Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

Με απέλαση και πρόστιμο «τιμωρήθηκε» ο 29χρονος έλληνας που έκλεψε τον πίνακα του Νταλί


Απέλαση στην Ελλάδα και πρόστιμο 9.100 δολάρια επιδίκασε αμερικανικό δικαστήριο, στον Φοίβο Ισταυρίογλου, που έκλεψε τον πίνακα «Cartel de Don Juan Tenorio» (1949) του Σαλβαντόρ Νταλί - η αξία του οποίου ανέρχεται σε 150 χιλιάδες δολάρια- από γκαλερί στην άνω ανατολική πλευρά του Μανχάταν, τον περασμένο Ιούνιο.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Νου Γιορκ Τάιμς», ο 29χρονος έλληνας άρπαξε τον πίνακα και τον έβαλε σε μία σακούλα από ψώνια, τη στιγμή που οι κάμερες ασφαλείας κατέγραφαν το γεγονός.

Μετά τη δημοσιοποίηση των εικόνων της κλοπής, ο πίνακας ταχυδρομήθηκε ανωνύμως από την Ελλάδα στη διεύθυνση της γκαλερί.

Στη συνέχεια, ο Φοίβος Ισταυρίογλου έλαβε πρόσκληση από έναν ανακριτή που υποδυόταν τον ιδιοκτήτη της γκαλερί για να επισκεφθεί τη Νέα Υόρκη, προσφέροντάς του μία θέση συμβούλου.

Μόλις έφθασε στο αεροδρόμιο Κένεντι συνελήφθη από την αστυνομία.

Ο κατηγορούμενος παρουσιαζόμενος στο δικαστήριο, είχε υποστηρίξει ότι ήταν αθώος και μετά από σύντομη ακροαματική διαδικασία είχε αφεθεί ελεύθερος με εγγύηση εκατό χιλιάδες δολάρια.

 Χθες, ομολόγησε την ενοχή του, τονίζοντας ότι «ήταν μια ηλίθια πράξη».

Το δικαστήριο αποφάσισε, ο κατηγορούμενος να καταβάλει 9.100 δολάρια και να απελαθεί στην Ελλάδα.

Enhanced by Zemanta

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

Ανακαινίζεται και διπλασιάζεται σε μέγεθος η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας


Τα Χριστούγεννα του 2015 θα ανοίξει και πάλι της πύλες για το κοινό, εκσυγχρονισμένη και μεγεθυμένη, η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας. Η τελευταία ξενάγηση στην αποχαιρετιστήρια έκθεση με τα δώρα των Ελλήνων ζωγράφων προς την Πινακοθήκη, θα γίνει την Παρασκευή, 1η Μαρτίου. Μετά, εντός του προσεχούς μηνός, θα υπογραφεί η σύμβαση με την ανάδοχο κατασκευαστική εταιρεία και τον Απρίλιο θα ξεκινήσουν οι εργασίες επέκτασης του υπάρχοντος κτιριακού συγκροτήματος , το οποίο θα αποκτήσει άλλα 11.040 τ.μ., συνολικά δηλαδή θα εκτείνεται σε 20.760 τ.μ.

Επίσης θα αλλάξει και η όψη και η λειτουργικότητα της Πινακοθήκης: Με γυάλινη πρόσοψη κι έναν επιπλέον όροφο στο πίσω κτίριο, ράμπες επικοινωνίας του ενός ορόφου με τον άλλον, διπλάσιους χώρους για τις μόνιμες και περιοδικές εκθέσεις, αμφιθέατρο 450 θέσεων, άνετες αποθήκες, μεγάλα υπόγεια -ορατά από το εξωτερικό περιβάλλον, για να φιλοξενούν εκθέσεις-, σύγχρονα εργαστήρια συντήρησης, καφέ-εστιατόριο με θέα την Ακρόπολη τον Λυκαβηττό και τη νότια Αθήνα, η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδος, εκσυγχρονίζεται και μπαίνει με διαφορετικό αέρα αισθητικής και μουσειακής αντίληψης, στον 21ο αιώνα.

Το κόστος του έργου επέκτασης της Πινακοθήκης ανέρχεται σε 45 εκατ. ευρώ. Από αυτά, 32 εκατ. ευρώ, καλύπτονται από το ΕΣΠΑ, και το υπόλοιπο ποσό των 13 εκατ. ευρώ, εξασφαλίστηκε με χορηγία του Ιδρύματος Στ. Νιάρχος. Η εκπόνηση της προμελέτης, αποπληρώθηκε χάρη στη χορηγία του Ιδρύματος Μαρία Τσάκος.

Την παρουσίαση του έργου, έκαναν νωρίτερα σήμερα οι μελετητές του έργου, παρουσία του αναπληρωτή υπουργού Πολιτισμού, Κ. Τζαβάρα, της γενικής γραμματέως του υπουργείου Πολιτισμού, Λ. Μενδώνη και της διευθύντριας της Πινακοθήκης, Μαρίνας Λαμπράκη-Πλάκα.

Σύμφωνα με τα σχέδια, στο τριώροφο υφιστάμενο κτίριο, με είσοδο από την οδό Μιχαλακοπούλου, όπου βρίσκονται οι μόνιμες συλλογές της Πινακοθήκης, θα προστεθεί ένας τέταρτος όροφος, και όλη η όψη θα καλυφθεί από γυάλινο παραπέτασμα, που θα συμβάλει στη βελτίωση του φωτισμού και στην αναβάθμιση του κτιρίου.

Ο επισκέπτης θα ανεβαίνει τις ράμπες επικοινωνίας από τον έναν όροφο στον άλλο και θα έχει την δυνατότητα να βλέπει το εξωτερικό περιβάλλον και αντίστροφα. Στο δώμα του νέου κτιρίου, θα λειτουργεί με ανεξάρτητη είσοδο που θα διασφαλίζει την επί 24ωρου λειτουργία του, το καφε- εστιατόριο, που αποσκοπεί στο να αποφέρει έσοδα στην Πινακοθήκη.

