Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2012

Έργα της Μαρκέλλας Καπογιάννη στο Ναύπλιο

Την τρίτη ατομική έκθεση ζωγραφικής της Μαρκέλλας Καπογιάννη φιλοξενεί το θέατρο «Τριανόν» στην πλατεία Συντάγματος, στο Ναύπλιο.

Η έκθεση θα εγκαινιαστεί το Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου στις 20.00 και θα διαρκέσει έως την Κυριακή 16 Σεπτεμβρίου.

Η έκθεση περιλαμβάνει 62 έργα, με κύρια χαρακτηριστικά την αφαιρετική απόδοση των μορφών και την ονειρική προσέγγιση της φύσης. Με κύριο εργαλείο τα χρώματα το φως και τις σκιές, εικόνες της φύσης, ανθρώπινες φιγούρες αλλά και σουρεαλιστικές συνθέσεις αποδίδονται αφαιρετικά και με ρομαντική διάθεση. Όλα τα έργα αναζητούν την απλή και ευαίσθητη πλευρά της ψυχής, χρησιμοποιώντας ως κύριο μέσο έκφρασης τη λιτότητα των γραμμών και το παιχνίδισμα των χρωμάτων.
Τα έργα βασίζονται σε μια ποικιλία τεχνικών και υλικών με κυριότερα από αυτά το κάρβουνο, το παστέλ, το λάδι και το γύψο δουλεμένα πάνω σε ξύλο, καμβά και χαρτόνι.
Η Μαρκέλλα Καπογιάννη, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα και από το 1999 ζει και εργάζεται στο Ναύπλιο. Έχει σπουδάσει παιδαγωγικά στο Αθηναϊκό Κέντρο Παιδαγωγικών Σπουδών, Ευρωπαϊκό Πολιτισμό στη σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών του Ανοιχτού Πανεπιστημίου και χρωματοθεραπεία ως σύμβουλος στο σύστημα Αura – Soma ενώ παράλληλα έχει παρακολουθήσει σεμινάρια και μαθήματα εικαστικής.

Χώρος : Θέατρο «Τριανόν», Πλατεία Συντάγματος, Ναύπλιο
Διάρκεια της έκθεσης : 8 -16 Σεπτεμβρίου 2012
Ώρες λειτουργίας: 11.00-14.00 & 19.00-23.00
Είσοδος ελεύθερη

Κυριακή, 26 Αυγούστου 2012

Alexandra Perri. Μια καταξιωμένη Ζωγράφος του «Μετα – Μοντερνισμού»

Ο μεταμοντερνισμός αποτελεί αισθητική, λογοτεχνική, πολιτική και κοινωνική φιλοσοφία, ως προσεγγιστική απόπειρα να περιγραφεί μία κατάσταση, status quo ή απλώς οι αλλαγές που υφίστανται οι θεσμοί και τα συστήματα κατά την μετανεωτερικότητα. Ο μεταμοντερνισμός είναι το πολιτισμικό και πνευματικό φαινόμενο, το οποίο χρονολογείται κυρίως από τα νέα κινήματα στην τέχνη της δεκαετίας του 1920, ενώ η μετανεωτερικότητα επικεντρώνεται στα κοινωνικά και πολιτικά τεκταινόμενα του δυτικού κόσμου, καθώς και τις καινοτομίες σε διεθνές επίπεδο από το 1960 και μετά.

Με αφορμή την συμμετοχή της στο 2ο Φεστιβάλ Ψηφιακού Κινηματογράφου που ολοκληρώθηκε στις 26 Ιουνίου στο Ηoxton στο Γκάζι η Alexandra Perri (Αλεξάνδρα Περρή) αναφέρεται στο εικαστικό ‘γίγνεσθαι’.
Η σύγχρονη πραγματικότητα δεν αφήνει πολλά περιθώρια στον καλλιτέχνη να αντιδράσει χωρίς να ‘χρησιμοποιήσει’ την φαντασία του. Αλλαγή νοοτροπίας σημάνει πρώτα αποκατάσταση εσωτερική φαντασίας. Ο καλλιτέχνης και κατ’ επέκταση ο άνθρωπος πρέπει να σκέφτεται κάθε εξωτερικό ερέθισμα. Κάθε τι που προέρχεται από τον ίδιο είναι πνοή αλλαγής για την κοινωνία. Η κοινωνία θα αλλάξει αν κάθε άνθρωπος πράττει σαν καλλίτεχνης: ο κάθε άνθρωπος πρέπει να γίνει ειλικρινής.

