποιους σημαντικούς καλλιτέχνες της παλιότερης γενιάς που συνεχίζουν να πειραματίζονται όπως ο Francois Arnal, o Louis Chavignier, ο Camille Bryen, ο Jacques Spacagna, αλλά και νεότερους όπως ο Yvon Taillandier, ο Alain Kirili, o Nicolas Garcia Uriburu, ο Anton Cetin, o Arthur Aeschbacher, o Victor Cupsa, o Nerot, η Claude Torey και ο Eduardo Jorge Eielson, που εκφράζουν το διεθνές κλίμα του Παρισιού το 1972. 

Η Μάγδα Κοτζιά μετά την μεταπολίτευση παίζει καθοριστικό ρόλο στον εκδοτικό χώρο όπου με τις εκδόσεις Εξάντας θα σφραγίσει τα ελληνικά γράμματα με την αντισυμβατική επιλογή σημαντικών συγγραφέων, την αδέσμευτη στάση της, την υποστήριξη που παρέχει στην ελεύθερη σκέψη, αλλά και την πολιτική της ένταξη που θα είναι κυρίως φιλοσοφία ζωής και όχι κομματική σκοπιμότητα. Η φιλία της με τον Κεσσανλή θα κρατήσει μέχρι το τέλος και δεν θα πάψει ποτέ να ενδιαφέρεται και να παρακολουθεί το έργο των περισσότερων ζωγράφων με τους οποίους συνεργάστηκε. Παράλληλα διατηρεί μια δυναμική σχέση με το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και με τους πνευματικούς πολίτες και καλλιτέχνες που δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για την ύπαρξη και ίδρυση του μουσείου και των συλλογών του και το 1994 δωρίζει μια πλήρη σειρά των μεταξοτυπιών στη μόνιμη συλλογή του μουσείου, που εκτίθεται για πρώτη φορά ολόκληρη σε αυτή την έκθεση.

Με την έκθεση αυτή θέλουμε επίσης να τιμήσουμε την εξαιρετική αυτή δωρεά που παρουσιάζει ένα πανόραμα υψηλού επιπέδου της καλλιτεχνικής ζωής και των καλλιτεχνών εκείνα τα χρόνια (1968-1972), αποτυπώνοντας το διεθνές κλίμα, τους ζωγραφικούς πειραματισμούς, τις νέες τάσεις, τη κριτική στάση των καλλιτεχνών έναντι της αύρας του μοναδικού αντικειμένου που τους κάνει να ενδιαφέρονται για τη χρήση των μηχανικών μέσων και των πολλαπλών εκδόσεων όχι για εμπορικούς αλλά για ουσιαστικούς λόγους. Οι εκδόσεις αυτές όπως και το βιβλίο στοχεύουν στην ευρεία διάχυση της καλλιτεχνικής δημιουργίας, άμεσης σχέσης με ένα φιλότεχνο κοινό ασχέτως της οικονομικής του δυνατότητας, τον κοινωνικό ρόλο της τέχνης και τη δημοκρατικοποίηση της αγοράς της.

Τέλος, όπως τονίζει στη συνέντευξή της στην Ελευθεροτυπία η Μάγδα Κοτζιά: "Η βαθύτερη ανάγκη μου ήταν να μεταδώσω στον κόσμο αυτά που είχα μάθει ταξιδεύοντας και διαβάζοντας. Με ενδιέφερε η μείξη των πολιτισμών, η περιέργεια για το τι γίνεται στον κόσμο. Θέλησα να μεταδώσω το πολυπολιτισμικό στοιχείο στους Έλληνες, το άνοιγμα των οριζόντων, το κέφι για τη ζωή, τη δοκιμασία, την περιπέτεια.”

Βιογραφικά στοιχεία Μάγδας Κοτζιά
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1940.

Σπούδασε Οικονομικές και Πολιτικές Επιστήμες στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο.

Το 1968 διέφυγε στο Παρίσι ως μέλος της Δημοκρατικής Άμυνας.

Το 1973 επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη ιδρύοντας το Βιβλιοπωλείο Κοτζιά.

Το 1974 ίδρυσε τον εκδοτικό οίκο Εξάντας, ο οποίος αριθμεί πάνω από 1.000 τίτλους, περιλαμβάνοντας βιβλία ψυχολογίας, ελληνικής και ξένης πεζογραφίας, παιδικής λογοτεχνίας, λευκώματα και άλλα, εκπροσωπώντας συγγραφείς όπως οι Βασίλης Αλεξάκης, Κώστας Ταχτσής, Ερνέστο Σάμπατο, Φερνάντο Πεσσόα, Χόρχε Σεμπρούν κ.α..

Κατά τη διαμονή της στο Παρίσι (1968-1973) εξέδωσε σειρά μεταξοτυπιών Ελλήνων και Γάλλων καλλιτεχνών, σε συνεργασία με τον Νίκο Κεσσανλή. Πλήρης σειρά αυτής της έκδοσης έχει δωρίσει το 1994 στη μόνιμη συλλογή του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης.