Το μπροστινό κτίριο θα διατηρήσει το κέλυφός του, όμως ο χώρος της εισόδου του με το εκδοτήριο, το πωλητήριο και το βεστιάριο, θα διπλασιαστεί και θα αποκατασταθούν τα στατικά προβλήματα που αντιμετώπιζε εδώ και χρόνια. Δίπλα από το μπροστινό κτίριο ένα κάθετο, γυάλινο κλιμακοστάσιο, θα διευκολύνει την κυκλοφορία στο κτιριακό συγκρότημα.

Με λίγα λόγια, «θα γίνουν όσα έλειπαν», είπε η κ. Λαμπράκη-Πλάκα, ευχαριστώντας δημόσια, καταρχήν, τους έξι εκατομμύρια επισκέπτες που επισκέφθηκαν την Εθνική Πινακοθήκη τα τελευταία 20 χρόνια. «Από αυτούς μόλις το 5% ήταν ξένοι τουρίστες», διευκρίνισε η κ. Λαμπράκη-Πλάκα.

Η Πινακοθήκη αποτελεί ένα χαρακτηριστικό μοντέρνο έργο των μέσων της δεκαετίας του ‘60, που σχεδιάστηκε από τους αρχιτέκτονες καθηγητές Ν. Μουτσόπουλο, Π. Μυλωνά και Δ. Φατούρο, θεμελιώθηκε το 1964 και εγκαινιάστηκε το 1974.

Τον Μάιο του 2009, ο Αντώνης Σαμαράς, τότε υπουργός Πολιτισμού, αποδέχθηκε την μελέτη της επέκτασης της Πινακοθήκης. Τον Νοέμβριο του 2012 το έργο δημοπρατήθηκε και τον Απρίλιο του 2012 εντάχθηκε στο ΕΣΠΑ.

Εν όψει των κατασκευαστικών εργασιών, τώρα, οι θησαυροί της Εθνικής Πινακοθήκης, θα συσκευαστούν, θα μεταφερθούν και θα φυλαχτούν σε αποθήκες υψηλής ασφάλειας της Εθνικής Τράπεζας στη Μαγούλα Αττικής και στη Γλυπτοθήκη, στο Γουδί. Εκεί, στη Γλυπτοθήκη, μια επιλογή από τα 120 καλύτερα έργα των συλλογών της Πινακοθήκης θα εκτίθενται σε εναλλασσόμενες εκθέσεις. Στόχος επίσης είναι να διοργανώνονται θεματικές εκθέσεις που θα ταξιδεύουν στην Ελλάδα (όπου υπάρχει υποδομή) και στο εξωτερικό. «Είναι παντελώς άγνωστη η σύγχρονη ελληνική ζωγραφική στο εξωτερικό πλην ελάχιστων εξαιρέσεων. Οι ξένοι ξέρουν μόνο την αρχαία και βυζαντινή τέχνη», είπε η κ. Λαμπράκη-Πλάκα.

Επιδίωξη της Πολιτείας είναι «να αγωνιστούμε , εφόσον δεν επιβαρύνεται το ελληνικό Δημόσιο στη δύσκολη συγκυρία, να προβάλλουμε την τέχνη μας στο εξωτερικό. Να έρθουν σε επαφή οι ξένοι με τα αριστουργήματα του σύγχρονου πολιτισμού», είπε ο Κ. Τζαβάρας, τονίζοντας με τη ευκαιρία του έργου επέκτασης της Πινακοθήκης, τα θετικά αποτελέσματα «της αρμονικής συνεργασίας εθνικών, κοινοτικών και ιδιωτικών συνεισφορών».

Τέλος, εκτός από τα έργα επέκτασης της Εθνικής Πινακοθήκης, στα τέλη Μαρτίου «θα είναι επιτέλους έτοιμο και το δεύτερο μεγάλο έργο της Πινακοθήκης, το Μουσείο Χρήστου Καπράλου στην Αίγινα», δήλωσε η κ. Λαμπράκη-Πλάκα. Υπενθυμίζεται ότι το εργαστήρι και τα έργα του Έλληνα γλύπτη, περιήλθαν στην Εθνική Πινακοθήκη έπειτα από δωρεά του Ιδρύματος Χρήστου και Σούλης Καπράλου.

Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2013

29χρονος Ελληνας κατηγορείται ότι έκλεψε έργο του Νταλί στη Νέα Υόρκη και το έφερε στην Ελλάδα

Αρπαξε τον πίνακα του Νταλί από την γκαλερί και βγήκε βιαστικά στην Πέμπτη Λεωφόρο, απορώντας και ο ίδιος με αυτό που τόλμησε να κάνει. Πρόκειται, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, για τον Φοίβο Ισταυρίογλου που στη συνέχεια προσπάθησε να επιστρέψει ανώνυμα το έργο.

Το περιστατικό συνέβη το περασμένο καλοκαίρι. Σύμφωνα με τη δικογραφία, έκλεψε τον πίνακα «Cartel de Don Juan Tenorio» υπό το φως της ημέρας και ενώ τον κατέγραφαν οι κάμερες. Το έβαλε σε μία τσάντα και επέστρεψε με το αεροπλάνο στην Αθήνα.
Μόλις διαπίστωσε η αμερικανική αστυνομία την ταυτότητα του δράστη, διένειμε φωτογραφίες του σε όλον τον κόσμο και ο Ισταυρίογλου έβγαλε τον πίνακα αξίας 150.000 δολαρίων από το κάδρο του και τον τοποθέτησε σε ένα μακρόστενο ρολό για αφίσες. Στη συνέχεια τον ταχυδρόμησε στη Νέα Υόρκη, χωρίς να σημειώσει διεύθυνση αποστολέα.

Όμως οι αστυνομικοί εντόπισαν δακτυλικό αποτύπωμά του. Ένας ανακριτής υποδύθηκε τον ιδιοκτήτη της γκαλερί και έπεισε τον δράστη της κλοπής να επιστρέψει στη Νέα Υόρκη, προσφέροντάς του μία θέση συμβούλου. Μόλις έφτασε στο αεροδρόμιο Τζον Κένεντι συνελήφθη από άνδρες της αμερικανικής αστυνομίας. Δήλωσε αθώος ενώπιον του δικαστηρίου του Μανχάταν, όπου μετά από σύντομη ακροαματική διαδικασία αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση 100.000 δολάρια.