Στο έργο της η καλλιτέχνης, όπως γράφει ο Δρ Αναστάσιος Κουτσούκος, αναπαριστά «αντικείμενα από την ανθρώπινη καθημερινότητα» που αποδίδονται με έντονα χρώματα. Στοιχεία από την φύση ταυτίζονται με όργανα απ την ανθρώπινη ανατομία. Μορφές άλλοτε σχηματοποιημένες και άλλοτε υπαινισσόμενες από τα σύμβολα του ανδρικού και του γυναικείου φύλλου, συνδιαλέγονται μεταξύ τους μέσω του βασικού οργάνου στο οποίο αποδίδεται το ερωτικό συναίσθημα: την καρδιά.

Ο μοντερνισμός ορίζεται cog η τέχνη της ρήξης με το παρελθόν (1903-10), με τον ρεαλισμό, τον νατουραλισμό, την παραδοσιακή τέχνη και το παραδοσιακό πνεύμα. Ο διεθνισμός του στυλ. της γλώσσας, της μορφής και της ιδεολογίας είναι κυρίαρχος· ο βολονταρισμός. ο ιστορικισμός και ο μαχόμενος ανθρωπισμός, αναδεικνύονται σε καθοριστικά, καθώς και σε κυρίαρχα ηγεμονικά στοιχεία.

Ο όρος «μεταμοντέρνος», ορίζεται κατά τον Δρ Κουτσούκο Αναστάσιο, ως «αυτός που σχετίζεται με το σύγχρονο ρεύμα της τέχνης που αντιδρά στις φόρμες του μοντερνισμού και χρησιμοποιεί ποικιλία παραδοσιακών στοιχείων σε πρωτότυπες συνθέσεις», καθώς επίσης αυτός που «ακολουθεί αδιάκοπα τις εκάστοτε τάσεις χωρίς αρχές και σταθερά σημεία αναφοράς» και επίσης « ο ακραίος σχετικισμός στις αξίες και στην επιστημονική μέθοδο και η απόρριψη της αντικειμενικότητας».

Ο Μεταμοντερνισμός ή κυριολεκτικά η Δια-Πρωτοπορία (Transavanguardia) εισήγαγε ένα πνεύμα ελευθερίας. Την ελευθερία του καλλιτέχνη να παίρνει στοιχεία από όποια εποχή και από όποια τάση από τον κόσμο της Τέχνης του αρέσει. Μπορεί να αντλήσει έμπνευση από παντού και δεν πιέζεται να αναλάβει τη σκυτάλη στο γρήγορο δρόμο της εναλλαγής των πρωτοποριών. Η καινοτομία δεν είναι πια ούτε ζητούμενο ούτε κριτήριο για την αξιολόγηση του έργου. Αφού όλα έχουν γίνει και έχουν λεχθεί στην Τέχνη, "αυτό που είχε απομείνει για μας ήταν να πάρουμε ψήγματα από ό,τι ήταν βολετό και να τα συνδυάσουμε και να τα ανασυνδυάσουμε με έναν τρόπο που να έχει νόημα".

Ο Μεταμοντερνισμός συνίσταται στην ταύτιση της εικόνας με την πραγματικότητα (ή στηρίζεται στην αναπαράσταση της πραγματικότητας μ' ένα φωτογραφικό λίγο πολύ τρόπο). Ο Μεταμοντερνισμός, αντιπροσωπεύει την κατάργηση sine die του κοινωνικού στοιχείου της τέχνης, θεωρεί κάθε αμφισβήτηση, αντίθεση, κάθε κριτική ή αρνητική θέση σαν πουριτανισμό. Ξεκόβει έτσι από τις μορφικές επεξεργασίες του μοντερνισμού και επιχειρεί μια επιστροφή σε ξεπερασμένες μορφές, δηλαδή σ' αυτές της τέχνης των προηγουμένων ιστορικών περιόδων και ακόμη των εντελώς απομακρυσμένων, οι οποίες έχουν αποστεωθεί από την ίδια την ιστορική εξέλιξη, επιστροφή που αποπειράται να τις ιδανανικοποιήσει αποκαθιστώντας τες, δεδομένης της υποτιθέμενης προγραφής τους από τον «δογματικό» μοντερνισμό. Μ' αυτό τον τρόπο ο μανιερισμός, το μπαρόκ, το δωρικό στυλ κ.λπ., ξαναεπιστρέφουν μερικώς, με τη μεταμοντερνίζουσα αναθεώρηση τους στην επικαιρότητα, στην νέα παγκοσμιοποιημένη οικονομία - κοινωνία.