Επιμέλεια Έκθεσης : Ντένης Ζαχαρόπουλος
Συνεπιμελητής έκθεσης: Αλέξιος Παπαζαχαρίας, ιστορικός τέχνης
Επιστημονική έρευνα & τεκμηρίωση: Μάρω Ψύρρα, ιστορικός τέχνης, επιμελήτρια Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης
Συντονισμός παραγωγής & επικοινωνία: Ελένη Κωτσαρά eleni.kotsara@mmca-mam.gr
 

Διάρκεια : 23 Μαρτίου έως 27 Μαΐου 2012
Εγκαίνια : Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2012, 20:00

Μουσείο Άλεξ Μυλωνά - Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης www.mmca-mam.gr Πλ. Αγίων Ασωμάτων 5, Θησείο ,10554 Αθήνα, T: 210 3215717, F: 210 3215712
http://mouseioalexmylona.blogspot.com/
mam@mmca-mam.gr

Ώρες λειτουργίας:
Τετάρτη – Παρασκευή – Σάββατο : 11.00 – 19.00
Πέμπτη : 13.00 – 21.00
Κυριακή : 11.00 – 16.00
Δευτέρα & Τρίτη : Κλειστά
Enhanced by Zemanta

Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2012

“Χρώμα στην Πατρίδα των Kαιρών”

Τη Δευτέρα 19 Μαρτίου 2012, στις 8 το βράδυ εγκαινιάζεται η έκθεση “Χρώμα στην πατρίδα των καιρών”  στο Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης. Είναι ένα εικαστικό-ποιητικό γεγονός, στο οποίο εικοσιτέσσερις ζωγράφοι και τριάντα πέντε νέοι δημιουργοί σπουδαστές της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών Αθήνας, καταγράφουν με έργα τους την δραματική κατάσταση που ζει η χώρα μας σήμερα.

Αφορμή για αυτό το εικαστικό - ποιητικό γεγονός, το βιβλίο - ποίημα ¨Πατρίδα των καιρών” του Γιώργου Δουατζή. Στίχοι από το βιβλίο, επιλεγμένοι από τους καλλιτέχνες θα συνοδεύουν κάθε έργο στον κατάλογο, αλλά και στο χώρο της έκθεσης.

Την έκθεση, που θα διαρκέσει έως και την Τρίτη 3 Απριλίου 2012, επιμελήθηκε η ιστορικός τέχνης Ήρα Παπαποστόλου. Σημαντικό μέρος των εσόδων από την πώληση των έργων θα εκχωρηθεί από τους δημιουργούς για την ενίσχυση ευπαθών ομάδων στον Δήμο Ταύρου.

              Οι ζωγράφοι που μετέχουν (με αλφαβητική σειρά) είναι: Αγγελίδης Νίκος, Αμάραντος Μιχάλης, Βατανίδης Στάθης, Γιαννακάκη Μαρία, Δρούγκας Αχιλλέας, Κανά Ρένα, Καράς Χρίστος, Κατσαδιώτης Χριστόφορος, Κατσουλίδη Μαριάννα, Κοντέλλης Ανδρέας, Λαζόγκας Γιώργος, Μαρτίνου Ελεάννα, Μαστερόπουλος Γιάννης, Μετζικώφ Γιαννης, Μπότσογλου Χρόνης, Νικολάου Ανδρέας,  Ρήνας Βαγγέλης, Σάμιος Παύλος, Σαρακατσιάνος Χρήστος, Σκουλά Μαρία, Σκουλάκης Δήμος, Ψυχάκη Μυρτώ, Ψυχοπαίδης Γιάννης.

Οι τριανταπέντε σπουδαστές του Ζ' εργαστηρίου ζωγραφικής της ΑΣΚΤ  με καθηγητή τον Γιάννη Ψυχοπαίδη, δίνουν ένα δυναμικό νεανικό στίγμα στην έκθεση και ζωγράφισαν πραγματικές σημαίες και λάβαρα με θέματα της κοινωνικής πραγματικότητας που ζούμε.

Συμμετέχουν οι: Κλεοπάτρα Τεχλικίδη, Κλεοπάτρα Δροσοπούλου, Λητώ Κάττου, Βάσω Τζούνη, Καμέλια Σαματά, Γιάννης Χειμωνάκης, Νατάσσα Γεωργακάκη, Πένυ Μονογυιού, Μπέσσυ Ράλλη, Εμμανουέλα Αγγελοπούλου, Σοφία Κυριακοπούλου, Λίζα Καρατζά, Βίβιαν Χαλκίδη, Άντα Αναστασέα, Αλέξανδρος Βέργης, Ανδριάννα Δαούτη, Χριστίνα Κουσουλίδου, Κρίστι Γρηγορίου, Βασίλης Κουτουζής, Τζένη Καζαντζίδη, Μαρία Ορφανουδάκη, Παυλίνα Βαγιωνή, Λιάνα Σαλαμψά, Θοδωρής Τράμπας, Κυριακή Γονή, Ανδρέας Χριστοδούλου, Δήμητρα – Ελένη Γεωργίου, Ευαγγελία Παπαθανασίου, Αγγελική Λόη, Αποστόλης Φιλίππου, Νότα Πατεριμού, Τάσος Παντής, Sophie Fardella, Φωτεινή Παλπάνα, Παύλος Ιωαννίδης, Ελένη Κοκολάκη.

Ο Γιώργος Δουατζής σημειώνει μεταξύ άλλων: “Όταν έγραφα στα τέλη του 2009 την “Πατρίδα των καιρών”, η οποία εκδόθηκε από τις εκδόσεις Καπόν το 2010, δεν μπορούσα να φανταστώ τη ραγδαία επιδείνωση αυτής της πολύπλευρης κρίσης. Ως άλλος κακός προφήτης βλέπω δυστυχώς τώρα να επιβεβαιώνονται οι στίχοι μου, να σκοτεινιάζει κι άλλο η πατρίδα μου, να ξεχειλίζουν ο ανθρώπινος πόνος, η απόγνωση, το έλλειμμα δημοκρατίας και η οργή.  Η έκθεση αυτή επιχειρεί να καταστεί μια μικρή κραυγή υπόμνησης, ανθρωπιάς και αλληλεγγύης”.