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

Μυστήριο με τους 83 χαμένους πίνακες της συλλογής Γουλανδρή

Το μάζεμα της ελιάς, Βίνσεντ Βαν Γκογκ, 1889
Ενδεκα πίνακες με την υπογραφή του ζωγράφου της «Γκερνίκα», Πάμπλο Πικάσο, τρεις του Μπρακ, πέντε του Σεζάν, τρεις του Σαγκάλ και άλλοι τόσοι του Ρενουάρ, από δύο του Ντεγκά, του Γκογκέν, του Μαξ Ερνστ, του Μανέ, του Μιρό, του Μονέ, του Πόλοκ και ακόμη ένας Ματίς, ένας Πολ Κλε, ένας Βαν Γκογκ και ένας Καντίνσκι.
Δεν είναι εκθέματα κάποιου σπουδαίου μουσείου αλλά μόνο ένα κομμάτι από τη συλλογή του Βασίλη Π. Γουλανδρή, της γνωστής ελληνικής εφοπλιστικής οικογένειας, ο οποίος παράλληλα με τις επιχειρήσεις του είχε δραστηριοποιηθεί, μαζί με τη σύζυγό του Ελίζα, στον χώρο της τέχνης.
Εξαιρετικά φιλότεχνοι και οι δύο, συστηματικοί συλλέκτες, μέλη πολλών μουσείων στην Ευρώπη και στην Αμερική, επισφράγισαν την αφοσίωσή τους στον πολιτισμό με το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Ανδρου που φέρει το όνομά τους.
Ο Βασίλης Γουλανδρής έφυγε το 1994 και έξι χρόνια μετά η Ελίζα. Με το άνοιγμα της διαθήκης της όμως άρχισε ένα θρίλερ που θα μπορούσε να γίνει σενάριο ταινίας στο Χόλιγουντ. Αλλωστε, οι ιστορίες με κλεμμένα έργα τέχνης κερδίζουν συνήθως το ενδιαφέρον του κοινού είτε ως βιβλία είτε ως ταινίες.
Ο Βασίλης και η Ελίζα Γουλανδρή δεν είχαν παιδιά. Ετσι, ανάμεσα στους δικαιούχους της κληρονομιάς, το 2000, ήταν και η ανιψιά τους Ασπασία Ζαΐμη (αλλά και η αδελφή της Βάνα Βερούτη, γνωστή και από επιλεκτικές εμφανίσεις της ως τραγουδίστρια). Στην κατοχή της οποίας περιήλθε και ένα μέρος της περίφημης συλλογής έργων τέχνης.
Κάποιοι πίνακες όμως, 83 συγκεκριμένα και ανάμεσά τους αυτοί που προαναφέρθηκαν, φαίνεται ότι είχαν πουληθεί από το 1985, έναντι μάλιστα εξωφρενικά χαμηλού πόσου σε σχέση με την πραγματική αξία τους, η οποία κατά μία εκδοχή εκτιμάται ότι ξεπερνά τα 2 δισ. δολάρια. Σύμφωνα με τον εκτιμητή Αρμαντ Μπάρτος της Jr. Fine Arts Inc, η αξία μόνον ενός πίνακα του Βαν Γκογκ υπολογίζεται σε 120 εκατ. δολάρια και η αυτοπροσωπογραφία του Σεζάν 60 εκατ. δολάρια.
Η Ασπασία Ζαΐμη όμως ισχυρίζεται ότι ήξερε πολύ καλά τον θείο της, την υπερηφάνεια και το πάθος του για τη συλλογή του. «Δεν πιστεύω ότι στην πραγματικότητα έχει πουλήσει αυτούς του πίνακες», ισχυρίζεται. Και έχει αναθέσει στα ελβετικά δικαστήρια τη διερεύνηση της υπόθεσης.

ΠΛΑΣΤΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ. 
 
Οι έρευνες αφορούν το Ιδρυμα Βασίλη και Ελίζα Γουλανδρή και διάφορα πρόσωπα, ανάμεσά τους και ο εκτελεστής της διαθήκης, ιστορικός Τέχνης Κυριάκος Κουτσομάλλης, διευθυντής του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης της Ανδρου.
Εξετάζονται μάλιστα πιθανότητες παραποίησης εγγράφων, πλαστών ντοκουμέντων, διπλοπροσωπίες στην εκτέλεση της διαθήκης και άλλα σχετικά. Η ελβετική νομοθεσία όμως δεν επιτρέπει τη δημοσιοποίηση στοιχείων, ενώ η έρευνα είναι ακόμη σε εξέλιξη. «Είναι άλλωστε πολύ νωρίς ακόμη», λέει ο δικηγόρος της Ασπασίας Ζαΐμη Ρον Σόφερ.
Ωστόσο όπως εξελίσσεται η υπόθεση, αναδεικνύονται στοιχεία κινηματογραφικής πλοκής. Υπάρχει ένα συμβόλαιο που χρονολογείται από το 1985, σύμφωνα με το οποίο ο Βασίλης Π. Γουλανδρής είχε πωλήσει στην παναμαϊκή εταιρεία Wilton Trading SA, η οποία ανήκε στην κουνιάδα του, Μαρία Γουλανδρή που απεβίωσε το 2005, τα 83 αριστουργήματα έναντι του ευτελούς ποσού των 31,7 εκατ. δολαρίων. Λέγεται ωστόσο ότι το συμβόλαιο είναι γραμμένο σε έναν τύπο χαρτιού που δεν υπήρχε πριν το 1988. Μετά το 1988, όμως, ο Γουλανδρής ο οποίος υπέφερε από τη νόσο του Πάρκινσον δεν ήταν σε θέση να υπογράψει λόγω της ραγδαίας επιδείνωσης της υγείας του. «Δεν μπορούσε να σηκώσει ένα ποτήρι», θυμάται η κ. Ζαΐμη.
 