Ο όρος «Μεταμοντερνισμός» αναφέρεται σε απόψεις ή κινήματα. Το επίθετο «μεταμοντέρνος», λοιπόν, αναφέρεται στο αντίστοιχο κίνημα, ενώ το «μετανεωτερικός» αναφέρεται στην περίοδο χρόνου που ξεκινά στα 1950 και αποτελεί σύγχρονη ιστορία. Παρά την εν λόγω διαφοροποίηση, οι όροι αυτοί χρησιμοποιούνται από κοινού στην καθομιλουμένη, δεδομένης της ρευστότητας, αλλά και της αδιάκοπης εξέλιξης των προσδιορισμών τους από το κοινό.

Η Alexandra Perri (Αλεξάνδρα Περρή) γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά κατάγεται από την Κρήτη. Αποφοίτησε από το Τμήμα Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου του Brighton του Ηνωμένου Βασιλείου με ειδίκευση στην Ζωγραφική και ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου με ειδίκευση στον Μοντερνισμό και Σύγχρονους Συγγραφείς. Έχει συμμετάσχει σε ομαδικές και ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, συμμετέχει σε ομάδες performance ενώ έχει συμβάλλει σε δημοσιεύσεις σε περιοδικά τέχνης , όπως το ΠΟΙΗΤΙΚΗ και το Poetry Review.

Σάββατο, 18 Αυγούστου 2012

Βρέθηκε ο χαμένος Πικάσο

Υπεύθυνοι του Μουσείου Έβανσβιλ της Ιντιάνα καταχώνιασαν το περίφημο έργο του Πικάσο "Καθιστή Γυναίκα με κόκκινο καπέλο" στα σκοτεινά υπόγεια, αποφαινόμενοι ότι δεν ανήκε στον διάσημο καλλιτέχνη...

Το αποτέλεσμα ήταν ο σπάνιος πίνακας να θεωρείται χαμένος επί 50 ολόκληρα χρόνια, ενώ στην πραγματικότητα φυλασσόταν στις αποθήκες του Μουσείου.

Το έργο ανακαλύφθηκε όταν οι υπεύθυνοι αποφάσισαν να τακτοποιήσουν το υπόγειο.

Να σημειωθεί πως ο εν λόγω πίνακας δωρήθηκε στο μουσείο το 1963 από τον διάσημο βιομηχανικό σχεδιαστή Raymond Loewy. Αρχικά εκτιμήθηκε ότι το έργο ήταν εμπνευσμένο από τον Πικάσο και όχι έργο του ίδιου και αποδόθηκε σε έναν καλλιτέχνη με το όνομα "Germmaux".

Όπως αποδείχθηκε, το "Germmaux" όμως δεν είναι όνομα καλλιτέχνη, αλλά πληθυντικός του όρου "gemmail", που αναφέρεται σε μια τεχνική ζωγραφικής με τη χρήση γυαλιού.

Το γυαλί ήταν ένα μέσο που σπάνια χρησιμοποιούσε ο Πικάσο, ο οποίος το ενσωμάτωσε στα έργα του για μια σύντομη περίοδο στα μέσα του 50' με μεγάλη επιτυχία.

Και θα φανταζόταν κανείς ότι η ανακάλυψη ενός σπάνιου Πικάσο, θα ήταν για ένα μουσείο, ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα. Ωστόσο, οι υπεύθυνοι του Έβανσβιλ, έκριναν ότι το έργο είναι πολύ ακριβό για να το κρατήσουν, καθώς τα έξοδα για την έκθεση, τη συντήρηση και την ασφάλισή του είναι δυσβάσταχτα. Έτσι, αποφάσισαν να τον βγάλουν σε δημοπρασία, μέσω του οίκου Guernsey's.


ΠΗΓΗ: directnews.gr

Τρίτη, 14 Αυγούστου 2012

Ακυρώθηκε έκθεση ζωγραφικής στην Πάρο γιατί... έκλεψαν τα έργα

Αναβάλλεται μέχρι νεωτέρας η έκθεση του Γιώργου Μήλιου καθώς άγνωστοι έκλεψαν τα 54 έργα του εικαστικού μαζί με το φορτηγό που θα τα μετέφερε στην Πάρο!

Έπειτα από έρευνες της αστυνομίας, το φορτηγό βρέθηκε την Παρασκευή στο Ζεφύρι της Αττικής, δίχως όμως το πολύτιμο καλλιτεχνικό φορτίο.

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα γίνονταν το Σάββατο στην γκαλερί Citronne.

Σάββατο, 11 Αυγούστου 2012

MADE IN ATHENS Ελληνική συμμετοχή στη 13η Διεθνή Έκθεση Αρχιτεκτονικής - La Biennale di Venezia

Η ελληνική συμμετοχή στην 13η διεθνή έκθεση αρχιτεκτονικής της Βενετίας επικεντρώνεται στην ιδιαίτερη δυναμική της Αθήνας κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης.