Η ιστορικός τέχνης Ήρα Παπαποστόλου αναφέρει μεταξύ άλλων: “Εικοσιτέσσερις καλλιτέχνες, η τραγική κατάσταση που ζει η χώρα και το βιβλίο-ποίημα Πατρίδα των καιρών του Γιώργου Δουατζή. Τρεις αφετηρίες, μια συνάντηση, ένας γόνιμος διάλογος. Εικαστικοί διαφορετικών γενεών, τεχνοτροπιών, προσεγγίσεων, διαλέγουν στίχους από το ποίημα, διαλέγονται με αυτό και το μεταμορφώνουν σε εικόνες. Το ποιητικό έργο διαχέεται μέσα από τα χέρια των καλλιτεχνών και παίρνει άλλη μορφή. Ρεαλισμός, εξπρεσιονισμός, εννοιολογική τέχνη, υπερρεαλισμός, αφηρημένη τέχνη, συναντιούνται και ανασυνθέτουν την Πατρίδα των Καιρών, μια πατρίδα με τους νικητές και τους ηττημένους της, με το σκοτάδι αλλά και το φως της, με τις μάσκες λύπης της, αλλά και με την ελπίδα της”.

Έκθεση Ζωγραφικής
“Χρώμα στην Πατρίδα των Kαιρών”
με τη συμμετοχή 24 ζωγράφων 
& 35 νέων δημιουργών-σπουδαστών στην ΑΣΚΤ
 
Από Δευτέρα 19 Μαρτίου έως την Τρίτη 3 Απριλίου 2012
Εγκαίνια: Δευτέρα 19 Μαρτίου στις 20:00

Ώρες λειτουργίας: Δευ - Κυρ 18:00-22:00

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα 117 78,  τηλ. 210 3418 550,  φαξ.  210 3418 570
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο : info@mcf.gr Ιστοσελίδα:  www.mcf.gr

Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2012

Η ΤΕΧΝΗ ΤΙΜΑ ΤΗΝ ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ΓΚΡΕΪΣ ΚΕΛΛΥ

Για τον εορτασμό της «Παγκόμιας Ημέρας της Γυναίκας» και στην αφιερωματική εκδήλωση με θέμα «Η Ενημέρωση είναι Δύναμη: Σημασία της πρόληψης κατά του καρκίνου του μαστού», που διοργανώνει η Γραμματεία Γυναικών της Δημοκρατικής Συμμαχίας, την Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2012, και ώρα 18:00, στο Ξενοδοχείο Royal Olympic Athens (Αθ. Διάκου, 28-34),

Η Ιστορικός Τέχνης Αννίτα Πατσουράκη επιμελείται την εικαστική πλαισίωση της εκδήλωσης και παρουσιάζει ένα μοναδικό πολιτιστικό γεγονός σε Παγκόσμια Πρώτη Έκθεση, με τη γλυπτική  δημιουργία «Kelly bag», του διεθνούς φήμης γλύπτη, Νίκου Φλώρου, τιμώντας την Πριγκίπισσα Γκρέϊς Κέλλυ του Μονακό.

Η Γκρέϊς Κέλλυ, ως σταρ του Χόλλυγουντ και μετέπειτα Πριγκίπισσα του Μονακό, έγινε πρότυπο και  συνώνυμο της ομορφιάς, της κομψότητας, του στυλ.
Με γοητευτική προσωπικότητα έγινε σύμβολο της κοινωνικής μέριμνας, με τη λειτουργία και προστασία Ιδρυμάτων και Οργανώσεων παγκοσμίου κύρους και εγνωσμένης προσφοράς, με την πλήθώρα  φιλανθρωπικών δράσεων, αλλά κυρίως με  την υποστήριξή της στις Τέχνες και τον Πολιτισμό.

Η γλυπτική δημιουργία «Kelly bag» αναπαριστά σχηματικά την ομώνυμη τσάντα του περίφημου οίκου Hermes, έχει διαστάσεις 35x34x12 και αποτελείται από  εκατοντάδες κομμάτια ανακυκλώσιμου αλουμινίου  κουτιών αναψυκτικού.

Ανήκει στη σειρά των γλυπτών έργων που δημιουργήθηκαν από τον Νίκο Φλώρο, για την επέτειο των τριάντα χρόνων από το  θάνατο της Πριγκίπισσας Γκρέϊς Κέλλυ.
Ο καλλιτέχνης, μετά την επιτυχημένη παρουσίαση του γλυπτού νυφικού φορέματος της Πριγκίπισσας Γκρέϊς Κέλλυ του Μονακό, στο «Εθνικό Μουσείο Γυναικών στις Τέχνες» στην Ουάσινγκτον, παρουσιάζει τώρα, ένα έργο με ιδιαίτερα συμβολικό χαρακτήρα, αφού η Γκρέϊς Κέλλυ δεν αποχωριζόταν ποτέ το συγκεκριμένο μοντέλο στις δημόσιες εμφανίσεις της, που ταυτίστηκε με το μύθο της προσωπικότητάς της.
Η συνολική παρουσίαση των γλυπτών θα εκτεθεί σύντομα στο Πριγκιπάτο του Μονακό.