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2013

FRANZ WEST: Ο Βιεννέζος Φίλος


Επιμέλεια Έκθεσης : Ντένης Ζαχαρόπουλος
Διάρκεια : 8 Φεβρουαρίου – 5 Μαΐου 2013

Το Μουσείο Άλεξ Μυλωνά – Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης παρουσιάζει την έκθεση Franz West: Ο Βιεννέζος Φίλος - Franz West και Herbert Brandl, Mike Kelley, Martin Kippenberger, Peter Kogler, Mariella Simoni, Octavian Trauttmansdorff, Otto Zitko, Heimo Zobernig την οποία επιμελήθηκε ο Ντένης Ζαχαρόπουλος. Η έκθεση είναι μια παραγωγή του Μουσείου Άλεξ Μυλωνά - ΜΜΣΤ σε συνεργασία με το Institute for Contemporary Art and Thought ITYS, θα εγκαινιαστεί την Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου, στις 20:00 και θα διαρκέσει έως και τις 5 Μαΐου 2013.

Για πάνω από  τριάντα χρόνια η παρουσία του Franz West (1947-2012), ενός από τους ιδιαίτερα σημαντικούς καλλιτέχνες της εποχής μας στη Βιέννη, επιτρέπει σε πολλούς νεότερους καλλιτέχνες, αλλά και σε σημαντικούς κριτικούς και επιμελητές από άλλες χώρες, να συναντηθούν και να αναπτύξουν κοινή πορεία μέσα από τα έργα τους, τις εκθέσεις, τους θεσμούς, τις διαδρομές, τα γεγονότα.

Ο Ντένης Ζαχαρόπουλος, σε συνεργασία με το ίδρυμα ITYS, αποτίει ένα φόρο τιμής στο σημαντικό αυτό δημιουργό: μαζί του συνεργάζεται από τα πρώτα χρόνια του 1980, παρουσιάζοντας μια σειρά από έργα καλλιτεχνών φίλων και συνοδοιπόρων του, που καλύπτουν όλη αυτή την περίοδο και όπου οι φιλίες και τα έργα εμψυχώνουν τις γλώσσες και τα ιδιώματα της εποχής.

Όπως αναφέρει ο επιμελητής της έκθεσης Ντένης Ζαχαρόπουλος για το έργο του West:

Για πάρα πολλά χρόνια το ανθρώπινο σώμα θεωρείτο ως το περίβλημα της  ψυχής. Έπρεπε να περιμένουμε πολλούς αιώνες για ν' ανοιχτεί το περίβλημα αυτό, να μπορέσει να εξεταστεί το περιεχόμενο του, να μελετηθεί, ν' απομνημονευτεί. Έκτοτε το σώμα υπέστη πολλές μεταμορφώσεις. Εννοήθηκε άλλοτε σαν εργαλειοθήκη, άλλοτε σαν συλλογή οργάνων, άλλοτε σαν σύνολο λειτουργιών. Το περίβλημα αυτό ανοίχτηκε κι έδωσε τη θέση του σε ένα κουτί, σε μια μηχανή, σ' ένα κατάστιχο, σ' ένα δίκτυο.

Η Γλυπτική από  τον καιρό του Ροντέν ή του  Μεντάρντο Ρόσο, του Μπρανκούζι ή  του Ντυσάν, θρυμματίζοντας την αρχαία αγαλματοποιία μας έκανε κοινωνούς  μιας νέας προτίμησης που ενσωμάτωνε το περιεχόμενο μέσα στο κουτί του, το κατάστιχο μέσα στο απόθεμα, το σύνολο μέσα στο απόσπασμα, τη λειτουργία μέσα στο όργανο, το δίκτυο μέσα στο σταθμό. Ο λόγος του γλύπτη, είτε ιστορικός είτε μορφολογικός, πέρασε από το βάθρο στη γεωμετρία, από την ενότητα στον αριθμό, μετατρέποντας μ' αυτό τον τρόπο το άνοιγμα του περιβλήματος και την κλεμμένη επιστολή που ήταν το περιεχόμενό του, σε μια εξαιρετική υπηρεσία Ταχυδρομείου με δικά της γραμματόσημα, γραμματοκιβώτια, κέντρα ταξινόμησης και διανομής, ταχυδρόμους και άμαξες, δελτάρια και διευθύνσεις.

Από αυτόν τον  αχανή αυτόν χώρο κυκλοφορίας  μέσα στον Κόσμο με τη σειρά τους, ο Φοντάνα συνέλαβε την έννοια, ο Μπάρνετ Νιούμαν την πράξη, ο Τζιακομέττι το θραύσμα, ο Υβ Κλάιν την ακτινοβολία, ο Μαντζόνι το θράσος, ο Μπόυς το βάθος, ο  Μπρούταρς την αδράνεια, ο Πιστολέττο τη διάσταση, ο Σολ Λεβίττ την σταθερότητα, ο Μπρους Νάουμαν την εναλλακτικότητα, ο Μάριο Μερτς το άπειρο, ...πριν φτάσουμε σήμερα στο σημείο εκείνο όπου το γράμμα έφτασε ανοιχτό έως εμάς και μας παραδίδει συνολικά στη Σημασία. Εκκρεμείς στο χώρο του κόσμου ως κεραυνοβολημένοι προτείνουμε το στήθος μας στο γαλανό, προπετείς μπρος στο βάθος, εναλλακτικοί μπρος στην αδράνεια, σταθεροί μπρος στη διάσταση που μας προβάλλει στο άπειρο.

Από αυτή τη μέρα κι ύστερα ένα έργο τέχνης δένετε μαζί μας όπως το βιολί με τον ώμο του βιολιστή, όπως η πατερίτσα κάτω από τη μασχάλη του κουτσού, όπως η βαλίτσα με το χέρι του ταξιδιώτη, όπως το παιδί με το στήθος της μάνας του, η ξαπλώστρα με τα οπίσθια της Μαντάμ ντε Ρεκαμιέ, οι φτερούγες με την αγγελική υπόσταση, το φως με τον καλοκαιρινό ουρανό, ο πόθος με το δέντρο της Γνώσης, το χαρτόσημο με τις συμβολαιογραφικές πράξεις, το ακουστικό με το αυτί της τηλεφωνήτριας,  η φωνή με την κοιλιά του τραγουδιστή, το γυμνό σώμα με την ερωτική ανατριχίλα, το σύμπαν με το δρόμο των άστρων, ο ύπνος με την ώρα της ξεκούρασης, ο ορίζοντας με το βήμα του πλάνητα, η μέθη με την ουσία του κρασιού.