Η σύγχρονη Αθήνα χαρακτηρίζεται από έντονες αντιφάσεις: Πρόκειται για μια πόλη με ιδιαίτερη
ταυτότητα η οποία διαμορφώθηκε κατά τα χρόνια της μεταπολεμικής ανοικοδόμησης. Πρόκειται για μια πόλη που διαθέτει ένα εξαιρετικό δυναμικό νέων δημιουργών, με διεθνή προσανατολισμό, καλές σπουδές και πλούσιες επαγγελματικές εμπειρίες. Πρόκειται, όμως, και για την πόλη που χτυπήθηκε όσο καμία άλλη από την τρέχουσα κρίση. Σήμερα ο αθηναϊκός αστικός χώρος αποσυντίθεται και τα φαινόμενα διάρρηξης του κοινωνικού ιστού γίνονται ολοένα και πιο έντονα. Η νεώτερη γενιά αρχιτεκτόνων, η οποία επωφελήθηκε από το καλό πρόσωπο της  παγκοσμιοποίησης, βρίσκεται πλέον αντιμέτωπη με το σκληρό πρόσωπο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, την πτώση του βιοτικού επιπέδου και την ανάγκη επαναπροσδιορισμού των προτεραιοτήτων του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού.

Οι παραπάνω αντιφάσεις προσδίδουν μια ιδιαίτερη δυναμική στην πόλη. Στη σύγχρονη Αθήνα
προσφέρονται οι δυνατότητες για τη διερεύνηση των σχέσεων αρχιτεκτονικής και πόλης κατά τη διάρκεια της κρίσης αλλά και μετά από αυτή. Δημιουργούνται ακόμη οι προϋποθέσεις για την ανάδειξη μιας νέας θεώρησης του ρόλου της αρχιτεκτονικής σε απόσταση από τα πρότυπα ευδαιμονισμού της περασμένης δεκαετίας.
Η ελληνική συμμετοχή παρουσιάζει την ιδιότυπη αθηναϊκή αστικότητα μέσα από δύο θεματικές:
Η πρώτη θεματική αφορά στην τοπική αστική παράδοση και συγκεκριμένα στην εξέλιξη της αθηναϊκής πολυκατοικίας. Η παρουσίαση εξετάζει τις σχέσεις ανώνυμης - επώνυμης αρχιτεκτονικής και τη διαδικασία παραγωγής του αστικού τοπίου από την επανάληψη μιας βασικής μονάδας.

Η δεύτερη θεματική αφορά στον κατακερματισμό και τη διεκδίκηση του αθηναϊκού δημόσιου χώρου. Η παρουσίαση επικεντρώνεται σε αντίρροπές ή και συμπληρωματικές αστικές δυνάμεις. Το φαινόμενο της αστικής αποσύνθεσης παρουσιάζεται παράλληλα με τις απόπειρες επανάχρησης των κεντρικών χώρων.

Ενώ τα προγράμματα αστικής ανανέωσης εξετάζονται δίπλα από τις ακτιβιστικές πρωτοβουλίες των πολιτών.

Η δημιουργική δυναμική της σύγχρονης Αθήνας αναδεικνύεται με την έκθεση έργων από αρχιτέκτονες και δημιουργικές ομάδες της πόλης. Η έκθεση εστιάζει σε οκτώ αφηγήσεις για την Αθήνα οι οποίες διερευνούν νέες στρατηγικές σχεδιασμού και τοποθετούνται με στοχαστική διάθεση απέναντι στις εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα στην πόλη.

Οι παράλληλες παρουσιάσεις της σχεδιαστικής πρακτικής των δημιουργικών ομάδων της πόλης, της τοπικής αστικής παράδοσης και των μετασχηματισμών του δημόσιου χώρου, έχουν ως στόχο τη χαρτογράφηση του νέου κοινού εδάφους που διαμορφώνεται στην Αθήνα της κρίσης. Η έκθεση επιδιώκει να αναδείξει τις θετικές δυνάμεις που διαμορφώνονται μέσα στο κρίσιμο παρόν και να σκιαγραφήσει ένα καλύτερο μέλλον για την πόλη και την αρχιτεκτονική της.

Επίτροποι / Επιμελητές της ελληνικής συμμετοχής είναι οι αρχιτέκτονες Πάνος Δραγώνας και Άννα Σκιαδά.