Ο Νίκος Φλώρος  εμπνέεται πάντα από εξέχουσες γυναικείες προσωπικότητες, όπως στο παρελθόν από τα κοστούμια όπερας της Μαρίας Κάλλας, γιατί η γυναίκα συμβολίζει για εκείνον «τη συνέχεια της ζωής». Η γλυπτική του υμνεί τη γυναίκα και την προβάλλει πάντα με μεγαλοπρέπεια!
Η τεχνική του δημιουργού έγκειται αποκλειστικά από χειροποίητες κατασκευές, έχει λάβει διεθνές δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, έχει διακριθεί σε πολλές χώρες με διεθνείς αναγνωρίσεις και έχει τιμηθεί με το Χρυσό Παράσημο «Τεχνών και Επιστημών» του Albert Schweitzer Foundation της Βιέννης.
Η διεθνής αναγνώριση και καταξίωση του έργου του, αποτελεί πρόσθετη, μέγιστη ηθική ευθύνη, αφού όπως δηλώνει ο ίδιος : «Αισθάνομαι την υποχρέωση ως Έλληνας να πρεσβεύω τη χώρα μου με τον καλύτερο τρόπο σε κάθε σημείο του κόσμου!».

Παράλληλα,  στη διάρκεια της εκδήλωσης θα υπάρχει εικαστική πλαισίωση  από την προβολή σε βίντεο των :
        «Μουσείο της Ελληνικής Συλλογής ΝΟΜΠΕΛ», με αφιέρωμα σε ανέκδοτα ποιήματα για τη γυναίκα, του Πάμπλο Νερούντα.
        Εικαστικές Φωτογραφίες με θέμα «Γυναίκες του Κόσμου» του Θανάση Παπαδόπουλου.
        Ζωγραφικά έργα από τη σειρά «Θεές Ένσαρκες» του Αριστομένη Τσολάκη.
        Ζωγραφικά έργα με τίτλο «Γυναικείες Μνήμες» του Αλέξανδρου Χαιρετάκη.

Σάββατο, 3 Μαρτίου 2012

Παράταση έκθεσης Mariella Simoni "μετάξι του φυτού, μετάξι της πέτρας" έως Κυριακή 11 Μαρτίου 2012

Το Μουσείο Άλεξ Μυλωνά – Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης παρουσιάζει την έκθεση της Mariella Simoni “μετάξι του φυτού, μετάξι της πέτρας”, 2011-1978, σε επιμέλεια Ντένη Ζαχαρόπουλου. Η έκθεση είναι μια παραγωγή του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, του Institute for Contemporary Art and Thought ITYS και του art@gavrilos.gr και παρατείνεται μέχρι την Κυριακή 11 Μαρτίου.

Η Mariella Simoni έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα το 1977. Το 1979 θα κάνει μια σειρά από έργα στην Αθήνα, που θα παρουσιαστούν στη συνέχεια στην γκαλερί Bernier με θεωρητικά κείμενα του Ντένη Ζαχαρόπουλου και θα αποτελέσουν μια αρχή για συστηματική συνεργασία για αρκετά χρόνια. Από τότε έρχεται στην Ελλάδα συχνά, έχει ζήσει και δουλέψει για μεγάλες περιόδους, έχει συνεργαστεί έκτοτε με την γκαλερί Επίκεντρο στην Πάτρα και την Batagianni Gallery στην Αθήνα. Έργα της βρίσκονται σε πολλές αθηναϊκές συλλογές και οι σχέσεις της με Έλληνες καλλιτέχνες συμπεριλαμβάνει κάποιους σημαντικούς ιστορικούς καλλιτέχνες όπως ο Κουνέλης ή ο Ακριθάκης, για να αναπτυχθεί ιδιαίτερα με καλλιτέχνες της γενιάς της όπως ο Νίκος Μπάικας, ο Γιώργος Χατζημιχάλης, ο Απόστολος Γεωργίου και να επεκταθεί σε ένα συστηματικό διάλογο με την νεότερη γενιά.

Τα έργα που εκτίθενται στην παρούσα έκθεση έχουν γίνει όλα στην Ελλάδα με την συνεργασία και την στήριξη του Γαβριήλ Μιχάλη, με τον οποίο η Mariella Simoni ξεκινά να συνεργάζεται από το 1979. Η έκθεση είναι αφιερωμένη στην Κατερίνα Καφοπούλου που από την πρώτη έκθεση παρακολούθησε με οξυδέρκεια και γενναιοδωρία το έργο της και υποστήριξε το ιδιαίτερο πνεύμα και την αντισυμβατική της στάση όπως φαίνεται στο παρακάτω δημοσιευμένο κείμενο στο περιοδικό Artforum, που ο Αυγουστίνος Ζενάκος το παραθέτει στο άρθρο του στην εφημερίδα Το Βήμα (φύλ.13/6/2004): «αποπνέουν μια αίσθηση ανασφάλειας και ερημιάς που διεισδύει σε έναν χώρο ελεγχόμενης εγκατάλειψης. H προσέγγισή της στην ανασφάλεια είναι αναζωογονητική γιατί αντιμετωπίζει τον φόβο χωρίς άγχος ή αγωνία, δεχόμενη ότι είναι μια αναπόφευκτη πραγματικότητα της ζωής. Παρ' όλα αυτά, της συμπεριφέρεται σαν μια δυναμική κατάσταση - που την υπαινίσσονται η κίνηση του έργου της και οι έμμεσες γωνίες που χρησιμοποιεί - που μπορεί να οδηγήσει στην έρευνα, στην αλλαγή και στη δημιουργικότητα. Τη βλέπει σαν μια αεικίνητη και θετική κατάσταση που αντιτίθεται στην ασφάλεια που υπαγορεύει στάση. Η Σιμόνι απομυθοποιεί την ανασφάλεια».