Δένετε μαζί μας  και μας εμπεριέχει --ο έμψυχος  χώρος-- αποσπασματικούς και πλάγιους, μας σκεπάζει και μας περικλείει, περαστικούς και χερσαίους με χίλιες πλευρές που τεντώνονται και παραδίνονται στην ψυχή ξεβάφοντας, σαν το μητρικό σεντόνι κατά μήκος μιας στήλης καμωμένης από σπόνδυλους και μυελό, το λουλουδάτο χαλί της.

Στις αίθουσες ή τα πάρκα, τις εκθέσεις ή τα περάσματα στη πόλη, μέσα από το πλαίσιο θεσμών ή της καθημερινής ανεκδοτολογίας του κόσμου, ο Φράντς Βεστ συγκεντρώνει τα κομμάτια της ψυχής --τρομερά και γλυκά, μεγαλοπρεπή κι εύθραυστα, αποκρουστικά και τρυφερά-- και μας συμπλέκει μέσα στο έργο του ως μια τεράστια κουρελού: passstücke, ντιβάνια, καθίσματα, κινήσεις, βαψίματα, στάσεις, χαλιά, βίντεο, φωνές, χειρονομίες, προοπτικές, πρόσωπα, χρώματα και συναισθήματα, πράγματα και πάθη όπως η εικόνα που σχηματίζεται μέσα από τους κόμπους στο χαλί του Κόσμου που μας σημασιοδοτεί.

Από την ημέρα  εκείνη και μέχρι ετούτη τη στιγμή, είναι πλέον η ψυχή το περίβλημα  του σώματος.

Επίσης σημειώνει για  τις σχέσεις του Franz West με τους φίλους και συνοδοιπόρους καλλιτέχνες που παρουσιάζονται στην έκθεση:

Οι Franz West, Herbert Brandl, Peter Kogler, Octavian Trauttmansdorff, Otto Zitko και Heimo Zobernig αυστριακοί καλλιτέχνες συναντήθηκαν ήδη από την αρχή της δεκαετίας του ‘80 και συνεργάστηκαν στενά, μοιράστηκαν την καλλιτεχνική ζωή αλλάζοντας την πραγματικότητα της αυστριακής παρουσίας στο διεθνή χώρο, όχι γιατί έφτιαξαν κάποια νέα τάση, αλλά γιατί συνεργάστηκαν ώστε να διαμορφώσουν μια πολύ ανοιχτή και ενδιαφέρουσα πλατφόρμα όπου ο συνεχής διάλογος από την καθημερινή ζωή στην καλλιτεχνική έρευνα να επηρεάσει την έννοια μιας ευρύτερης παιδείας. Σε αντίθεση με την λόγια παιδεία του καθωσπρεπισμού πέτυχαν να θεμελιώσουν μια ουσιαστική παιδεία μέσα από την αντισυμβατική στάση και ειρωνεία με την οποία λειτούργησαν μπρος σε κάθε είδους ακαδημαϊσμό ή σοβαροφάνεια. Με τη στάση τους αυτή τράβηξαν δίπλα τους μεγάλο αριθμό σημαντικών καλλιτεχνών από όλα τα μέρη του κόσμου όπως τους, Mike Kelley, Martin Kippenberger ή τη Mariella Simoni επιτυγχάνοντας να μετατρέψουν την καλλιτεχνική ζωή, την αγορά της τέχνης, και την παιδαγωγική των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων στη Βιέννη και γενικότερα στην Αυστρία και να μετατρέψουν μια τοπικιστική και κλειστή κοινωνία σε μια διεθνή, ανοιχτή και απρόβλεπτη ζωντανή πνευματική και καλλιτεχνική πραγματικότητα. Με επικεφαλής τον Franz West, αντιμετώπισαν δυναμικά και ευφάνταστα κάθε εγγενή τάση προς την συμβατικότητα και την αρτηριοσκλήρυνση που προκαλεί η αναγνώριση και η εξουσία. Ο Franz West μέχρι τέλους ενέπνευσε συστηματικά το περιβάλλον του να παραμείνει νέο και να συνεχίσει να εκπλήσσεται από το τι μπορεί να συμβαίνει γύρω μας κάθε στιγμή, να αντιμετωπίζει πάντα με πνεύμα αφελές, γεμάτο ερωτηματικά και χιούμορ το κάθε τι, ξεκινώντας πρώτα από όλα γενναιόδωρα, με την αυτοκριτική στάση του καλλιτέχνη του ίδιου που αποδύεται δημόσια το ναρκισσισμό του. Έτσι καλλιτέχνες σαν τον Mike Kelley ή τον Martin Kippenberger μεταξύ πολλών άλλων, ήταν δίπλα του και μοιράστηκαν την απομυθοποίηση του μυσταγωγικού ρόλου του καλλιτέχνη και την κοινωνική διάσταση του έργου σαν κριτικό εργαλείο ή και σαν εργαλείο που προκαλεί κρίσεις οι οποίες αφυπνίζουν τόσο το κοινό όσο και τον καλλιτέχνη τον ίδιο. Από τον John Baldessari, τον Joseph Kosuth, τον Lawrence Weiner, τον Jimmy Durham στον Mario Merz, τον Pierpaolo Calzolari, τον Michelangelo Pistoletto, τον Γιάννη Κουνέλλη και τη Marina Abramovic, μέχρι ένα μεγάλο μέρος συνομήλικών του όπως η Mariella Simoni, o Jean Marc Bustamante, o Juan Munoz,  o Thomas Schütte, o Günther Förg, ο Reinhard Mucha, ο Albert Oelen, ο Richard Deacon, ο Ernst Caramelle,  ο κύκλος των καλλιτεχνών γύρω του ήταν συνεχώς ανοιχτός και πλούσιος σε αντιπαραθέσεις και διάλογο που χτύπησε καίρια κάθε είδους φορμαλισμό και κομφορμισμό. Ο Βιεννέζος Φίλος παραμένει μια τόσο σημαντική μορφή ανάμεσά μας μέσα από το έργο και την πνευματική υποθήκη που ολοκληρώνει και κληροδοτεί στις νεώτερες γενιές.