Στην έκθεση συμμετέχουν οι αρχιτέκτονες Ανδρέας Αγγελιδάκης, Αριστείδης Αντονάς, Γιάννης Αίσωπος, AREA Architecture Research Athens (Στυλιανή Δαούτη, Γιώργος Μητρούλιας, Μιχάλης Ραυτόπουλος), buerger katsota architects (Stephen Buerger, Δήμητρα Κατσώτα), decaARCHITECTURE (Αλέξανδρος Βαΐτσος, Έλενα Ζαμπέλη, Carlos Loperena), draftworks* (Χριστιάνα Ιωάννου, Χρίστος Παπαστεργίου), Point Supreme Architects (Μαριάννα Ρέντζου, Κωνσταντίνος Πανταζής).

Παρουσιάζονται πολυάριθμες προτάσεις σχεδιασμού πολυκατοικιών και παρεμβάσεων σε δημόσιους χώρους και κτήρια της πόλης καθώς επίσης και το πρόγραμμα KM Properties για την ανασυγκρότηση του Κεραμεικού και του Μεταξουργείου. Παρουσιάζονται έργα από τους αρχιτέκτονες: Δ. & Σ. Αντωνακάκη, Θ. Αργυρόπουλο & Κ. Δεκαβάλλα, Ν. Βαλσαμάκη, Ι. Βικέλα, Χ. Γκίκα & Ε. Φίλτσου, Π. Δραγώνα & Β. Χριστοπούλου, Τ. X. Ζενέτο, Κ. Κρόκο, Ν. Κτενά, Χ. Λουκοπούλου / Η. Μπερτάκη / Κ. Πανηγύρη, Μ. Νικολούτσου & Μ. Φιλιππίδη, Η. Σκρουμπέλο, Δ. Σοτοβίκη / Α. Σοτοβίκη / Κ. Μπάτζιου, Δ. Φατούρο, Atelier Bow Wow, BIG, Boyd Cody Architects, Divercity (Ν. Τραβασάρο, Δ. Καραμπελιά, Δ. Τραβασάρο, Χ. Αχτύπη, Χ. Δημητρούκα), doxiadis+ (Θ. Δοξιάδη, Η. Vonderthann), FORA (João Fagulha, Raquel Oliveira and João Ruivo), Solid Objectives - Idenburg Liu (Florian Idenburg, Ioannis Kandyliaris, Ilias Papageorgiou), ISV
Architects (Μ. Ιωάννου, Τ. Σωτηρόπουλο, Α. van Gilder), Klab Architecture - Κωνσταντίνο Λαμπρινόπουλο, ksestudio (Σ. Κριμιζή, Κ. Κυριακού), tenςe architecture network (Τ. Ανδριανόπουλο, Κ. Μαύρο, Θ. Μπαμπανέλο).

Παρουσιάζονται επίσης πρωτοβουλίες πολιτών για την ανάκτηση του δημόσιου χώρου, όπως το Πάρκο Ναυαρίνου και η ομάδα λόκαλ/athens.

Στην έκθεση συμμετέχουν ακόμη με έργα τους οι αρχιτέκτονες - φωτογράφοι Γιώργης Γερόλυμπος,
Χαράλαμπος Λουιζίδης & Αικατερίνη Νίκη Γληνού, ο φωτογράφος Δημήτρης Μιχαλάκης, ο
κινηματογραφιστής - visual artist Άγγελος Φραντζής και ο αρχιτέκτων - street artist b.

Ο σχεδιασμός της έκθεσης γίνεται από τους Πάνο Δραγώνα, Άννα Σκιαδά, Βαρβάρα Χριστοπούλου, Μαρία Μπούρδη και Μαρία Χασιώτη.

Η έκθεση υλοποιείται με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2012

" Φρέσκα & Σπartαριστά... " - Η αίθουσα τέχνης ΤΕΧΝΟΧΩΡΟΣ εκθέτει στο χώρο ΗΛΙΑΧΤΙΝΑ στην Αίγινα

Η αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος στο πλαίσιο του προγράμματος εκθέσεών της "Εκτός των τειχών", διοργανώνει την ομαδική έκθεση ζωγραφικής, χαρακτικής, γλυπτικής και κεραμικής "Φρέσκα & Σπartαριστά... " στο χώρο Ηλιαχτίνα στην πόλη της Αίγινας.

Στην έκθεση παρουσιάζονται έργα 14 Ελλήνων και ξένων καταξιωμένων και νέων εικαστικών, εμπνευσμένα από το καλοκαίρι και τη θάλασσα με θέμα τα ψάρια.
Με την έκθεση αυτή οι καλλιτέχνες συμμετέχουν στη ”διαδρομή των καλλιτεχνών 2012” της Γιορτής του Φιστικιού (Aegina Fistiki Fest), που οργανώνεται φέτος για 4η συνεχή χρονιά στην πόλη της Αίγινας.