Όπως αναφέρει ο επιμελητής της έκθεσης Ντένης Ζαχαρόπουλος:
Και οι καλύτερες ακόμα προθέσεις δεν μπορούν να αποκλείσουν το ερώτημα το οποίο τίθεται πριν ακόμα αναφερθεί κανείς στο ποια είναι η «θέση της ζωγραφικής» σήμερα. Αυτό είναι ένα ερώτημα που αφορά τον κόσμο μέσα στον οποίο η τέχνη και η ζωγραφική μπορούν να υπάρχουν ή και να μην υπάρχουν. Τα νήματα που πλέκουν και ξεπλέκουν αυτό τον κόσμο απλώνουν σύγχρονα μια χαοτική διασπορά πάνω σε έναν δομικό ιστό. Σε αυτό τον ιστό η κατεύθυνση του νήματος που δένει τα πράγματα μεταξύ τους και η μορφή του χρόνου που ξεδιπλώνει την τάξη των γεγονότων συνιστούν τη μορφή της τέχνης και το νόημα των παραστάσεών μας. Αυτή η κατασκευή δεν είναι τίποτα παραπάνω από τις συνθήκες των ίδιων μας των δυνατοτήτων. Γιατί η τέχνη πρέπει πάντα να αγγίζει τις ρίζες της ίδιας της ύπαρξης, αλλιώς παραμένει απλώς ένα κατασκεύασμα.
Στη διάρκεια της καριέρας της, η Mariella Simoni έχει ασχοληθεί με αυτό το ερώτημα και έχει ακολουθήσει αυτό το στενό μονοπάτι, μαζεύοντας τα ωραιότερα λουλούδια και τα πιο ώριμα φρούτα. Το έργο της είναι γεμάτο από γενναιοδωρία, μια γενναιοδωρία που τα χρώματα και οι γεύσεις της είναι απαλλαγμένα από πολυτέλεια και ματαιοδοξία, και μας προσφέρεται με την υπόσχεση της ευτυχίας. Αυτή η ευτυχία βρίσκεται πέρα από το αντικείμενο και παρουσιάζεται στο υποκείμενο: είναι η ευτυχία του να νιώθεις ζωντανός, να νιώθεις ότι όλα είναι πιθανά και να συμμετέχεις σε μια παγκόσμια αναταραχή, όπως ένα φυτό που δωρίζεται στον ήλιο, όπως ένα παιδί χαίρεται τον κόσμο.
Η Mariella Simoni είναι μια προφητική καλλιτέχνης, μια ζωγράφος άπειρης κίνησης και παρήγορης σκέψης. Σε μια εποχή που ο κόσμος μοιάζει να καταρρέει, το έργο της υψώνεται μπροστά μας και τρυφερά μας κρατάει το βλέμμα, πριν αυτό φτάσει στον ορίζοντα του τέλους.

Την έκθεση συνοδεύει το δοκίμιο ενός βιβλίου σε επιμέλεια της ιστορικού τέχνης Cornelia Lauf, με κείμενα του Ντένη Ζαχαρόπουλου και της Cornelia Lauf, η υλοποίηση του οποίου οφείλεται στην ευγενική υποστήριξη του Institute for Contemporary Art and Thought ITYS.

H Πολυξένη Μαρλίτση στον χώρο τέχνης Μελάνυθρος

Εγκαινιάζεται στον χώρο τέχνης Μελάνυθρος η πρώτη ατομική έκθεση ζωγραφικής της Πολυξένης Μαρλίτση την Παρασκευή 9 Μαρτίου 2012, στις 19:00 με τίτλο "Ο Σκόπελος της Μνήμης".

Το σύνολο των έργων, από λάδι σε καμβά, κινείται σαφώς στα πλαίσια μιας παραστατικής απόδοσης της μορφής, χωρίς όμως να αρνείται στοιχεία αφαιρετικά, συνδυάζοντας ταυτόχρονα μια χρήση του χρώματος που σε ορισμένες περιοχές θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μη νατουραλιστική.

Ανθρώπινες φιγούρες, παιδικές και ενήλικες, εμπλέκονται σε μια σύνθεση που παραπέμπει άμεσα στην τυπική οικογενειακή φωτογραφία. Χρώματα που αραιώνουν και πυκνώνουν. Περιγράμματα που συνδιαλέγονται άλλοτε αυστηρά, άλλοτε ελεύθερα με το περιβάλλον τους. Χώροι εσωτερικοί και εξωτερικοί, οι οποίοι φιλοξενούν αυτές τις ανθρώπινες μορφές και τις αγκαλιάζουν ούτως ώστε να τις αναδείξουν.

Εικόνες στο σύνολό τους οικείες, με απώτερη όμως φιλοδοξία να δημιουργήσουν μια αμφίσημη συγκινησιακή ατμόσφαιρα, που παραπαίει μεταξύ χαρούμενης ελαφρότητας και μελαγχολίας.

Η Πολυξένη Μαρλίτση γεννήθηκε στο Βόλο το 1981. Παρακολούθησε κατά το διάστημα 1999-2002 τη σχολή αγιογραφίας "Δια Χειρός" της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος. Αποφοίτησε από την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας το 2010. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις στην Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Κύπρο.