Το 2012 ο Φραντς Βεστ αφήνει την καρέκλα του άδεια. Η καρέκλα αυτή, που έχει βρει τη λειτουργικότητά της ως τέτοια, αλλά και την ιδιαιτερότητά της  ως γλυπτό, όχι μόνο είναι σύμβολο  του έργου του, αλλά σφραγίζει  και τη θέση του στην Ακαδημία των Τεχνών της Βιέννης και στα σπίτια των φίλων του, στις dokumenta 9 και 10 και σε πολλά μουσεία και θεσμούς στον κόσμο.

Βιογραφικά  στοιχεία 

Ο Franz West γεννήθηκε στην Βιέννη το 1947, όπου και πέθανε το 2012. Σπούδασε στην Ακαδημία Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης. Έργα του συμπεριλαμβάνονται σε πολλές δημόσιες συλλογές. Έχει εκθέσει έργα του σε όλο τον κόσμο και σε σημαντικούς χώρους όπως το MoMA της Νέας Υόρκης, η Whitechapel Gallery στο Λονδίνο, η Kunsthalle Wien, οι Gagosian Galleries , το Museo Tamayo στο Μεξικό. Ανάμεσα στις πιο πρόσφατες ατομικές εκθέσεις του συμπεριλαμβάνονται οι: “We’ll Not Carry Coals”, Kunsthaus Bregenz, Αυστρία (2003)∙ “Recent Sculptures”, Lincoln Center, Νέα Υόρκη (2004)∙ Vancouver Art Gallery (2005)∙ MAK, Βιέννη (2008)∙ και “To Build A House You Start with the Roof: Work, 1972-2008”, Baltimore Museum of Art (η οποία παρουσιάστηκε στο διάστημα 2008-2009 στο Los Angeles County Museum of Art και στο Foundation Beyeler, Βασιλεία). Η μεγάλη αναδρομική έκθεση “Franz West: Autotheater” εγκαινιάστηκε στο Museum Ludwig της Κολωνίας το 2010 και το 2011 περιοδεύει στο MADRE της Νάπολης και στο Universalmuseum, στο Γκρατς.

Ο Herbert Brandl, (1959, Γκρατς, Αυστρία) είναι Αυστριακός ζωγράφος. Σπούδασε από το 1978 στο Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης (με τους Herbert Tasquil και Peter Weibel) και από το 2004 είναι καθηγητής στην Art Academy στο Dusseldorf. Από τα μέσα της δεκαετίας του ογδόντα, συμμετέχει σε μεγάλες διεθνείς εκθέσεις, μεταξύ των οποίων στη Μπιενάλε του Παρισιού (1985), στο Musée d'Art de la Ville de Paris (1990), στη documenta IX (1992) και στη Painting on the Move, Kunsthalle Basel, Museum of Contemporary Art (2002). Το 2007 εκπροσώπησε την Αυστρία στη Biennale της Βενετίας. Ο Herbert Brandl ζει και εργάζεται στη Βιέννη και είναι ένας από τους πιο σημαντικούς αυστριακούς εκπροσώπους της σύγχρονης ζωγραφικής.

Ο Michael "Mike" Kelley (1954, Ντιτρόιτ, Μίσιγκαν, ΗΠΑ) σπούδασε στο California Institute of the Arts και το University of Michigan. Στο έργο του συναντούμε τυχαία αντικείμενα που βρίσκει, υφασμάτινα πανό, σχέδια, assemblage, κολλάζ, performance και βίντεο. Έχει εργαστεί συχνά ομαδικά με άλλους καλλιτέχνες όπως οι Paul McCarthy, Tony Oursler και John Miller. Σε άρθρο του στην εφημερίδα The New York Times, το 2012, ο Holland Cotter τον περιγράφει σαν «ένα από τους πιο σημαντικούς Αμερικανούς καλλιτέχνες του περασμένου αιώνα και σχολιαστή της λαϊκής κουλτούρας και των νεανικών εξεγέρσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στις σημαντικότερες εκθέσεις του περιλαμβάνονται οι: "Catholic Tastes," Whitney Museum of American Art, New York and Los Angeles County Museum of Art (1993); "Mike Kelley," Museu d'art Contemporani, Barcelona (1997); "Framed and Framed, Test Room, Sublevel," MAGASIN, Grenoble (1999); "The Uncanny," Tate Liverpool and Museum Moderne Kunst Stiftung Ludwig, Vienna (2004); "Profondeurs Vertes," Musée du Louvre (2006); and "Educational Complex Onwards: 1995-2008," WIELS Centre d'Art Contemporain (2008). Πέθανε στο Λος Άντζελες το 2012.

Ο Martin Kippenberger (1953, Ντόρτμουντ, Γερμανία - 1997, Βιέννη, Αυστρία), Γερμανός καλλιτέχνης, ήταν γνωστός για την εξαιρετικά πληθωρική παραγωγή του σε ένα ευρύ φάσμα τεχνοτροπιών και μέσων, όπως επίσης για την προκλητική, αστεία και του φανατικού πότη δημόσια περσόνα του. Ο Kippenberger "θεωρείται ευρέως σαν ένας από τους πιο ταλαντούχους Γερμανούς καλλιτέχνες της γενιάς του», σύμφωνα με την Roberta Smith, κριτικό των New York Times. Αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της γενιάς των Γερμανών enfants terribles μαζί με τους Albert Oehlen, Markus Oehlen, Werner Büttner, Georg Herold, Dieter Gols, και Günther Förg. Έχει εκθέσει έργα του στη documenta X, Kassel (1997), Kunsthalle Bassel (1998), Reinaissance Society, Chicago (2000), Zwirner & Wirth, New York (2002), Centre Georges Pompidou, Paris (2002) κ.α..