Στην έκθεση συμμετέχουν οι: Έφη Βάγκνερ, Σαβίνα Βασιλειάδη, Τζίνα Δελλασούδα, Χριστόφορος Κατσαδιώτης, Stanislaus Koene, Κλαίρη Κορέλη, Γρηγόρης Κότσαρης, Μιχάλης Κότσαρης, Γιώργος Κυπρής, Δημήτρης Μηλιώτης, Στέλλα Μπακατσή, Francesco Moretti, Μιλτιάδης Πεταλάς, Sophie Fardella.

Η έκθεση εγκαινιάζεται την Παρασκευή 24 Αυγούστου στις 20.30 και θα διαρκέσει μέχρι και την 23 Σεπτεμβρίου ημερομηνία λήξης του Fistiki Fest.

Εγκαίνια Έκθεσης: Παρασκευή 24 Αυγούστου 2012, ώρα 20.30

Διάρκεια Έκθεσης: 24 Αυγούστου έως 23 Σεπτεμβρίου 2012

Χώρος Ηλιαχτίνα
Π. Ηρειώτη 34,
Αίγινα
Τηλέφωνο 2297024255


Ώρες Λειτουργίας:
Καθημερινά από τις 9:30 -13.30 και 17.30- 21.30

Τρίτη, 7 Αυγούστου 2012

ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΑΝ ΤΑ "ΔΡΩΜΕΝΑ ΤΕΧΝΗΣ" ΣΤΗ ΜΥΚΟΝΟ !!!


Mάκης Τσέλιος - Δήμητρα Παπαδημητρίου, Μιχαήλ Ρωμανός
Στην κοσμοπολίτικη Μύκονο ταξίδεψαν για πρώτη φορά, τα περίφημα "ΔΡΩΜΕΝΑ ΤΕΧΝΗΣ" του Φεστιβάλ Εικαστικών Τεχνών της Αθήνας που επιμελείται ο γνωστός εικαστικός Μιχαήλ Ρωμανός, ο οποίος είναι βραβευμένος από τον Όμιλο της UNESCO και από την ΤΕXTILIA της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης.


Μαρίζα Φασιανού - Μιχαήλ Ρωμανός
Συγκεκριμένα, το Φεστιβάλ Εικαστικών Τεχνών της Αθήνας (Athens Fine Arts Festival), που φέτος διανύει τον πέμπτο χρόνο επιτυχημένης παρουσίας του, προσφέροντας μια σύγχρονη πλατφόρμα επικοινωνίας της τέχνης με το φιλότεχνο κοινό, παρουσίασε μία εξαιρετική ομάδα δέκα ταλαντούχων νέων καλλιτεχνών, στις υπέροχες αίθουσες της Δημοτικής Πινακοθήκης, στα Ματογιάννια.

Πλήθος κόσμου είχε την ευκαιρία να δει και να θαυμάσει από κοντά τις ευφάνταστες δημιουργίες των καλλιτεχνών που επιλέχτηκαν με πολύ προσοχή από τον Μιχαήλ Ρωμανό, ανάμεσα τους το διεθνές φιλότεχνο κοινό της Μυκόνου, καθηγητές της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, σχεδιαστές μόδας, τραγουδιστές, ηθοποιοί, μοντέλα και πολλοί φίλοι των καλλιτεχνών που ταξίδεψαν στο νησί των ανέμων ειδικά για την έκθεση...


Κατερίνα Μονογυιού
Στα "Δρώμενα Τέχνης" συμμετέχουν νέοι κυρίως καλλιτέχνες απόφοιτοι της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών καθώς και άλλων αναγνωρισμένων εργαστηρίων τέχνης, που έχουν να παρουσιάσουν μια αξιόλογη εικαστική πρόταση που αφορά τη ζωγραφική, τη γλυπτική, την καλλιτεχνική φωτογραφία, το ψηφιδωτό, το κολλάζ και τις εικαστικές εγκαταστάσεις. 

Τα εικαστικά "Δρώμενα Τέχνης" λαμβάνουν χώρα σε επιλεγμένες γκαλερί και αίθουσες τέχνης των Αθηνών ενώ οι διαδοχικές εκθέσεις που αποτελούν τον κορμό της μεγάλης σπονδυλωτής έκθεσης, χαράσσουν μία ενδιαφέρουσα εικαστική διαδρομή στο φιλότεχνο κοινό, ενώ σε κάθε χώρο τέχνης παρουσιάζονται αντιπροσωπευτικά έργα των καλλιτεχνών και ταυτόχρονα προβάλλονται ψηφιακά, για ένα χρόνο, από το δημοφιλή ιστότοπο προώθησης πολιτιστικών γεγονότων του Φεστιβάλ "Δρώμενα Σύγχρονης Τέχνης και Πολιτισμού"