Εγκαίνια: Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2012 @ 19:00
Διάρκεια: 9/3/2012 - 24/3/2012
Ώρες Λειτουργίας: Τρι - Παρ 17:30 - 21:00 | Σαβ 11:00 - 15:30

http://www.melanithros.gr/events/el/124
Μελάνυθρος | Χώρος Τέχνης
Ζάππα 4, 11635 Καλλιμάρμαρο
T +30 2103636904
F +30 2106236976

www.melanithros.gr

Παρασκευή, 2 Μαρτίου 2012

Κωστή (Τριανταφύλλου) Ο Π Τ Ι Κ Ο Π Ο Ι Η Σ Η

Από την Παρασκευή 2 Μαρτίου έως την Δευτέρα 2 Απριλίου στο project space Kalos&Klio Showroom, στη Θεσσαλονίκη θα πραγματοποιηθεί η έκθεση του Κωστή (Τριανταφύλλου) Ο Π Τ Ι Κ Ο Π Ο Ι Η Σ Η , σε συνεργασία με την Lola Nikolaou Gallery.

Ο Κωστής σε αυτή του την έκθεση εστιάζει σε έργα ( μερικά αυτής της σειράς τα είδαμε στην ART-ATHINA 2011, στη Λόλα Νικολάου) που έχουν σαν πρόταγμα την οπτικοποίηση ποιημάτων του μέσα από το πιο απλό και προσιτό σε όλους λογισμικό, αυτό του Word. Μέσα από τον ιδιαίτερό του τρόπο παρουσίας των εκθέσεών του σαν συν-ολική πρόταση, θα δούμε και ποιήματα οπτικοποιημένα από παλιότερες προτάσεις του και όλα αυτά στο πλαίσιο του κινήματος της Οπτικής Ποίησης.

Ο Κωστής Τριανταφύλλου είναι γνωστός από την δεκαετία του ’70 τόσο για τα εικαστικά του έργα, που συνεχίστηκαν με την παρουσίαση των ηλεκτρονικών του κεραυνών μέσα από ατομικές εκθέσεις σε μεγάλα μουσεία του εξωτερικού αλλά και της Ελλάδας όπως στο Μ.Μ.Σ.Τ., όσο και σαν ποιητής αλλά και σαν οπτικός ποιητής που κάθε φορά ο συγκερασμός ποίησης και εικαστικών δίνει μέσα από το προσωπικό του στίγμα την συνέχεια αυτής της ποιητικής έρευνας.

Στα πλαίσια της καινούριας έκθεσης του Κωστή ( Τριανταφύλλου) στη Θεσσαλονίκη, το Σάββατο 3 Μαρτίου στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης - αμέσως μετά το κλείσιμο του Μουσείου- στις 7 μ. μ. θα παρουσιαστεί το βιβλίο του Οπτικής Ποίησης " π " (έκδοση ΚΣΥΜΕ) με παρεμβάσεις: από τον Δ/ντή του Μουσείου, ιστορικό τέχνης κ. Ντένη Ζαχαρόπουλο, τον ιστορικό τέχνης και καθηγητή κ. Θανάση Μουτσόπουλο και τον εικαστικό καλλιτέχνη και καθηγητή κ. Γιώργο Τσακίρη. Και η βραδιά θα ολοκληρωθεί με συναυλία από το Κέντρο Σύγχρονης Μουσικής Έρευνας, με το KSYME ensemble, στο οποίο συμμετέχουν οι μουσικοί: Άκης Δαούτης . Μαργαρίτα Κουρτπαρασίδου . Κώστας Μαντζώρος . Πέτρος Φραγκίστας, Νίκος Χαριζάνος . Νικολέτα Χατζοπούλου.

Tραγούδι και φωνητικά από την Νατάσσα Μάρε Μουμτζίδου.

Θα παρουσιαστεί σε πρώτη εκτέλεση το έργο

«Ο Σεμπάστιαν στο όνειρο»,
σε ποίηση Georg Trakl, μετάφραση Έλενα Νούσια.
Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Kalos&Klio Showroom | Τσιμισκή 96, Θεσσαλονικη
Τηλ.: 2314 007167, e-mail: kalosklio.showroom@gmail.com
Δευτέρα – Παρασκευή: 17.00-21.00 και Σάββατο: 11.00 – 14.00

Ένα αφιέρωμα στον Κάρολο Τσίζεκ στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Ένα αφιέρωμα στον Κάρολο Τσίζεκ (γεν. 1922) με αφορμή τη δωρεά των έργων του στη συλλογή του
Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης

« Θα χρειάστηκαν , σκέψου, δεκαετίες,
ίσως αιώνες δουλειά υπομονετική.
Μα και ένα σχήμα να δώσεις στην καρδιά σου
δεν φτάνει μια ζωή.»

Κάρολος Τσίζεκ, στίχοι του ποιήματος «ΒΟΤΣΑΛΟ»

Το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης οργανώνει και παρουσιάζει την έκθεση – αφιέρωμα στον πολυσχιδή δημιουργό Κάρολο Τσίζεκ, με αφορμή τη δωρεά των έργων του στη συλλογή του ΜΜΣΤ. Η έκθεση – αφιέρωμα με τίτλο «ΣΧΗΜΑ ΚΑΡΔΙΑΣ», θα εγκαινιαστεί στο μουσείο στις 10 Μαρτίου 2012, ώρα 13.30 και εντάσσεται στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Μade in Thessaloniki» της ομάδας «Η Θεσσαλονίκη Αλλιώς».