Ο Peter Kogler (1959, Ίνσμπρουκ, Αυστρία) ζει και εργάζεται στη Βιέννη.
Σπούδασε στην Vienna Academy of Fine Arts. Έχει εκθέσει έργα του από το 1979, μεταξύ άλλων στην 46η Biennale της Βενετίας (1995), στην documenta X στο Kassel (1997), στην Expo στο Αννόβερο (2000), στη Villa Arson στη Νίκαια (2002), στην Kunstverein στο Αννόβερο (2004) και στην Galerie Crone του Βερολίνου (2004). Από το 1997 είναι καθηγητής της Vienna Academy of Fine Arts, υπεύθυνος για τις computer και video art  και στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών του Μονάχου.

Η Mariella Simoni (1948, Ντεσεντζάνο, Ιταλία), σπούδασε φιλοσοφία και ιστορία της τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Πάρμας. Κερδίζοντας την υποτροφία του κριτικού τέχνης Giulio Carlo Argan, ταξιδεύει στο Λονδίνο, όπου επηρεάζεται σημαντικά από το έργο του Mark Rothko. Μετακομίζει στο Μιλάνο, όπου σπουδάζει ψυχανάλυση, ψυχολογία και φιλοσοφία, μελετώντας τις φροϋδικές αλλά και τις λακανικές αρχές. Το 1975, η Simoni συναντιέται με τους Mario και Marisa Merz, Luciano Fabro, Pierpaolo Calzolari, Γιάννη Κουνέλλη και άλλους καλλιτέχνες και έχει την πρώτη της έκθεση. Το 1977, η Simoni επιστρέφει στο Παρίσι, και παρακολουθεί μαθήματα από τον Λακάν. Στην Αθήνα, εκθέτει επανειλημμένα στη Γκαλερί Bernier από το 1979. Στη συνέχεια του ίδιου έτους εγκαθίσταται στη Νέα Υόρκη. Οι πρώτες της ατομικές εκθέσεις παρουσιάζονται σε Μιλάνο, Μπρέσια, Βιέννη και Αθήνα. Στη Βιέννη εκθέτει με τον Peter Pakesch και συναντά καλλιτέχνες όπως οι Otto Zitko, Franz West, και Herbert Brandl με τους οποίου συνδέεται με στενή φιλία και συνεργασία. Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και με την προτροπή του Jan Hoet μετακομίζει από το Παρίσι όπου ζει, στη Γάνδη. Με ένα διάλειμμα στο San Casciano dei Bagni και τη Νέα Υόρκη, η Simoni επιστρέφει στη Βόρεια Ιταλία, όπου ζει και εργάζεται στην περιοχή της λίμνης Garda.

Ο Octavian Trauttmansdorff (1965, Βιέννη, Αυστρία) ζει στη Βιέννη και ασχολείται με τη φωτογραφία, το βίντεο, τη performance και τις  εγκαταστάσεις. Σπούδασε στη School of Applied Arts in Vienna  με τους Ernst Caramelle και Ferdinand Schmatz. Έχει εκθέσει τη δουλειά του από το 1993 στην Μπιενάλε της Βενετίας, στο Ambrosi Museum της Βιέννης, στο Centre d'Art Contemporain του Φράιμπουργκ, στη Μπιενάλε του Βερολίνου, στην Kunsthalle Bremen κ.α. Διερευνά τις συνθήκες παραγωγής και ανάγνωσης της τέχνης, καθώς και τους μηχανισμούς της κοινωνικής συμπεριφοράς με την ανατρεπτική ένταξη της θεσμικής κριτικής, έργα-εγκαταστάσεις με ευρεία χρήση των μήντια τη δεκαετία του ’90 και σύγχρονες κοινωνικο-πολιτικές καταστάσεις στα έργα του. Η συνεργασία του με το Franz West είναι πολύ στενή.

Ο Otto Zitko (1959, Linz, Αυστρία) ζει στη Βιέννη και είναι ένας από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους καλλιτέχνες της Αυστρίας και με μεγάλη επιρροή. Μεταξύ 1977 και 1982 σπούδασε στην Vienna Academy of Applied Arts με τους Herbert Tasquil και Peter Weibel. Ξεκινά με τη ζωγραφική του τελάρου για να αναπτυχθεί από τα χρόνια του ‘80 στην προβολή στο χώρο και το ελεύθερο σχέδιο που ακολουθεί ζωγραφικά την κίνηση του χεριού. ιδιαίτερη έμφαση παίρνει η ρευστή συνεχής γραμμή που αναπροσδιορίζει την πραγματικότητα. Το αποτέλεσμα είναι αναπάντεχο και δημιουργεί δυναμικούς χώρους μιας ανεξάντλητης παρουσίας. Έχει εκθέσει, μεταξύ άλλων, στα "Me, Myself and I" με την Louise Bourgeois στο Βερολίνο (2010), στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Kiasma στο Ελσίνκι (2005), στο Austrian Cultural Forum στην Πράγα (2004), στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στο Βερολίνο (2009) κ.α.. Το 1996 κερδίζει το βραβείο Otto Mauer Monsignor και το 2004 το βραβείο της πόλης της Βιέννης για τις εικαστικές τέχνες.