H σπονδυλωτή αυτή έκθεση είναι η εξέλιξη της εικαστικής έκθεσης "Αντιπαραθέσεις στην σύγχρονη Ελληνική τέχνη", που διοργανώθηκε το 2008 και το 2009 με μεγάλη επιτυχία, σε έντεκα γκαλερί και αίθουσες τέχνης του Ιστορικού Κέντρου των Αθηνών, υπό την αιγίδα του Φεστιβάλ Εικαστικών Τεχνών της Αθήνας ενώ σημαντική θεωρείται η μεγάλη ανταπόκριση του κοινού και το αμείωτο ενδιαφέρον για την πρωτοποριακή σπονδυλωτή έκθεση "Δρώμενα Τέχνης" από τους καλλιτέχνες, κυρίως της νέας γενιάς.
ο φωτογράφος μόδας Γιώργος Μεστούσης με τη μουσική παραγωγό Stella G.JPG

Σάββατο, 4 Αυγούστου 2012

Σάββας Χριστοδουλίδης: Works and Days of Hands

Ο Σάββας Χριστοδουλίδης έχει προσκληθεί να συμμετάσχει στην 30ή Μπιενάλε του Σάο
Πάολο με τίτλο The Imminence of Poetics, η οποία θα διαρκέσει από τις 7 Σεπτεμβρίου έως τις  9 Δεκεμβρίου 2012, με 21 έργα του και θεματική Works and Days of Hands. Όπως υπογραμμίζειο επικεφαλής επιμελητής Luis Pérez-Oramas, η λέξη imminence αναφέρεται «στο επικείμενο, σε εκείνο που πρόκειται να συμβεί … στην αναμενόμενη σιωπή που προηγείται της απόφασης να μιλήσει κανείς ή να σιωπήσει, στην τέχνη ως διαλεκτική στρατηγική», ενώ η λέξη poetics αποτελεί έκφανση «του πολυσχιδούς, της πληθωρικότητας».


Το έργο του Χριστοδουλίδη καλύπτει περισσότερα από 20 χρόνια δημιουργίας, με
πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ευρώπη και κοινό παρονομαστή την πολυσχιδή
καλλιτεχνική έκφραση. Ο Χριστοδουλίδης μπορεί έτσι, με ευκολία, να κινηθεί μέσα στο
πλαίσιο της εννοιολογικής θεματικής που θέτει η 30ή Μπιενάλε του Σάο Πάολο.
Ο εκλεπτυσμένος και εύγλωττος σκεπτικισμός γίνεται το μέσο με το οποίο γεφυρώνει ο
καλλιτέχνης την επικείμενη πραγματικότητα με τον λυρισμό, τα οποία αφομοιώνονται στην
αυθεντικότητα του έργου του, στο ανθρώπινο της σκέψης του, που όμως εμπεριέχει μια
ελεγειακή αλληλουχία στην ιστορική αφήγηση. Η καλλιτεχνική έκφραση του Χριστοδουλίδη
εισηγείται την προσεκτική κατασκευή ενός ολισθήματος και υποδεικνύει μέσω του έργου τη
δημιουργία νέων σχέσεων στον χώρο και τον χρόνο.