Ο τίτλος της έκθεσης απομονώθηκε από το ποίημα του Τσίζεκ, «Βότσαλο» και ολοκληρώνεται από τις τρεις λέξεις Δημιουργία-Γραφιστική-Γραφή που χαρακτηρίζουν την πολύχρονη εικαστική πορεία του Κάρολου Τσίζεκ που ξεκίνησε το 1944. Ο δημιουργός ζει στη Θεσσαλονίκη από το 1929. Είναι ζωγράφος, γραφίστας, μεταφραστής και λογοτέχνης που δημιούργησε και υποστήριξε με την εκδοτική και εκθεσιακή του δραστηριότητα την καλλιτεχνική ζωή της πόλης ως συνεργάτης του περιοδικού Κοχλίας και της αίθουσας τέχνης «Διαγώνιος». Το 2000 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του ΑΠΘ, ενώ το 2007 τιμήθηκε με το «ΕΒΓΕ Συνολικής προσφοράς στη Γραφιστική 2007».

Η συλλογή-δωρεά του Κάρολου Τσίζεκ στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης περιλαμβάνει έργα τέχνης, εκδόσεις και αφίσες που χρονολογούνται από το 1942 έως το 2003. Στα έργα της έκθεσης κυριαρχούν το χρώμα, η τεχνική της μονοτυπίας, στην οποία πρωτοστάτησε ο καλλιτέχνης, και το κολλάζ. Όπως πιστεύει και ο ίδιος, οι τεχνικές που χρησιμοποιεί ελευθερώνουν τη φαντασία και ενισχύουν την διάθεσή πειραματισμού για την επεξεργασία αισθητικών προβληματισμών. «Πρόκειται για δύο άκρα, τα οποία δεν κατόρθωσα καλά καλά να συνδυάσω, το υποσυνείδητο και τη λογική … Το σχέδιο είναι προϊόν μελέτης και σκέψης και η μονοτυπία μιας στιγμιαίας, συχνά τυχαίας έμπνευσης, και πολλές φορές μόνο το κολλάζ μπορεί εκ των υστέρων να τη φέρει σε κάποιο λογαριασμό. Το ένα το πηγαίνεις όπου θέλεις εσύ, το άλλο σε πηγαίνει.» Kάρολος Τσίζεκ

Το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης τιμώντας το δωρητή και την πολύπλευρη συνεισφορά του στην πολιτιστική ζωή της πόλης διοργανώνει την έκθεση της δωρεάς των έργων ενός δημιουργού ιδιαίτερα συνδεδεμένου με την εικαστική ιστορία της Θεσσαλονίκης το 2012, έτος εορτασμού για την πόλη.

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ
ΕΓΝΑΤΙΑ 154 (ΔΕΘ-HELEXPO)
546 36 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Τ.: 2310 240002 , 2310 281212
Τ + F: 2310 281567
E: mmcart@mmca.org.gr
Site: http://www.mmca.org.gr

ΜΜΣΤ, ώρες λειτουργίας Τρίτη-Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο: 10.00-18.00, Τετάρτη: 10.00-22.00, Κυριακή 11:00-15:00, Δευτέρα κλειστά. Διάρκεια έκθεσης: 10 Μαρτίου – 8 Απριλίου 2012.

«Απόστολος Γεωργίου, Ζωγραφική» στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, παρουσιάζει την έκθεση «Απόστολος Γεωργίου, Ζωγραφική», σε συνέχεια της ομότιτλης έκθεσης που πραγματοποιήθηκε στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στην Αθήνα, τον Μάιο του 2011. Στη Θεσσαλονίκη, η έκθεση παρουσιάζεται με νέα επιλογή έργων και σε επιμέλεια του Ντένη Ζαχαρόπουλου, από τις 9 Μαρτίου έως τις 22 Απριλίου 2012.

Ο Απόστολος Γεωργίου είναι ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της γενιάς του 1980 που σήμερα χαίρει πλέον διεθνούς αναγνώρισης. Το έργο του χαρακτηρίζεται ως ανθρωποκεντρικό και εστιάζει σε θέματα της καθημερινότητας των ανθρώπων, στην ταυτότητα, το φύλο και τις διαπροσωπικές σχέσεις. Η γραφή του παρόλα αυτά κυριαρχείται από έντονα αντιρεαλιστικά στοιχεία ζωγραφικής αφαίρεσης και σχεδιαστικής σχηματοποίησης.

Στην έκθεση θα παρουσιαστούν έργα που δημιούργησε την τελευταία δεκαετία τα οποία αναδεικνύουν την αδιάκοπη εικαστική του έρευνα και ορίζουν το ώριμο ζωγραφικό λεξιλόγιο του.