Ο Heimo Zobernig (1958, Mauthen) ζει στη Βιέννη. Σπούδασε στην Academy of Fine Arts (1977-1980) και στο College of Applied Arts (1980-1983) στη Βιέννη. Ήταν επισκέπτης καθηγητής στο College of fine Arts του Αμβούργου (1994-1995) και Καθηγητής Γλυπτικής στο College of Fine Arts Städelschule της Φρανκφούρτης (1999-2000). Από το 2000 είναι Καθηγητής Γλυπτικής στην Academy of Fine Arts της Βιέννης. Έχει εκθέσει διεθνώς στις μεγαλύτερες εκθέσεις και μουσεία μεταξύ των οποίων η documenta IX (1992) και X (1997), Κάσελ. Η καλλιτεχνική πορεία του Heimo Zobernig συνίσταται σε μια ακούραστη ερμηνευτική των διαστημάτων ανάμεσα στα πράγματα ανάμεσα στα γράμματα του αλφαβήτου, ανάμεσα στα χρώματα, ανάμεσα σε ξεχωριστά αντικείμενα και χώρους. Η τέχνη του δείχνει πρώτα από όλα τον τρόπο λειτουργίας της, το πως γίνεται και το πως παράγει σημασία. Λίγο τον αφορούν τα υλικά και κυρίως αναπαράγει μορφές και χρησιμοποιεί πειστικά τις απλούστερες υποστάσεις για να πετύχει ουσιαστικότερο αποτέλεσμα.

Συντονισμός & Επικοινωνία: Ελένη Κωτσαρά, eleni.kotsara@mmca-mam.gr

Μουσείο Άλεξ Μυλωνά - Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης  Τέχνης
www.mmca-mam.gr
Πλ. Αγίων Ασωμάτων 5, Θησείο
10554 Αθήνα
T: 210 3215717
F: 210 3215712

http://mouseioalexmylona.blogspot.com/
mam@mmca-mam.gr

Ώρες λειτουργίας:
Τετάρτη – Παρασκευή  – Σάββατο : 11.00 – 19.00
Πέμπτη  : 13.00 – 21.00
Κυριακή  : 11.00 – 16.00
Δευτέρα & Τρίτη : Κλειστά



Enhanced by Zemanta

Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2013

Στέλλα Μπακατσή: "Ίχνη Αναπνοών"


«Κρατούσα ένα τσιγάρο στο χέρι μου και θυμάμαι ότι κάποια στιγμή
κοίταζα επίμονα το φίλτρο με τα αποτυπώματα  των αναπνοών μου
να το χρωματίζουν με εκείνο το χαρακτηριστικό κιτρινωπό χρώμα.
Αισθάνθηκα να καταγράφονται στο φίλτρο οι στιγμές της ζωής μου,
κάθε σκέψη, κάθε συναίσθημα μαζί με την κάθε αναπνοή μου.
Άρχισα να μαζεύω τα φίλτρα, να μαζεύω τις δικές μου στιγμές και των φίλων μου
καθώς και των ανθρώπων που είχα μαζί τους έστω και μια  ολιγόλεπτη επικοινωνία.
Το έκανα αυτό για  πέντε χρόνια, οπότε, θα μπορούσα να πω ότι μάζεψα μνήμες από τα πέντε  πρόσφατα χρόνια της ζωής μου...»
Στέλλα Μπακατσή

Η αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος παρουσιάζει την Στέλλα Μπακατσή με την νέα σειρά έργων της "Ίχνη Αναπνοών". Η Στέλλα Μπακατσή αν και ασχολήθηκε χρόνια με την γλυπτική - κεραμική "έρχεται" να μας παρουσιάσει τη νέα και πολύ πρωτοποριακή της "δουλειά".

Τα τελευταία πέντε χρόνια, η Στέλλα Μπακατσή, δημιούργησε και παρουσιάζει μία σειρά 26 έργων μικτής τεχνικής, κυρίως κολάζ, από πακέτα, γόπες, τσιγάρα, φίλτρα, καπνό και ότι έχει σχέση με αυτά καθώς και ένα installation και ένα video.

Η έκθεση πραγματεύεται την παρουσία του τσιγάρου στη ζωή μας, σαν πάθος, εθισμό, εξάρτηση
και απόλαυση αλλά και τις επιπτώσεις του καπνίσματος για καπνιστές και μη.

Η Στέλλα Μπακατσή γεννήθηκε  στα Τρίκαλα Θεσσαλίας το 1945. Τα έτη 1964-1968 αποφοίτησε από την Αγγλική  Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και τα έτη 1974-1977 αποφοίτησε από το Central London institute of Adult Education όπου και σπούδασε την τέχνη της κεραμικής.

Έχει  στο ενεργητικό της συμμετοχές σε πληθώρα ομαδικών εκθέσεων σε Ελλάδα, Αγγλία, Ιταλία, Δανία, Φιλανδία, Ελβετία, Βέλγιο και Νότια Κορέα.

Ατομικές εκθέσεις:

2013 "Ίχνη αναπνοών", αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος, Αθήνα

2011 "Μέσα από το φακό", Αρχαιλογογικό Μουσείο, Αίγινα

2011 "Μέσα από το φακό", Ίδρυμα Ευγενίδου, Αθήνα

2007 "Ροές", Red gallery, Αθήνα

2000 Μύλος, Θεσσαλονίκη

1996 Μύλος, Θεσσαλονίκη

1994 Attilio, Οικεία τέχνη, Αθήνα

1992 "Γη, νερό, φωτιά ", Γκαλερί Ώρα, Αθήνα

1980 Γκαλερί Ώρα, Αθήνα

Έργα της υπάρχουν στο Choson Royal Kiln Museum στη Νότιο Κορέα, στο Μουσεί Poomo στη Φιλανδία, στο Musée  Ariana στη Γενεύη και σε ιδιωτικές συλλογές. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Εγκαίνια Έκθεσης: Τετάρτη 6 Φεβρουαρίου 2013, 20:00

Διάρκεια Έκθεσης: 6 Φεβρουαρίου με 2 Μαρτίου 2013

Ημέρες και  ώρες λειτουργίας:

Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή: 11.00 - 14.30 & 17.30 - 20.30

Τετάρτη, Σάββατο: 11.00 - 16.00

Κυριακή, Δευτέρα: κλειστά ή κατόπιν τηλεφωνικού ραντεβού


Αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος

Λεμπέση 4 & Μακρυγιάννη, Αθήνα | metro Ακρόπολη

Τηλέφωνο 211 182 38 18

www.technohoros.org

info@technohoros.org

Η έκθεση μετά το πέρας της θα μεταφερθεί σε πολιτιστικούς χώρους περιοχών της Ελλάδα που παραδοσιακά παράγουν και διακινούν καπνό.


LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...