«Η τέχνη του Χριστοδουλίδη», σημειώνει η ιστορικός τέχνης Νάντια Αργυροπούλου στο
κείμενό της Thinking. Things. Through. (Savvas Christodoulides, Works and Days of Hands, κατάλογος, Cube Art Editions, Αθήνα, 2012), «αφορά την πραγματική ουσία των πραγμάτων…
Ελάχιστα διαφαίνεται η νοσταλγία του για την αρχική ιστορία των αντικειμένων, φθίνουν
μέχρι και τα βασικά συστατικά της δικής του εμπλοκής, των δικών του πόθων, ξεθωριάζουν
τα στοιχεία που συνδέουν τα αντικείμενα, γίνονται πιο άυλα, επινοημένα… Κάθε νέα σχέση μεταξύ αντικειμένων αναδύεται χωρίς να παγιώνεται, χωρίς την έννοια του τετελεσμένου,
αλλά σαν μία δυναμική συγκατάθεση στην αδυναμία» και «με έναν κοινωνικοπολιτικό
χαρακτήρα που παραπέμπει στον Duchamp … στη φυσική ικανότητα … Είναι άλλως-οικεία
ή έτερο-οικεία, ακολουθούν την καθημερινή ποιητική (του Χριστοδουλίδη) ... Γεννώνται σε
μία ευ-θυμία και ζούνε στον αφρό της, κρέμονται κυριολεκτικά από τη μετάδοσή της…».
Στο δεύτερο κείμενο του καταλόγου με τίτλο Rapturous Identity within Identification (Savvas Christodoulides, Works and Days of Hands, κατάλογος, Cube Art Editions, Αθήνα, 2012), ο ιστορικός τέχνης Σταύρος Καβαλλάρης σημειώνει στο κείμενό του ότι «το σύνολο του έργου του Σάββα Χριστοδουλίδη είναι πολύπλευρο, σχεδόν ανομοιογενές εκ πρώτης όψεως. Η
προσεκτική ανάγνωση της δουλειάς του, όμως, την κάνει να χάνει την αρχική της ταυτότητα
και να προσδιορίζει τον ίδιο τον καλλιτέχνη και να παίρνει τη μορφή memoirs συλλογικού
χρόνου σύμφωνα με την άποψη του Σοφοκλή, ο οποίος αναφέρει ότι ο χρόνος που περνά
μεταμορφώνεται σταδιακά σε γνώση και, τελικά σε πίστη. Η αισθητική ασυνέχεια του έργου
του μετατρέπεται σε ένα από τα πιο σημαντικά πλεονεκτήματα του Χριστοδουλίδη, καθώς
επαναπροσδιορίζει την έννοια του χρόνου, προσφέροντας στον καλλιτέχνη την ελευθερία
να επανεξετάσει τις παγιωμένες αντιλήψεις του, να τις επανατοποθετήσει με τρόπο ώστε να
καταλήξουν αναμνήσεις που τις έχει δουλέψει στο μυαλό του, διότι πρώτα δημιουργεί ένα
έργο και μετά το ανακαλύπτει εκ νέου ως μία καινούργια αφήγηση, αιχμαλωτίζοντας έτσι τον
χρόνο ξανά για να του αποδώσει τελικά τη χρονολογική του ταυτότητα…».

Σύντομο βιογραφικό σημείωμα του Σάββα Χριστοδουλίδη
Γεννήθηκε στην Πάφο το 1961. Ζει και εργάζεται στη Λευκωσία. Είναι Επίκουρος Καθηγητής στο
Τμήμα Αρχιτεκτονικής, Καλών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Πανεπιστημίου Frederick στην Κύπρο.
Σπούδασε στην Τουλούζη στη Σχολή Καλών Τεχνών (1981-1986), στο Παρίσι στην Ανώτατη Σχολή
Καλών Τεχνών (1986-1987) και στην Ανώτατη Σχολή Διακοσμητικών Τεχνών (1989-1990). Πήρε PhD
και D.E.A. στον κλάδο Lettres et Arts στο Πανεπιστήμιο της Προβηγκίας στη Γαλλία.
Το έργο του έχει παρουσιαστεί σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ευρώπη από το 1986,
μεταξύ των οποίων και οι εξής: Χαρτογραφώντας την Κύπρο – Σύγχρονες όψεις, Bozar Expo, Βρυξέλλες
(2012), Ουτοπία, Κέντρο Ευαγόρα Λανίτη, Λεμεσός (2011), The Location of Culture, Στούντιο Pulchri,
Χάγη (2011), Ντέρτι Humanism, Faggionato Fine Arts, Λονδίνο (2011), Στοιχειώδη τεχνάσματα,
Γκαλερί Όμικρον, Λευκωσία (2010), Taster Choice, Γκαλερί Stephen Friedman, Λονδίνο (2010), Away
and Boil your Head, Ίδρυμα Puglisi Cosentino, Palazzo Valle, Κατάνια, Ιταλία (2010), Heaven, 2η
Μπιενάλε της Αθήνας (2010), Γκαλερί ΑΔ, Αθήνα (2008), Tsatsis Projects/Artforum, Θεσσαλονίκη
(2007), Recreation – Maid in Greece, 1η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης, Θεσσαλονίκη (2007),
Μεταμφιέσεις: θηλυκότητα, ανδροπρέπεια και άλλες βεβαιότητες, Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης,
Θεσσαλονίκη (2006), ArtStars, Αββαείο του Neumunster, Λουξεμβούργο (2005), Γκαλερί ΑΔ, Αθήνα
(2002), Σύγχρονη ελληνική φωτογραφία, Galerie du Château d’ Eau, Τουλούζη, Γαλλία (1999), XLVII
Μπιενάλε Βενετίας, Palazzo Gustinian Lolin, Ίδρυμα Levi (1997).
Έργα του έχουν δημοσιευτεί σε πολλές καλλιτεχνικές εκδόσεις και έντυπα τέχνης. Επίσης έχει δώσει
αρκετές διαλέξεις. Έργα του ανήκουν σε πολλές συλλογές στην Κύπρο, την Ελλάδα και το εξωτερικό.
Ο Σάββας Χριστοδουλίδης εκπροσωπείται από το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...