Ο επιμελητής και καλλιτεχνικός διευθυντής του ΜΜΣΤ, γράφει για τον θεσσαλονικιό καλλιτέχνη:

«Ο Γεωργίου βλέπει τη ζωγραφική μέσα από την παρατήρηση. Παρατηρεί τον κόσμο, την πραγματικότητα, τους ανθρώπους με τόση προσήλωση και προσοχή που σπάνια του ξεφεύγει όποια λεπτομέρεια ξεπερνά την επιφάνεια των προσώπων, των κινήσεων, των χαρακτήρων, των καταστάσεων. Με τον τρόπο αυτό συλλαμβάνει ό,τι έρχεται προς εμάς είτε ηθελημένα είτε τυχαία, ό,τι απευθύνεται σ’ εμάς είτε άμεσα είτε από σπόντα .Γιατί η προοπτική, έτσι όπως την ξέρουμε από την Αναγέννηση κι ύστερα, δεν περιορίζεται μόνο στη μηχανική ανάπτυξη του χώρου. Αντίθετα, βρίσκει στην έκφραση τη δύναμη να ξεπερνά όλο και περισσότερο την επιφάνεια των πραγμάτων και να συλλαμβάνει και να εννοεί τη ζωή στην πιο μεγάλη της ένταση και δράση. Ο Ντύρερ εντυπωσιάζεται από αυτά που ακούει για την προοπτική και τη φαντάζεται ακόμα πριν τη δει σαν μια σύντμηση που επιτρέπει στο ζωγράφο να φτιάξει ένα χέρι που βγαίνει μπροστά από τον πίνακα, έξω από την επίπεδη επιφάνεια. Ο Αλμπέρτι μέσα από μια ανάλογη αντίληψη, την προσδιορίζει ως δύναμη της παρουσίας που βγαίνει μπροστά από την επιφάνεια του πίνακα στο χώρο του θεατή και την χαρακτηρίζει σαν την τέχνη «"που μπορεί να ανασταίνει τους νεκρούς".

Ο Γεωργίου, συνειδητά και ενεργά σύγχρονος καλλιτέχνης, έχει μάθει καλά το μάθημα αυτό.»

O Απόστολος Γεωργίου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1952 όπου και πέρασε ένα μεγάλο μέρος της ζωής του. Γιος του σημαντικού πιανίστα, καλλιτέχνη και δάσκαλου Τώνη Γεωργίου, συμμετείχε από πολύ μικρός στην πολιτιστική ζωή της μεταπολεμικής Θεσσαλονίκης. Τέλειωσε το Κολλέγιο Ανατόλια όπου έμαθε πολύ νωρίς πόση απόσταση υπάρχει ανάμεσα στην αντισυμβατική ζωή των καλλιτεχνών και τις συμβάσεις που προστατεύουν μια κλειστή κοινωνία. Το έργο του σε μεγάλο βαθμό πηγάζει και από αυτή την κριτική και σαρκαστική ματιά πάνω στις αδυναμίες και τις υπερβολές που κυριαρχούν τις ανθρώπινες σχέσεις. Τη δεκαετία του 70 έφυγε για σπουδές αρχιτεκτονικής στη Βιέννη και μετά στη Φλωρεντία. Στη συνέχεια γυρίζει στην Ελλάδα όπου έκανε και την πρώτη του έκθεση στο ΖΜ, στη Θεσσαλονίκη και σε συνέχεια στη γκαλερί Ώρα, του Μπαχαριάν στην Αθήνα. Μετά από μια περίοδο ερευνητική, εγκαθίσταται με τη σύντροφό του στη Σκόπελο, σ' ένα μαγευτικό τοπίο όπου θα γεννηθεί ο γιος τους. Εκεί ζουν πολύ λιτά και συγκεντρωμένα, δουλεύοντας όλο το χρόνο, η γυναίκα του ως εκπαιδευτικός κι ο Γεωργίου εμβαθύνοντας το ζωγραφικό του έργο του έξω από τα συμβατικά μονοπάτια μιας τυπικής καλλιτεχνικής καριέρας και ζωής που στην Ελλάδα της τελευταίας τριακονταετίας σφράγισε το lifestyle. Η καυστική κριτική και σαρκαστική ματιά του Γεωργίου είναι με τον τρόπο αυτό ακόμα πιο έντονη και δομημένη καλλιτεχνικά, πνευματικά και πολιτικά από τη στιγμή που μπορεί να πει κανείς με βεβαιότητα πως η θέση του παρατηρητή κι η κριτική απόσταση που χαρακτηρίζουν το έργο του δεν συνιστούν μια απλή υπόθεση εργασίας αλλά μια ουσιαστική στάση ζωής. Η συνέπεια και η πρωτοτυπία της αυτόνομης αυτής γραφής και κριτικής στάσης φέρουν σήμερα το έργο να εκτίθεται σε μεγάλα μουσεία και συλλογές διεθνώς. Σημαντικοί κριτικοί κι ιστορικοί της τέχνης αναγνωρίζουν το ζωγραφικό του ιδίωμα σαν εξαιρετική έκφραση ζωγραφικής ακριβολογίας που αντιμάχεται τη φλυαρία έτεινε να χαρακτηρίσει τη δεκαετία του 80. Η έκθεση στο Ε.Μ.Σ.Τ. και σήμερα στο Μ.Μ.Σ.Τ. επιτρέπουν να δικαιωθεί η σημασία και διάσταση του ζωγράφου που σφράγισε η ανθρώπινη κοινωνία από τη Θεσσαλονίκη μέχρι το βάθος της ανθρώπινης ψυχής με τρόπο ίσως ανάλογο με αυτόν που ο Δημήτρης Δημητριάδης εγκαινιάζει στο λόγο και το θέατρο.

Επιμέλεια έκθεσης: Ντένης Ζαχαρόπουλος
Διάρκεια έκθεσης: 7 Μαρτίου 2012- 22 Απριλίου 2012
Χώρος: Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ
ΕΓΝΑΤΙΑ 154 (ΔΕΘ-HELEXPO)
546 36 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Τ.: 2310 240002 , 2310 281212
Τ + F: 2310 281567
E: mmcart@mmca.org.gr
Site: http://www.mmca.org.gr

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...